Wednesday, June 20, 2018


“အိုျခင္းအႏုပညာ”


အသက္ ၆၅ ႏွစ္နဲ႔ ေသျခင္းအၾကား လူအမ်ားစုဟာ..အရြယ္အားျဖင့္..အိုၿပီလို႔ေျပာရမွာျဖစ္ပါတယ္လို႔ အစခ်ီတဲ့ post ေလးတခုကို မိတ္ေဆြတေယာက္က Share လုပ္လိုက္ပါတယ္။ မူရင္း တင္တဲ့ Steve Korker က July 15, 2016 က post လုပ္ထားတာပါ။ သူကလည္း သူ႕သူငယ္ခ်င္း Alan S Bame က သူ႔ဆီကိုပို႔လိုက္တဲ့ အိုျခင္းအႏုပညာလို႔ေခၚရမယ့္ လူတိုင္းသိသင့္တဲ့ လုပ္သင့္တဲ့၊ ျဖစ္သင့္ျဖစ္ထိုက္တဲ့ စာစုေလးကို မွ်ေဝခဲ့တာပါ။ မူရင္း English ကေန တတ္ႏိုင္သေလာက္ဘာသာျပန္ၾကည့္လိုက္ပါတယ္။  (စကားခ်ပ္၊ အို၊နာ၊ေသေဘးထဲက ကိုယ္နဲ႔ ရြယ္တူ အိုေနၾကၿပီျဖစ္တဲ့ မိတ္ေဆြေတြအေနနဲ႔ ေလာဘ၊ ေမာဟ၊ ေဒါသ ကင္းေအာင္ တရားအားထုတ္ႏိုင္တယ္ဆိုတာ အားလံုးသိၿပီးမို႔ ဆရာမႀကီးမလုပ္ပါရေစနဲ႔။ ဒါေပသိ ကိုယ့္လို အခ်ိန္ျပည့္အားမထုတ္ႏိုင္တဲ့သူေတြ ဒီေလာကီေဘာင္ကေန ရုန္းမထြက္ႏိုင္တဲ့သူေတြကို ဖတ္ေစခ်င္လို႔ ဘိုလိုကေနျမန္မာလို ဆီေလ်ာ္ေအာင္ျပန္ထားတာပါ။ အမွားပါရင္..ေခြးလႊတ္..အဲေလ..ခြင့္လႊတ္ၾကပါရန္။)

၁။ ကိုယ္စုထားတဲ့ပိုက္ဆံေတြကို သံုးဖို႔အခ်ိန္တန္ေနပါၿပီ။ သံုးရင္း ေပ်ာ္ေပ်ာ္ဘဲေနပစ္လိုက္ပါ။ ေခၽြးနည္းစာထဲကေန ဒီလိုေငြစုထားႏိုင္ဖို႔ ကိုယ္ဘယ္ေလာက္ၿခိဳးၿခံေခၽြတာခဲ့ရသလဲ၊ စြန္႔လႊတ္အနစ္နာခံခဲ့ရသလဲဆိုတာကို နားလည္မွာမဟုတ္ေလာက္တဲ့ သူေတြအတြက္ ဆက္ၿပီးစုထားဖို႔ စိတ္မကူးပါနဲ႔။ သား ဒါမွမဟုတ္ ေခၽြးမက ကိုယ္စုေဆာင္းထားတဲ့ေခၽြးနည္းစာေတြကို အရင္းအႏွီးလုပ္ရေအာင္ဆိုတဲ့ ဧရာမအႀကံအစည္ေလာက္ သင့္အတြက္ အႏၱရာယ္မ်ားတာမရွိႏိုင္ဘူးဆိုတာကို အၿမဲသတိခ်ပ္ေနဖို႔ပါဘဲ။ အထူးသတိေပးခ်က္ကေတာ့ ရင္းႏွီးျမွဳပ္ႏွံဖို႔ဆိုတဲ့ အႀကံဟာ သိပ္ကိုစိတ္ဝင္စားဖို႔ေကာင္းတယ္၊ ဒါမွမဟုတ္ မဆံုးရံႈးႏိုင္ပါဘူးလို႔ အာမခံခ်က္ေတြဘဲေပးရင္ေတာင္မွ ဒီအခ်ိန္ဟာရင္းႏွီးျမွဳပ္ႏွံဖို႔ အခ်ိန္ေကာင္းမဟုတ္ေတာ့ပါဘူးဆိုတာပါဘဲ။ ဒါေတြကျပႆနာေတြနဲ႔ စိုးရိမ္ပူပန္မႈေတြကိုသာ သယ္ေဆာင္လာမွာျဖစ္ပါတယ္။ ဒီအခ်ိန္ဟာ ကိုယ့္အတြက္ ေအးေအးေဆးေဆးနဲ႔ ဆိတ္ၿငိမ္ရာမွာ ေပ်ာ္ေပ်ာ္ရႊင္ရႊင္ေနဖို႔ အခ်ိန္က်ေရာက္ေနပါၿပီ။

၂။ သားသမီးေတြ၊ ေျမးေတြရဲ႕ ေငြေရးေၾကးေရးအေျခအေနအတြက္ စိတ္ပူေနတာေတြကို ရပ္တန္းကရပ္ပါ။ ကိုယ့္စုထားတဲ့ ပိုက္ဆံ ကိုယ့္အတြက္ဘဲသံုးတဲ့အတြက္ စိတ္မေကာင္းျဖစ္မေနပါနဲ႔။ သားသမီးေတြကို အတတ္ႏိုင္ဆံုး လူလားေျမာက္တဲ့အထိ ျပဳစုပ်ိဳးေထာင္ခဲ့တယ္၊ သြန္သင္ခဲ့ၿပီးျဖစ္ပါတယ္။ ပညာေရး၊ စားစရာ၊ ေနစရာ စတာေတြနဲ႔ တတ္ႏိုင္သေလာက္ ပံ့ပိုးခဲ့ၿပီးပါၿပီ။ သူတို႔ဘဝ သူတို႔ကိုယ္တိုင္ တာဝန္ယူၾကရေတာ့မွာျဖစ္ပါတယ္။

၃။ ကိုယ္ခႏၶာအတြက္ သိပ္အႀကီးအက်ယ္အားမထုတ္ရဘဲ က်န္းမာတဲ့ေနထိုင္မႈနဲ႔ ရွင္သန္ဖို႔လိုပါတယ္။ ေန႔စဥ္ လမ္းေလွ်ာက္တာမ်ိဳး သင့္တင့္တဲ့ ေလ့က်င့္ခန္းပံုမွန္လုပ္ေပးပါ။ ေကာင္းေကာင္းစားၿပီး ေပ်ာ္ေအာင္အိပ္ပါ။ ေနမေကာင္းျဖစ္ဖို႔ လြယ္သလို၊ က်န္းမာေအာင္ေနႏိုင္ဖို႔ကလည္း တျဖည္းျဖည္းခက္လာလို႔ပါဘဲ။ ဒါ့ေၾကာင့္ ကိုယ့္ကိုကိုယ္ဂရုစိုက္ဖို႔လိုပါတယ္။ ကိုယ့္အတြက္လိုအပ္တဲ့ေဆးဝါးနဲ႔ ခႏၵာကိုယ္အတြက္လိုအပ္ခ်က္ေတြကို အၿမဲလိုလို သတိထားေနရမွာျဖစ္ပါတယ္။ ေနေကာင္းေနတဲ့အခ်ိန္မွာလည္း ကိုယ့္ဆရာဝန္နဲ႔ အၿမဲထိေတြ႔ ဆက္သြယ္ၿပီး ေဆးစစ္တာေတြပံုမွန္လုပ္ေနဖို႔လိုပါတယ္။ ကိုယ့္က်န္းမာေရးအေျခအေနအတြက္ ဆရာဝန္နဲ႔ အဆက္အသြယ္မျပတ္ပါေစနဲ႔။

၄။ ကိုယ့္အတြက္ ထူးထူးျခားျခားျဖစ္မယ့္၊ အေကာင္းဆံုး၊ အလွဆံုး၊ အႀကိဳက္ဆံုးကိုဘဲ ဝယ္ပါ။ အဓိကရည္မွန္းခ်က္ကေတာ့ ကိုယ့္ပိုက္ဆံကို ကိုယ့္ရဲ႕ အေဖၚမြန္နဲ႔အတူ ေပ်ာ္ရႊင္စြာ သံုးစြဲပါ။ တေန႔က်ရင္ သူမရွိေတာ့တဲ့အခါ ကိုယ့္ကသူ႔ကို လြမ္းက်န္ရစ္မွာျဖစ္ႏိုင္သလို၊ ကိုယ္ကအရင္သြားႏွင့္တာလည္းျဖစ္ႏိုင္တယ္ေလ။ အဲဒီအခါက်မွ ပိုက္ဆံေတြက ကိုယ့္ကိုဘယ္လိုနည္းနဲ႔မွ ေခၽြးသိပ္လို႔မရႏိုင္ပါဘူး။ ဒါ့ေၾကာင့္ ႏွစ္ေယာက္အတူတူရွိတုန္း လိုအပ္တာကို စိတ္ခ်မ္းခ်မ္းသာသာနဲ႔ သံုးဖို႔ ဝန္မေလးပါနဲ႔။

၅။ အေသးအဖြဲေတြအတြက္ စိတ္အပင္ပန္းမခံပါနဲ႔။ ဘဝမွာ အခက္အခဲေတြ၊ ခရီးၾကမ္းေတြအားလံုးကို ေက်ာ္ျဖတ္ခဲ့ၿပီးၿပီေလ။ စိတ္ခ်မ္းသာစရာ အမွတ္တရေလးေတြရွိသလို၊ စိတ္ပ်က္စရာ အျဖစ္အပ်က္ေတြလည္းရွိခဲ့မွာပါဘဲ။ စိတ္ပ်က္ခဲ့ရတဲအတိတ္ေတြက ကိုယ့္ကို စိတ္ဓါတ္က်ေအာင္ဆြဲခ်ေနတာမ်ိဳး အျဖစ္မခံပါနဲ႔၊ မႀကံဳရေသးတဲ့ အနာဂတ္ကိုလည္း ေတြးၿပီးေၾကာက္ေနဖို႔မလိုပါဘူး။ လက္ရွိ ပစၥုဳပၸန္ကိုဘဲရႈၿပီး စိတ္ခ်မ္းသာသလိုေနပါ။ အေသးအဖြဲဒုကၡေတြကို သိပ္မၾကာခင္မွာဘဲ ေမ့သြားမွာပါ။

၆။ ဘယ္အသက္အရြယ္ဘဲျဖစ္ျဖစ္ ခ်စ္ျခင္းေမတၱာ အၿမဲရွင္သန္ေနပါေစ။ ကိုယ့္ရဲ႕ လက္တြဲေဖၚကို ခ်စ္ပါ၊ ကိုယ့္ဘဝကို ျမတ္ႏိုးပါ။ မိသားစုအေပၚ ေမတၱာထားခ်စ္ခင္ပါ။ အိမ္နီးခ်င္းေတြကို ခင္မင္ရင္ႏွီးစြာဆက္ဆံပါ။ လူတေယာက္ဟာ ထက္ျမက္တဲ့အသိၪာဏ္နဲ႔ ေႏြးေထြးတဲ့ေမတၱာပိုင္ဆိုင္ေနသေရြ႔ အသက္ဘယ္ေလာက္ႀကီးႀကီး အိုတယ္လို႔ ေျပာလို႔မရေသးဘူးဆိုတာကို မေမ့ပါနဲ႔တဲ့။

၇။ ကိုယ္ေရာ၊ စိတ္ပါ၊ ႏွစ္ရပ္စလံုးအတြက္ ဂုဏ္ယူဝံ့ၾကြားတတ္ပါေစ။ ဆံပင္အလွျပင္ဆိုင္ ဒါမွမဟုတ္ ဆံသဆိုင္ကို သြားေနက်အတိုင္းသြားပါ။ အသားအေရနဲ႔ သြားက်န္းမာေရးကိုလည္း ပံုမွန္ျပဳျပင္ထိန္းသိမ္းပါ။ ကိုယ္ႀကိဳက္တဲ့ေရေမႊး၊ ကိုယ္လိမ္းေနက် Cream, lotion စတာေတြကိုလည္း ပံုမွန္ဝယ္ယူသံုးစြဲပါ။ ကိုယ္ကျပင္ျပင္ဆင္ဆင္ ေၾကာ့ေၾကာ့ေမာ့္ေမာ့္ ဆိုရင္စိတ္ကလည္း အလိုလိုၾကည္လင္ၿပီး၊ ကိုယ့္ကိုကိုယ္ ယံုၾကည္စိတ္ေတြ ပိုၿပီး ခိုင္မာလာမွာပါ။

၈။ ကိုယ့္အသက္အရြယ္နဲ႔ အဆင္ေျပမယ့္ ဖက္ရွင္ကို မ်က္ေျခမျပတ္ပါေစနဲ႔။ ဒါေပမဲ့ ကိုယ့္ရဲ႕ ကိုယ္ပိုင္ဟန္နဲ႔ စတိုင္လ္ကိုေတာ့ ထိန္းထားပါ။ ေလာကႀကီးမွာ လူႀကီးေတြက လူငယ္ေတြရဲ႕ ေခတ္ေပၚဖက္ရွင္ေတြကို လိုက္ဝတ္တာေလာက္ စိတ္ပ်က္စရာေကာင္းတာ အဆင္မေျပတာမရွိပါဘူး။ ကိုယ္နဲ႔ ဘယ္အဝတ္အစားကလိုက္ဖက္တယ္၊ ၾကည့္ေကာင္းတယ္ဆိုတာ ကိုယ္တိုင္ အသိဆံုးျဖစ္ပါတယ္။ ဒါ့ေၾကာင့္ ကိုယ္ပိုင္ဟန္၊ စတိုင္လ္ ကို ထိန္းထားပါ။၊ ဒီလို ဝတ္စားျပင္ဆင္တာကိုက ကိုယ္ဘယ္သူဘယ္ဝါဆိုတာကို ျပသတဲ့ အမွတ္သေကၤတ လည္းျဖစ္ပါတယ္။

၉။ ကိုယ့္ပတ္ဝန္းက်င္သာမက ကမၻာတဝန္း ဘာေတြျဖစ္ပ်က္ေနသလဲဆိုတာကို အခ်ိန္နဲ႔တေျပးညီ အၿမဲတန္းသိေနဖို႔လိုပါတယ္။ သတင္းစာဖတ္ပါ။ သတင္းၾကည့္ပါ။ အင္တာနက္ online ကေန ဘယ္သူေတြဘာေျပာေနသလဲ၊ ဘာလုပ္ေနၾကသလဲ ၾကည့္ပါ။ Email account ကိုလည္းအၿမဲသံုးေပးပါ။ Social networks ေတြကိုလည္း သံုးပါ။ ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာမေတြ႔တာၾကာၿပီျဖစ္တဲ့ မိတ္ေဆြ၊ သူငယ္ခ်င္းေတြကို အံ့အားသင့္ရေလာက္ေအာင္ျပန္ဆက္သြယ္ႏိုင္ပါလိမ့္မယ္။ ဘယ္အသက္အရြယ္ဘဲျဖစ္ျဖစ္ ကိုယ့္အသိေတြ ဘာေတြျဖစ္ေနၾကသလဲ ဆိုတာ သိႏိုင္ဖို႔ အဆင္အသြယ္မျပတ္ဖို႔ အေရးႀကီးပါတယ္။

၁၀။ လူငယ္ေတြနဲ႔ သူတို႔ရဲ႕ သေဘာထားအျမင္ေတြကို ေလးစားပါ။ ကိုယ့္ရဲ႕ ထင္ျမင္ခ်က္ေတြနဲ႔ တူတာေတြရွိသလို၊ မတူတာေတြလည္းရွိႏိုင္ပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ သူတို႔ေတြက အနာဂတ္ကိုပံုေဖၚၿပီး ကမၻာႀကီးကို သူတို႔ရဲ႕ လမ္းညႊန္မႈနဲ႔ ခရီးဆက္ၾကမွာျဖစ္လို႔ပါဘဲ။ အႀကံေပးပါ၊ ေဝဖန္ျပစ္တင္တာေတြမလုပ္ပါနဲ႔။ မေန႔က အသိၪာဏ္ပညာေတြဟာ ဒီေန႔ထိ သက္ေရာက္မႈရွိေနတဲဘဲဆိုတာကို မေမ့ၾကဖို႔ ႀကိဳးစားၿပီးသတိေပးေနဖို႔ေတာ့လိုပါတယ္။

၁၁။ ငါတို႔တုန္းကေတာ့ ဆိုတဲ့စကားကို ဘယ္ေတာ့မွ မသံုးမိပါေစနဲ႔။ အခုခ်ိန္မွာကိုယ္လည္းရွိေနဆဲပါဘဲ။ ကိုယ္အသက္ရွင္ေနေသးသေရြ႕ ကိုယ္ဟာ ဒီေခတ္ဒီအခ်ိန္ထဲက တစိတ္တပိုင္းအျဖစ္ရွိေနမွာပါ။ အရင္တုန္းက ကိုယ့္္အသက္အရြယ္အရ ႏုပ်ိဳတဲ့ ဘဝကိုျဖတ္သန္းခဲ့ဘူးပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ အခုအခ်ိန္မွာ အသက္ႀကီးလာေပမဲ့ အရင္ကအတိုင္း စိတ္ပ်ိဳကိုယ္ႏုဆိုသလို ေပ်ာ္ရႊင္စြာနဲ႔ ဘဝကိုစိတ္ခ်မ္းသာစြာနဲ႔ ေနထိုင္တတ္ဖို႔လိုပါတယ္။

၁၂။ တခ်ိဳ႕ကေရႊထီးေဆာင္ခဲ့ရတဲ့ဘဝကို တမ္းတေကာင္းတမ္းတေနမွာျဖစ္သလို၊ တခ်ိဳ႕ကလည္း ခါးခါးသီးသီး ညည္းျငဴေနတာေတြရွိတတ္ပါတယ္။ လူ႔ဘဝဟာ အင္မတန္မွ တိုေတာင္းတာမို႔ က်န္ရွိေနေသးတဲ့အခ်ိန္ေတြကို အလဟႆ မျဖဳန္းတီးပစ္ၾကပါနဲ႔။ အေကာင္းျမင္စိတ္နဲ႔ က်က္သေရရွိတဲ့လူေတြနဲ႔ဘဲ ေရြးၿပီးေပါင္းပါ။ စိတ္ပ်က္စရာေတြေပ်ာက္ၿပီး တေန႔ထက္တေန႔ ပိုၿပီး စိတ္ခ်မ္းသာစရာေတြနဲ႔ ဘဲႀကံဳရဖို႔မ်ာပါးတယ္။ ေလာကႀကီးကို မေက်မနပ္၊ ခါးသီးေနတဲ့သူေတြနဲ႕ အတူတူေနရတာဟာ အသက္ပိုတိုေစပါတယ္။

၁၃။ ေငြေရးေၾကးေရး ပူစရာမရွိရင္..သားသမီးေတြ၊ ေျမးေတြနဲ႔ဘဲေနေတာ့မယ္လို႔ ဘယ္ေတာ့မွစိတ္မကူးမိပါေစနဲ႔။ မိသားစုနဲ႔ သိုက္သိုက္ဝန္းဝန္းေနရတာေကာင္းတာေပါ့လို႔ဆုိေပမဲ့၊ ကိုယ့္အတြက္ သီးသန္႔ လြတ္လပ္မႈလိုပါတယ္။ သားသမီးနဲ႔ ေျမးေတြကလည္း သူတို႔ကိုယ္ပိုင္ သီးျခားလြတ္လပ္မႈရွိဖို႔လိုတာပါဘဲ။ ကိုယ့္ရဲ႕ဘဝအေဖၚမရွိေတာ့ဘူးဆိုရင္လည္း ကိုယ္နဲ႔ သေဘာထားခ်င္းတိုက္ဆိုင္တဲ့ အေဖၚတေယာက္နဲ႔ အတူတူေနၿပီး အျပန္အလွန္ေဖးမ ကူညီႏိုင္ၾကပါတယ္။ ဒါကလည္း တေယာက္တည္းေနလို႔မျဖစ္ဘူး၊ အကူအညီလိုတယ္ဆိုမွပါ။ ကိုယ့္ဘာသာေနႏိုင္ရင္ အေကာင္းဆံုးပါဘဲ။

၁၄။ ကိုယ့္ဝါသနာေတြကို လံုးဝပစ္မထားပါနဲ႔။ ဘာမွ ဝါသနာမပါဘူးဆိုရင္လည္း စိတ္ဝင္စားစရာ တခုခုကို လုပ္ၾကည့္ပါ။ ခရီးသြားတာ၊ ေတာင္တက္တာ၊ ခ်က္ျပဳတ္တာ၊ စာဖတ္တာ၊ ကခုန္တာ စသျဖင့္ တခုခုကို စမ္းၿပီးလုပ္လို႔ရပါတယ္။ ေခြးကေလး၊ ေၾကာင္ကေလးေမြးၾကည့္မလား၊ ၿခံထဲမွာ အပင္စိုက္မလား၊ အေပ်ာ္ဖဲကစားမလား၊ က်ားထိုးမလား၊ ခ်က္စ္ကစားမလား၊ ဒိုမီႏိုကစားမလား၊ ေဂါက္ရိုက္မလား။ ပန္းခ်ီဆြဲခ်င္ရင္လည္း ဆြဲေပါ့။ ေစတနာ့ဝန္ထမ္းလုပ္မလား။ စိတ္ဝင္စားစရာ ပစၥည္းေလးေတြစုမလား။ အဲဒီထဲက ႀကိဳက္တခုခု ကိုေရြးၿပီး အေပ်ာ္သေဘာလုပ္ၾကည့္လို႔ရပါတယ္။

၁၅။ အျပင္ထြက္ခ်င္စိတ္မရွိရင္ေတာင္မွ ဖိတ္ၾကားတာေတြကို ႀကိဳးစားၿပီးလက္ခံေပးပါ။ ႏွစ္ျခင္းမဂၤလာ၊ ဘြဲ႔ယူအခမ္းအနား၊ ေမြးေန႔ပြဲေတြ၊ မဂၤလာေဆာင္ေတြ၊ ညီလာခံေတြ ဖိတ္ရင္သြားျဖစ္ေအာင္ႀကိဳးစားပါ။ အိမ္ထဲမွာဘဲ ကုတ္မေနဘဲ မေတြ႔ရတာၾကာၿပီျဖစ္တဲ့ မိတ္ေဆြေတြေကာ၊ မိတ္ေဆြအသစ္ေတြကိုပါ သြားေတြ႔ပါ။ ဒါေပမဲ့ အဖိတ္မခံရတဲ့အခါမွာလည္း စိတ္အေႏွာက္အယွက္မျဖစ္ပါနဲ႔။ တခ်ိဳ႕ပြဲေတြက ေနရာအကန္႔အသတ္ရွိသလို၊ တခ်ိဳ႕ကလည္း ဧည့္ဝတ္မေၾကတတ္ၾကဘူးေလ။ တခါတေလ အိမ္ကေန အျပင္ထြက္ေပးဖို႔က အေရးႀကီးဆံုးပါဘဲ။ ျပတိုက္ျဖစ္ျဖစ္၊ ပန္းၿခံထဲျဖစ္ျဖစ္ လမ္းေလွ်ာက္ၿပီး သြားၾကည့္လိုက္ပါ။

၁၆။ ရိုးရိုးဘဲေတြးပါ။ နည္းနည္းေျပာၿပီး မ်ားမ်ားနားေထာင္ေပးပါ။ တခ်ိဳ႕လူေတြကေတာ့ နားေထာင္တဲ့လူ တကယ္ဘဲ စိတ္ဝင္စားသလား၊ စိတ္မဝင္စားဘူးလားဆိုတာ လံုးဝဂရုမစိုက္ဘဲ ကိုယ့္ေနာက္ေၾကာင္းေတြ မရပ္မနားေျပာတတ္ၾကပါတယ္။  ေရွ႕ေလွ်ာက္ သူတို႔နဲ႔ စကားေျပာခ်င္စိတ္မရွိေအာင္ လုပ္တဲ့ မဟာနည္းလမ္းပါဘဲ။ ပထမနားေထာင္ၿပီးမွ ေျဖစရာရွိတာေျပာပါ။ ရွည္ရွည္ေဝးေဝးေျပာၿပီး မဆိုင္တာေတြ ေခ်ာ္ေတာမေငါ့ဖို႔လိုပါတယ္။ သိခ်င္လို႔ ေမးရင္ေတာ့ေျပာပါ။ ႏူးညံ့တဲ့ေလသံနဲ႔ေျပာပါ။ တကယ္လိုလို႔ေထာက္ျပတာကလြဲရင္ အျပစ္တင္တာေတြ၊ ေဝဖန္တာေတြ အတတ္ႏိုင္ဆံုးေရွာင္ပါ။ အရွိအတိုင္း အေျခအေနကို ႀကိဳးစားၿပီးလက္ခံလိုက္ပါ။ လူ႔သဘာဝအရ အျပစ္တင္သံေတြကို သည္းခံႏိုင္စြမ္းသိပ္မရွိၾကပါဘူး။ လူတိုင္းလိုလို ဒုကၡေတြနဲ႔ ရင္ဆိုင္ၾကရတာဘဲျဖစ္ပါတယ္။ ဒါ့ေၾကာင့္ အၿမဲလိုလို ေကာင္းတာေလးေတြကို ရွာႀကံၿပီး ေျပာတတ္ဖို႔လိုပါတယ္။

၁၇။ အသက္ႀကီးလာတာနဲ႔ အမွ် နာက်င္တာေတြ၊ မအီမသာျဖစ္တာေတြက ဆက္တိုက္ဆိုသလိုႀကံဳေနရမွာပါဘဲ။ လူတိုင္းမလြဲမေသြျဖတ္သန္းရမယ့္ ဘဝသံသရာထဲက အစိတ္အပိုင္းတခုအျဖစ္ နာျခင္းေဝဒနာကို လက္ခံရမွာျဖစ္ေပမဲ့ ဥပါဒၵန္ေၾကာင့္ ဥပါဒ္မျဖစ္ပါေစနဲ႔။ ျဖစ္ႏိုင္ရင္ စိတ္ထဲမွာ မထားပါနဲ႔။ ေဝဒနာေတြက ကိုယ့္ဘဝထဲကိုေနာက္မွဝင္လာတာပါ။ ေဝဒနာကိုဘဲ အာရံုစိုက္ေနေတာ့မယ္ဆိုရင္ အရင္တုန္းက ကိုယ္ရဲ႕ ပံုရိပ္ေပ်ာက္သြားပါလိမ့္မယ္။

၁၈။ တစံုတေယာက္က ကိုယ့္ကို စိတ္မခ်မ္းသာလုပ္ခဲ့တယ္ဆိုရင္၊ အဲဒီလူကိုခြင့္လႊတ္လိုက္ပါ။ ကိုယ္ကသူမ်ားကို လုပ္ခဲ့တယ္ဆိုရင္လည္း ေတာင္းပန္လိုက္ပါ။ စိတ္မခ်မ္းေျမ့စရာေတြကို ကိုယ္နဲ႔အတူ သယ္ပိုးမေနပါနဲ႔။ ဝမ္းနည္းစရာ၊ နာက်ည္းမႈေတြကိုဘဲ ပိုက္ေထြးမိသလိုျဖစ္ေနပါလိမ့္မယ္။ ဘယ္သူမွားတယ္၊ မွန္တယ္ဆိုတာက ဒီအရြယ္မွာ ကိစၥမရွိေတာ့ပါဘူး။ အသိတေယာက္ကေျပာျပဘူးပါတယ္။ နာက်ည္းမႈေတြကို ဆုတ္ကိုင္ထားတာက အဆိပ္ပုလင္းကိုကိုင္ၿပီး တဖက္က စိတ္နာေနတဲ့လူ ေသမယ့္ေန႔ကို ေမွ်ာ္ေနရသလိုပါဘဲတဲ့။ အဆိပ္ကိုလည္းမယူပါနဲ႔၊ ခြင့္လႊတ္ၿပီး အားလံုးကို ေမ့ပစ္လိုက္ပါ။ ကိုယ့္ဘဝကိုယ္ဘာသာ ဆက္ၿပီးေလွ်ာက္လွမ္းပါတဲ့။

၁၉။ ကိုယ္ အခိုင္အမာယံုၾကည္ ကိုးကြယ္တာတခုရွိရင္ တန္ဖိုးထားပါ။ ဒါေပမဲ့ ကိုယ္ယံုၾကည္ကိုးကြယ္တာကို သူမ်ားေတြ လိုက္ယံုၾကည္လာေအာင္ ဆြဲေဆာင္ဖို႔ မႀကိဳးစားပါနဲ႔။ အခ်ိန္ကုန္မခံပါနဲ႔။ ကိုယ္ဘယ္ေလာက္ေျပာေျပာ သူတို႔ကိုယ္တိုင္ ေရြးခ်ယ္မႈက အခရာက်တာမို႔ ကိုယ္ဘဲ စိတ္ပ်က္လက္ပ်က္ျဖစ္ရမွာပါ။ ကိုယ့္ရဲ႕ ယံုၾကည္ကိုးကြယ္မႈကို နမူနာျပလို႔ရေအာင္ က်င့္ႀကံအားထုတ္ပါ။ ကိုယ္ယံုၾကည္တာကို ပိုက္ေထြးၿပီး ဘဝကိုရွင္သန္ပါ။

၂၀။ ရယ္ရယ္ေမာေမာေနပါ။ ဘာဘဲေတြ႔ေတြ႔ ေပ်ာ္ေပ်ာ္ႀကီး ရယ္ေမာပစ္လိုက္ပါ။ ကိုယ္ဟာ ကံေကာင္းတဲ့သူေတြထဲကတေယာက္ဆိုတာ အၿမဲသိေနဖို႔လိုပါတယ္။ ဒီလို ၆၅ ႏွစ္အထိေအာင္ အသက္ရွင္ေနထိုင္ႏိုင္ခဲ့တာကိုက ကုသိုလ္ထူးလို႔ပါဘဲ။ လူေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား ဒီလို ၆၅ ႏွစ္ေက်ာ္တဲ့ သက္တမ္းတခုအထိ မေနခဲ့ၾကရဘူးေလ။ ကိုယ္ေနႏိုင္ခဲ့ၿပီေပါ့။ ဒါ့ေၾကာင့္ ရယ္ရယ္ေမာေမာေနပါလို႔ေျပာတာပါ။ ကိုယ္ဘယ္လိုအေျခအေနဘဲေရာက္ေရာက္ ဟာသအျမင္ေလးနဲ႔ ၾကည္ႏူးတတ္ဖို႔လိုပါတယ္။

၂၁။ တျခားလူေတြက ကိုယ့္အေၾကာင္းေျပာတာေတြကို ဂရုမစိုက္ပါနဲ႔။ သူတို႔ ကိုယ့္အေၾကာင္းဘာေတြ ေတြးေနပါလိမ့္ဆိုတာကို ပိုၿပီးေတာင္မွ ဂရုစိုက္စရာမလိုပါဘူး။ သူတို႔ကေတာ့ ေျပာေနေတြးေနမွာပါဘဲ။ ကိုယ့္ဘဝမွာ ရရွိခဲ့တဲ့ ေအာင္ျမင္မႈေတြအတြက္ ဂုဏ္ယူသင့္ပါတယ္။ သူမ်ားေတြေျပာခ်င္တာေျပာပါေစ၊ စိတ္မပူပင္စရာမလိုပါဘူး။ ကိုယ့္မွာ ေရးစရာေတြအမ်ားႀကီးရွိေနဆဲဆိုေတာ့ တျခားသူေတြဘာထင္ထင္ အခ်ိန္ကုန္မခံဘဲ ဆက္ေရးပါ။ ၿငိမ္းခ်မ္းစြာ၊ အနားယူၿပီး အတတ္ႏိုင္ဆံုးေပ်ာ္ေပ်ာ္ႀကီးေနဖို႔ အခ်ိန္က်ေရာက္ေနၿပီျဖစ္ပါေၾကာင္း..၆၅ ႏွစ္အထက္ မိတ္ေဆြေတြကို သံေခ်ာင္းေခါက္လိုက္ရပါေၾကာင္း..သူေတာ္ေကာင္းအေပါင္းတို႔..


Steve Korker
Many of us are between 65 and death, i.e. old. My friend Alan S Bame sent me this excellent list for aging . . . and I have to agree it's good advice to follow. I'm particularly interested in tune with #19.
1. It’s time to use the money you saved up. Use it and enjoy it. Don’t just keep it for those who may have no notion of the sacrifices you made to get it. Remember there is nothing more dangerous than a son or daughter-in-law with big ideas for your hard-earned capital. Warning: This is also a bad time for investments, even if it seems wonderful or fool-proof. They only bring problems and worries. This is a time for you to enjoy some peace and quiet.
2. Stop worrying about the financial situation of your children and grandchildren, and don’t feel bad spending your money on yourself. You’ve taken care of them for many years, and you’ve taught them what you could. You gave them an education, food, shelter and support. The responsibility is now theirs to earn their own money.
3. Keep a healthy life, without great physical effort. Do moderate exercise (like walking every day), eat well and get your sleep. It’s easy to become sick, and it gets harder to remain healthy. That is why you need to keep yourself in good shape and be aware of your medical and physical needs. Keep in touch with your doctor, do tests even when you’re feeling well. Stay informed.
4. Always buy the best, most beautiful items for your significant other. The key goal is to enjoy your money with your partner. One day one of you will miss the other, and the money will not provide any comfort then, enjoy it together.
5. Don’t stress over the little things. You’ve already overcome so much in your life. You have good memories and bad ones, but the important thing is the present. Don’t let the past drag you down and don’t let the future frighten you. Feel good in the now. Small issues will soon be forgotten.
6. Regardless of age, always keep love alive. Love your partner, love life, love your family, love your neighbor and remember: “A man is not old as long as he has intelligence and affection.”
7. Be proud, both inside and out. Don’t stop going to your hair salon or barber, do your nails, go to the dermatologist and the dentist, keep your perfumes and creams well stocked. When you are well-maintained on the outside, it seeps in, making you feel proud and strong.
8. Don’t lose sight of fashion trends for your age, but keep your own sense of style. There’s nothing worse than an older person trying to wear the current fashion among youngsters. You’ve developed your own sense of what looks good on you – keep it and be proud of it. It’s part of who you are.
9. ALWAYS stay up-to-date. Read newspapers, watch the news. Go online and read what people are saying. Make sure you have an active email account and try to use some of those social networks. You’ll be surprised what old friends you’ll meet. Keeping in touch with what is going on and with the people you know is important at any age.
10. Respect the younger generation and their opinions. They may not have the same ideals as you, but they are the future, and will take the world in their direction. Give advice, not criticism, and try to remind them that yesterday’s wisdom still applies today.
11. Never use the phrase: “In my time.” Your time is now. As long as you’re alive, you are part of this time. You may have been younger, but you are still you now, having fun and enjoying life.
12. Some people embrace their golden years, while others become bitter and surly. Life is too short to waste your days on the latter. Spend your time with positive, cheerful people, it’ll rub off on you and your days will seem that much better. Spending your time with bitter people will make you older and harder to be around.
13. Do not surrender to the temptation of living with your children or grandchildren (if you have a financial choice, that is). Sure, being surrounded by family sounds great, but we all need our privacy. They need theirs and you need yours. If you’ve lost your partner (our deepest condolences), then find a person to move in with you and help out. Even then, do so only if you feel you really need the help or do not want to live alone.
14. Don’t abandon your hobbies. If you don’t have any, make new ones. You can travel, hike, cook, read, dance. You can adopt a cat or a dog, grow a garden, play cards, checkers, chess, dominoes, golf. You can paint, volunteer or just collect certain items. Find something you like and spend some real time having fun with it.
15. Even if you don’t feel like it, try to accept invitations. Baptisms, graduations, birthdays, weddings, conferences. Try to go. Get out of the house, meet people you haven’t seen in a while, experience something new (or something old). But don’t get upset when you’re not invited. Some events are limited by resources, and not everyone can be hosted. The important thing is to leave the house from time to time. Go to museums, go walk through a field. Get out there.
16. Be a conversationalist. Talk less and listen more. Some people go on and on about the past, not caring if their listeners are really interested. That’s a great way of reducing their desire to speak with you. Listen first and answer questions, but don’t go off into long stories unless asked to. Speak in courteous tones and try not to complain or criticize too much unless you really need to. Try to accept situations as they are. Everyone is going through the same things, and people have a low tolerance for hearing complaints. Always find some good things to say as well.
17. Pain and discomfort go hand in hand with getting older. Try not to dwell on them but accept them as a part of the cycle of life we’re all going through. Try to minimize them in your mind. They are not who you are, they are something that life added to you. If they become your entire focus, you lose sight of the person you used to be.
18. If you’ve been offended by someone – forgive them. If you’ve offended someone - apologize. Don’t drag around resentment with you. It only serves to make you sad and bitter. It doesn’t matter who was right. Someone once said: “Holding a grudge is like taking poison and expecting the other person to die.” Don’t take that poison. Forgive, forget and move on with your life.
19. If you have a strong belief, savor it. But don’t waste your time trying to convince others. They will make their own choices no matter what you tell them, and it will only bring you frustration. Live your faith and set an example. Live true to your beliefs and let that memory sway them.
20. Laugh. Laugh A LOT. Laugh at everything. Remember, you are one of the lucky ones. You managed to have a life, a long one. Many never get to this age, never get to experience a full life. But you did. So what’s not to laugh about? Find the humor in your situation.
21. Take no notice of what others say about you and even less notice of what they might be thinking. They’ll do it anyway, and you should have pride in yourself and what you’ve achieved. Let them talk and don’t worry. They have no idea about your history, your memories and the life you’ve lived so far. There’s still much to be written, so get busy writing and don’t waste time thinking about what others might think. Now is the time to be at rest, at peace and as happy as you can be!
AND, as Alan's message suggests. REMEMBER: “Life is too short to drink bad wine.” Or, in my case, bad Arnold Palmer.

Tuesday, April 3, 2018


အမည္သညာေခၚစရာကား….




အခုတေလာ..တခီတည္း..ခီေနတာေတြ..ျမင္ေန၊ ၾကားေနရေတာ့..ကိုယ္ေတြ႔ေလး နည္းနည္း..ေျပာျပခ်င္စိတ္ ေပါက္လာလို႔ပါ။ ျမန္မာနံမည္ေတြနဲ႔ ပတ္သက္လာရင္ ႏိုင္ငံျခားမွာအေျခခ်ေနထိုင္ၾကတဲ့ ျမန္မာအမ်ားစုလည္း ကိုယ့္အျဖစ္လိုဘဲ ႀကံဳေကာင္းႀကံဳၾကရမွာပါ။ သားအႀကီးဆံုးနံမည္က ေအာင္စည္ျမင့္။ စကၤာပူမွာ (၁၉၈၄-၈၇) မူလတန္း ေက်ာင္းတက္ရေတာ့ Singaporean တရုတ္နံမည္ထံုးစံအတိုင္း ေအာင္က Family name လုိ႔ယူဆ၊ ေနာက္ ၂ လံုးျဖစ္တဲ့ စည္ျမင္ ့(Si Myint) ကို စီမိုင္ရင့္ လို႔အသံထြက္ၾကတယ္။ သားႀကီးက My yint မဟုတ္ဘူး တလံုးတည္း Myint လို႔ေျပာေပမဲ့ သူတို႔ဘယ္လိုဘဲ ႀကိဳးစားေခၚေခၚ မင့္ ဘဲထြက္ၾကပါတယ္။ ဒါနဲ႔ သားႀကီးကို စီမင္း လို႔ဘဲေခၚၾကတယ္ေလ။ သားငယ္နံမည္ကေတာ့ ဇာနည္ေအာင္ဆိုေတာ့ ေရွ႕က Zarni က ဘိုနံမည္နဲ႔ ဆင္ေတာ့ ေခၚရတာသိပ္မခက္ၾကပါဘူး။ ေအာင္ဆိုတာကလည္း တရုတ္ေတြရဲ႕ Ong/Ng/Ang တို႔အသံထြက္ေတြနဲ႔ ဆင္တယ္ေလ။ သမီးနံမည္က ဝါဝါရည္မြန္ ဆိုေတာ့ စကၤာပူကလူေတြေခၚေတာ့မွဘဲ ဝါဝါအီးမွန္ ျဖစ္ေတာ့တာ။ Wah Wah ကေတာ့ ေခၚရတာမခက္ဘူး။ Yi Mon ကို Y က ျပင္သစ္လိုဆိုရင္ ee-greck အီးဂရက္လို႔ အသံထြက္ေတာ့ Y က E လို႔ အသံထြက္ၿပီး Mon က Monday လိုျဖစ္ေနျပန္ေတာ့ သမီးခမ်ာ ဝါဝါအီးမွန္ ျဖစ္သြားပါေလေရာ..သမီးက ငယ္ေသးေတာ့ မူႀကိဳေက်ာင္းမွာ ခဏတျဖဳတ္ဘဲတက္ခဲ့ရလို႔ ေတာ္ပါေသးရဲ႕။ ဒါေပမဲ့..အကို ၂ ေယာက္ကေတာ့ ေကာင္းေကာင္း စ ေတာ့တာေပါ့။ က်မကိုေတာ့ Singaporean မိတ္ေဆြေတြက Miss Khin လို႔ေခၚတဲ့သူေခၚ၊ Soe Win လို႔ေခၚတဲ့သူေခၚေပါ့။ 

အေမရီးကားေရာက္ေတာ့ ေရွ႔ဆံုးက Khin က First name, အလယ္က Soe က Middle Name – Initial ဘဲဆိုေတာ့ S ေပါ့။ ေနာက္ဆံုးက ဝင္း ကေတာ့ last name/ family automatic ျဖစ္သြားပါေလေရာ။ ခင္စိုးဝင္း ဆိုတဲ့နံမည္က က်မနံမည္ပါ။ ေမြးကတည္းက မွည့္ထားတာ Maiden name ေလ။ သံုလံုးစလံုးေခၚရတာ။ အေဖနံမည္၊ မိသားစု နံမည္မဟုတ္ဘူး။ တလံုးခ်င္းေခၚလို႔မရဘူး။ ဘာညာသာဓကာ ခဏခဏရွင္းျပဘူးပါရဲ႕။ ဘယ္သူမွ စိတ္မဝင္စားပါဘူး။ ဒီ Burmese ေတြကလည္း ထူးဆန္းလိုက္တာဆိုတဲ့ အၾကည့္နဲ႔ေလ။ ၾကာေတာ့လည္း ရိုးသြားၿပီး Miss Win အျဖစ္ခံယူ။ အလယ္က “စိုး” ကေပ်ာက္ KHIN S. WIN ကေန အခု KHIN WIN ျဖစ္သြားတာ အနွစ္ ၂၀ ေက်ာ္ခဲ့ပါၿပီ။ သားႀကီးခမ်ာမွာလည္း Aung Myint ျဖစ္။ သားငယ္ကေတာ့ အိုေကပါတယ္။ သမီးကေတာ့ အိမ္ေထာင္က်ၿပီး အမ်ိဳးသားရဲ႕ Last name ကိုယူလိုက္ပါတယ္။

သားႀကီးက သူ႔နံမည္ကို သူမႀကိဳက္ဆံုး၊ သူက ငယ္ငယ္က ဝဝတုတ္တုတ္ေလးဆိုေတာ့၊ ေအာင္စည္ျမင့္ဆိုတဲ့နံမည္ကို TTC ေက်ာင္းမွာတုန္းက ေအာင္စည္ပိုင္း လို႔အေခၚခံခဲ့ရဘူးတာရယ္၊ Last name က ျမင့္ျဖစ္ေနတာရယ္ကို ေတာ္ေတာ္ကသိကေအာက္ျဖစ္ၿပီး အခုထိ နံမည္နဲ႔ ပတ္သက္လာရင္ Trauma ရေနဆဲပါဘဲ။ သားႀကီးေမြးကာစက အသားမဲမဲ၊ မ်က္လံုးျပဴးျပဴးေလးနဲ႔ ဆိုေတာ့ ဖိုးကုလားလို႔ ေခၚခဲ့ၾကဘူးတယ္။ သားႀကီးထက္ ၁၈ ရက္ဘဲငယ္တဲ့ (အမအႀကီးဆံုးရဲ႕ ဒုတိယသမီး) တူမ ယုယုကေတာ့ အသားျဖဴျဖဴ၊ မ်က္ေပါက္က်ဥ္းေတာ့ အဖြားက တရုတ္မေလးနဲ႔တူလို႔ မိတရုတ္တဲ့။ ဖိုးကုလားနဲ႔ မိတရုတ္ေမာင္ႏွမ ၂ ေယာက္ေပါ့။ 

သားႀကီးကို ဖိုးကုလားလို႔အိမ္မွာ ခ်စ္စႏိုးေခၚၾကတာကို သူ႔အေဖဘက္က အဖြား-ေျမးေတြအေခၚ ဖြားဖြားမာမီ (မာမီစီ) ကလံုးဝ ကန္႔ကြက္ပါေလေရာ။ သူ႕သားႀကီးရဲ႕ သားေျမးအႀကီးဆံုးကို ဖိုးကုလားလို႔မေခၚၾကပါနဲ႕တဲ့။ ၾကာသပေတးထြန္းမို႔ အပါလို႔မွည့္လိုက္ပါတယ္။ ရပ္ကြက္ကလူေတြကို ဒန္ေပါက္ေကၽြးၿပီး ဖိုးကုလားလို႔မေခၚဖို႔ လာဘ္ထိုးခဲ့ရပါတယ္။ နံမည္ရင္းကိုလည္း သူကိုယ္တိုင္ မဟာဘုတ္တိုင္ထူၿပီး မွည့္ေတာ့တာ။ တနဂၤေႏြသားဆိုေတာ့ ေရွ႕ဆံုးက ေအာင္၊ သူ႕နံမည္ ခင္ခင္စီ ထဲက စီကိုလည္း အလယ္မွာထားေပါ့။ ၾကာသပေတးထြန္းတယ္ဆိုေတာ့ မ နဲ႔ ပိတ္ရမယ္ဆိုၿပီး မာမီစီက ျမင့္လို႔ေခၚတဲ့ မလံုးရဲ႕အေမ အဖြား ေဒၚစိုးျမင့္နံမည္ကိုယူလိုက္တာ။ သားႀကီးရဲ႕ နံမည္ခမ်ာ ဘယ္သူမွမမွည့္တဲ့ ေအာင္စီျမင့္ရယ္လို႔ ကင္ပြန္းတပ္ျခင္းခံခဲ့ရပါတယ္။ ေက်ာင္းေနေတာ့ အလယ္က စီ ကို စလံုးညသတ္ စည္လိုက္ပါတယ္။ (စကားခ်ပ္ - ဖြားဖြားမာမီက ေဗဒင္တြက္ၾကည့္ေတာ့ သူ႔ေျမးက ၾကသပေတးထြန္းဆိုေတာ့ ပညာေတာ္မွာတဲ့။ မွန္ခ်က္က ၉ ေက်ာ္ပါတယ္။)

သားႀကီးကအိမ္ေထာင္က်ၿပီး ၁၀ နွစ္ေလာက္ေနမွ သားတေယာက္ထြန္းကားပါတယ္။ အေမရီးကားမွာေမြးတဲ့သားဆိုေတာ့ အမ်ားေခၚရလြယ္ေအာင္ သူ႔လို နံမည္နဲ႔ပတ္သက္ၿပီး Trauma မရေအာင္ Andrew Win Myint လို႔ မွည့္ပါတယ္။ ဝင္းကေတာ့ အဖိုးနဲ႔ အဖြားဆီကယူၿပီး သူ႔ရဲ႕ last name ျဖစ္သြားတဲ့ ျမင့္ကိုထည့္လိုက္တာပါဘဲ။ ဖြားလံုးကေတာ့ သူ႔ကို ခ်စ္စႏိုးနဲ႔ Drew Drew လို႔ေခၚပါတယ္။ သားငယ္ဇာနည္ရဲ႕ သား ၂ ေယာက္နဲ႔ သမီးေလးကိုေတာ့ ဘိုလိုေရာ၊ ျမန္မာလိုပါေခၚရလြယ္တဲ့ Hayne (ဟိန္း)၊ Thayne (သိန္း) နဲ႔ Thadah (သဒၵါ) လို႔ နံမည္ေပးထားပါတယ္။ 
စကၤာပူေနတုန္းက မဥမၼာသိန္းဆိုတဲ့ အသိအမတေယာက္က သူ႔သားေလး ဇင္သိန္းကို ဇင္သီယန္းလို႔ေခၚတာၾကာဖူးပါတယ္။ ကေလးကိုေက်ာင္းမွာ Zin Thein ကို ဇင္သီယန္းလို႔ေခၚတာနားယဥ္ေနေတာ့ အဲ့လိုေခၚမွ ထူးလို႔ပါတဲ့။ 

က်မတို႔ရံုးက ေၾကးမံုးဆိုရင္ ၆ ႏွစ္အရြယ္မွာ မိဘနဲ႔အတူ ျမန္မာျပည္ကေန ႏိုင္ငံျခားထြက္တဲ့အခါ ႏိုင္ငံကူးလက္မွတ္မွာနံမည္ေရးတဲ့လူက ေၾကးကို Kyae နဲ႔ ေပါင္းရမယ့္အစား Kaye လို႔ေပါင္းလိုက္တာ အခုထိ Kaye ေကးျဖစ္ေနဆဲပါဘဲ။ ေၾကး ဆိုၿပီး Kyae နဲ႔ ေပါင္းရင္လည္း ဒီအေမရီးကားမွာ ကေယး ဒါမွမဟုတ္ ေခးလို႔ အသံထြက္ၾကမွာပါဘဲ။
ဒါ့ေၾကာင့္..တခီတည္း..ခီေနၾကတဲ့ အျဖစ္နဲ႔ ဆက္စပ္လို႔..ပြားလိုက္ရပါေၾကာင္း…

Saturday, August 19, 2017

က်မသိတဲ့ ဘဘဦးေအာင္ေရႊ


လူထုေခါင္းေဆာင္ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္က ဘဘဦးေအာင္ေရႊရဲ႕ နာေရးမွာ  "က်မတို႔ဟာ ဒီမိုကေရစီလမ္း ဆံုးခန္း မတိုင္ေအာင္ မေရာက္ ေသးပါဘူး။ ဒီတခ်ိန္လံုးမွာ ဘဘဦးေအာင္ေရႊရဲ့ စိတ္ဓါတ္ဟာ ဒီမိုကေရစီ ရရွိေရး။ ဒီႏိုင္ငံ စစ္မွန္တဲ့ ဒီမိုကေရစီႏိုင္ငံ အျဖစ္နဲ႔ ရပ္တည္ေရး အတြက္ကို အၿမဲပဲ မားမားမတ္မတ္  ရွိခဲ့ပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ က်မတို႔ အမ်ိဳးသား ဒီမိုကေရစီ အဖြဲ႔ခ်ဳပ္ အေနနဲ႔ ဘဘဦးေအာင္ေရႊကို ဂုဏ္ျပဳတဲ့ အခါ  ပုဂၢိဳလ္တဦးအေနနဲ႕ဂုဏ္ျပဳတာျဖစ္ပါတယ္။ တပ္မေတာ္အရာရွိေဟာင္းအေနနဲ႕ ဂုဏ္ျပဳတာျဖစ္ပါတယ္။ သံအမတ္ႀကီးေဟာင္းတဦးအေနနဲ႕ဂုဏ္ျပဳတာျဖစ္ပါတယ္။ အထူးသျဖင့္ေတာ့ က်မတို႕ရဲ႕ အမ်ိဳးသားဒီမိုကေရစီအဖြဲကခ်ဳပ္ရဲ႕ဥကၠဌေဟာင္း ဒီမိုကေရစီလွဳပ္ရွားမွဳေခါင္းေဆာင္တဦးအေနနဲ႕ က်မဂုဏ္ျပဳတာျဖစ္ပါတယ္။ အဲဒီလိုဂုဏ္ျပဳတဲ့အခါမွာ တကယ့္ကိုဂုဏ္ျပဳတဲ့နည္းကေတာ့ ရိုးရိုးေလးပါပဲ။ က်မတို႕အားလံုး စစ္မွန္တဲ့ ဒီမိုကေရစီဖယ္ဒရယ္ျပည္ေထာင္စုထူေထာင္ႏိုင္ဖို႕အတြက္ ၀ိုင္း၀န္းၿပီးေတာ့ လုပ္ၾကမယ္ဆိုတဲ့ သံဓိဌာန္နဲ႕ဂုဏ္ျပဳတာဟာ အေကာင္းဆံုး ဂုဏ္ျပဳတာျဖစ္ပါတယ္လို႕ ေျပာရင္း နိဂံုးခ်ဳပ္ပါတယ္။" လို႔ေျပာရင္း ေလးေလးစားစား ဂုဏ္ျပဳလိုက္ပါတယ္။

တပ္မေတာ္အရာရွိေဟာင္းတဦးအေနနဲ႔ က်မ မွတ္မိတဲ့ဘဘဦးေအာင္ေရႊက၊ ၁၉၅၇ ခုႏွစ္ဝန္းက်င္ေလာက္ကဆိုေတာ့ ေျမာက္ပိုင္းတိုင္း တိုင္မွဴး ဗိုလ္မွဴးႀကီးဘဝျဖစ္မွာပါ။ အဲဒီတံုးခလရ (၂၁) တပ္ရင္းက မေကြးမွာအေျခစိုက္ပါတယ္။ မေကြးမတိုင္ခင္တံုးကေတာ့ ခလရ (၂၁) က ကယားျပည္နယ္လြိဳင္ေကာ္မွာရွိခဲ့ၿပီး၊ မေကြးကို တပ္ရင္းလိုက္ေျပာင္းခဲ့တာလို႔ လူႀကီးေတြေျပာတာမွတ္မိေနပါတယ္။ က်မက ၁၉၅၄ ေမြးတာဆိုေတာ့ ၃ ႏွစ္ေက်ာ္ေက်ာ္ဘဲရွိပါေသးတယ္။ အေဖက ဒုတပ္ရင္းမွဴး၊ တပ္ရင္းမွဴးက ဗိုလ္မွဴးျမင့္ေမာင္။  အန္ကယ္ျမင့္ေမာင္က တပ္ထဲမွာ Parade - ခ်ီတက္ၿပီး အေလးျပဳခံတဲ့အခါ အေလးျပဳခံစင္ကေလးေပၚက Podium မိန္႔ခြန္းေျပာစင္ေလးေနာက္မွာ ခံုခုေပးရတယ္။ အန္ကယ္ျမင့္ေမာင္က အရပ္ပုတယ္ေလ။ ခံုခုေပးတိုင္း တပ္မွဴးက ဘုၾကည့္ၾကည့္ေလ့ရွိတယ္ဆိုဘဲ။ တပ္ရင္းမွဴးက ေအးပါ..က်ဳပ္အတြက္ ခံုခုေပးတဲ့လူေတြ တိုင္းမွဴးလာမွေတြ႔မယ္လို႔ ႀကိမ္းသတဲ့။ တိုင္းမွဴးႀကီး တပ္လာစစ္ေတာ့မွ အားလံုးက တပ္ရင္းမွဴးႀကိမ္းတာကို သေဘာေပါက္ၾကတာတဲ့။ တပ္ရင္းမွဴးကို ပုတယ္လို႔ေျပာၾကတဲ့လူေတြက တပ္ရင္းမွဴးထက္ပိုပုတဲ့ တိုင္းမွဴးႀကီးကိုေတြ႔လိုက္ၾကရေတာ့မွ၊ ၿပံဳးမိၾကတာဆိုဘဲ။ ဘဘကိုမေလးမစားေျပာတာ မဟုတ္ပါဘူး။ ဘဘအရပ္ပုတာကို ကေလးဘဝကတည္းက ၾကားဘူးေနခဲ့တာကို ေဖါက္သည္ခ်တာပါ။ ဘဘနဲ႔ အန္ကယ္ျမင့္ေမာင္တို႔က အိမ္မွာ အသြက္ဆံုး၊ အကဲဆံုးအျဖစ္မွတ္တမ္းတင္ခံရတဲ့ မလံုးကို ခ်စ္ၾကပါတယ္။

၁၉၈၀ ျပည့္ ႏွစ္ဆန္းမွာ ႏိုင္ငံျခားေရးဝန္ႀကီးဌာန (နခဌ) ကို က်မ သံအရာရွိေပါက္စအေနနဲ႔ ဝင္တဲ့အခ်ိန္မွာ ဘဘက ပင္စင္ယူတာ ၅ ႏွစ္ေလာက္ရွိၿပီဆ္ိုေတာ့ သံအမတ္ႀကီးတဦးအေနနဲ႔ ဘဘကို ကိုယ္တိုင္မဆက္ဆံခဲ့ရပါဘူး။ ဒါေပမဲ့ ကြယ္လြန္သူေယာကၡမႀကီး ဦးသိန္းေမာင္ကလည္း ဘဘတို႔နဲ႔တေခတ္တည္း ၿဗိတိန္မွာစစ္သံမွဴး၊ တရုတ္၊ မြန္ဂိုလီယားနဲ႔ ထိုင္းႏိုင္ငံမွာ သံအမတ္ႀကီးတာဝန္ေတြ ထမ္းေဆာင္ခဲ့ရေတာ့၊ ဘာဘဲေျပာေျပာ ဘဘရဲ႕ သတင္းေတြနဲ႔ အဆက္မျပတ္ခဲ့ဘူးလို႔ေျပာရမွာပါ။ နခဌ က ဘဘကိုသိမွီလိုက္တဲ့  လုပ္ေဖၚကိုင္ဖက္ေတြျပန္ေျပာခ်က္အရေတာ့ သေဘာေကာင္းတဲ့၊ ဒုကၡမေပးတဲ့၊ ႏိုင္ငံ့ဂုဏ္ေဆာင္၊ လူႀကီးပီသသူတေယာက္အျဖစ္မွတ္တမ္းတင္ၾကတာၾကားဘူးပါတယ္။ တခ်ိဳ႕ သိပ္ဆိုးတဲ့ သံအမတ္ႀကီးေတြ၊ ကပ္ေစးနဲတဲ့သံအမတ္ႀကီးေတြ၊ ေကာက္က်စ္တဲ့သူေတြ၊ ျပည့္သူ႕ဘ႑ာ အလြဲသံုးတဲ့လူေတြ၊ အိမ္အကူကိုႏွိပ္စက္သူေတြ အမ်ိဳးမ်ိဳး၊ ဝန္ထမ္းေတြအေပၚကိုယ္ခ်င္းမစာသူေတြ စသျဖင့္ ကိုယ့္သမိုင္းကိုယ္ေရးခဲ့ၾကတဲ့ သံအမတ္ႀကီးေတြလည္းရွိခဲ့ဘူးတယ္လို႔ ၾကားဘူးပါတယ္။ ကေလာင္ရွင္အေဝးေရာက္သံတမန္တဦးျဖစ္တဲ့ လုပ္ေဖၚကိုင္ဖက္ ရခိုင္သားစိုက္စိုက္ ဦးခင္ေမာင္ၾကည္က ပိုသိပါတယ္။

ဘဘဦးေအာင္ေရႊ NLD ဥကၠဌတာဝန္ယူတဲ့အခ်ိန္ (၁၉၉၁-၉၂) နဝတ အစိုးရ အတြင္းေရးမွဴး ၁ ဗိုလ္ခင္ညြန္႔ရဲ႕ လမ္းျပေျမပံုအရ အမ်ိဳးသားညီလာခံက်င္းပေတာ့၊ အဲဒီေညာင္နွစ္ပင္ညီလာခံတက္ေရး၊ မတက္ေရး ရတက္မေအးျဖစ္ခဲ့ၾကပါတယ္။ အလြန္ေနရာတကာလွ်ာရွည္တဲ့ သံျပဳတ္က်မနဲ႔ ျပဳတ္ေဖၚျပဳတ္ဖက္ သူငယ္ခ်င္းမာလာက ဘဘအိမ္အထိ သြားၿပီး ျငင္းၾကခုန္ၾကလုပ္ခဲ့မိပါတယ္။ ဖြဲ႔စည္းပံု အေျခခံဥပေဒမူၾကမ္းကို စစ္အစိုးရစိတ္ႀကိဳက္၊ သူတို႔သက္ဆိုးရွည္ေအာင္ ေရးဆြဲမယ့္ ဒီအမ်ိဳးသားညီလာခံကို NLD ကိုယ္စားလွယ္ေတြ တက္ဖို႔ ဘာျဖစ္လို႔ဆံုးျဖတ္ရတာလဲ။ မတက္ဘဲ သပိတ္ေမွာက္ပါလား၊ ဘာညာစသျဖင့္၊ ႏိုင္ငံေရးရာ ဂဃနဏ မသိဘဲ၊ ဘဘကို စြာေတးလန္ ျငင္းခုန္ခဲ့ဘူးပါတယ္။ ဘဘက ေအးေဆးပါဘဲ။ မပါဘဲ ေဘးထြက္ေနရင္ သူတို႔ဘာလုပ္သလဲ ေသခ်ာမသိႏိုင္သလို၊ ကိုယ့္ဘက္ကလည္း ေျပာခြင့္မသာ ျဖစ္မွာေပါ့တဲ့။ ဒါဟာ ဒီမိုကေရစီအခြင့္အေရးအတြက္ ေျပာခ်င္တာ၊ ျဖစ္ေစခ်င္တာ၊ ထုတ္ေဖၚဖို႔ အခြင့္အေရးတခုဘဲလို႔ ရွင္းျပပါတယ္။ ေနာက္ပိုင္း အမ်ိဳးသားညီလာခံ ျဖစ္စဥ္ကေတာ့ အမ်ားသိၿပီးျဖစ္လို႔ မေရးေတာ့ပါဘူး။ NLD ပါတီထဲ က်မတို႔ နခဌက သံျပဳတ္ေတြ ပါဝင္ဖို႔သင့္မသင့္ကိုလည္း ဘဘက အေဝးကေနဘဲ ေထာက္ခံၿပီး လုပ္စရာရွိတာလုပ္ပါ။ လုပ္သင့္တာလုပ္ပါ။ ပါတီထဲဝင္ၿပီး ဆြဲေစ့ခံရမွ ဘဘလည္းမကယ္ႏိုင္ျဖစ္မွာတဲ့။
ရန္ကုန္ေရာက္တံုးကလည္း ဒုကၡမေပးခ်င္တာနဲ႔ သြားမကန္ေတာ့ျဖစ္ပါဘူး။ အခု ဘဘဆံုးေတာ့ သတင္းေတြေရးရင္း..ကိုယ္သိတာေလးကို..အမွတ္တရ ေရးမိတာပါ။ ဒီေန႔ ဘဘ စ်ာပနမွာ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ေျပာခဲ့တာေလးနဲ႔ဘဲ..ဘဘကို ဂုဏ္ျပဳကန္ေတာ့လိုက္ပါရေစ။


"ဘဘဟာ ကိုယ္က်ိဳးအတြက္လည္းမဟုတ္ဘူး။ နာမည္ရဖို႕လည္းမဟုတ္ဘူး။ တာ၀န္အသိစိတ္နဲ႕ အသက္ကိုးဆယ္ေက်ာ္တဲ့အထိ က်မတို႕အဖြဲ႕ခ်ဳပ္ကို ဦးေဆာင္ခဲ့တာျဖစ္ပါတယ္။ ေနာက္ပိုင္းက်မတို႕အဖြဲ႕ခ်ဳပ္မွာ ဒီကေန႕အထိ ဒီမိုကေရစီလမ္းေပၚေလွ်ာက္ခဲ့တဲ့အခါမွာ ဘဘကေနၿပီးေတာ့ ၉၀ ေက်ာ္မွ ေဘးမွာထိုင္တာျဖစ္ပါတယ္။ ေဘးမွာထုိင္တယ္ဆိုေပမယ့္ က်မသတိျပဳမိတာက ဘဘရဲ႕စိတ္ဓာတ္ေရာ ဘဘရဲ႕ဦးေႏွာက္ပါ လံုး၀က်ဆင္းသြားတယ္ဆိုတာမရွိပါဘူး။ ေနာက္ဆံုးအႀကိမ္ က်မဘဘနဲ႕ေတြ႕တဲ့အခါက်ေတာ့လည္း ဘဘအေနနဲ႕ လူကလည္းက်မ္းမာတယ္၊ စိတ္ကလည္း ထက္ထက္ျမက္ျမက္ ရွိပါတယ္။ ေရွ႕ေနေတြကိစၥ ေရွ႕အေၾကာင္းေမးတာျမန္းတာမ်ား က်မ အံ့အားသင့္တယ္။ အားလံုးသိတယ္။ ေနာက္ၿပီး သံုးသပ္တဲ့ေနရာမွာလည္း အင္မတန္မွ ႏိုင္ငံေရးအျမင္ မေမွးမမွီန္ရွိတယ္ဆိုတာ က်မ သတိျပဳမိပါတယ္။ ဒီေတာ့ က်မတို႕အမ်ိဳးသားဒီမိုကေရစီအဖြဲ႕ခ်ဳပ္ဟာ ဒီလိုေခါင္းေဆာင္ေကာင္းတစ္ေယာက္ရခဲ့တာ အင္မတန္မွ ကံေကာင္းပါတယ္။"

Wednesday, July 5, 2017

က်မသိတဲ့ ဝါဝါဝင္းေရႊ



ခင္မင္ေလးစားရတဲ့ကိုေနအုပ္ (ေနအုပ္-စိန္ေပါလ္) က ရုပ္ရွင္မင္းသမီးႀကီးဝါဝါဝင္းေရႊရဲ႕ ခင္ပြန္း ရုပ္ရွင္မင္းသားသန္းထြဋ္ရဲ႕ ၇၄ ႏွစ္ျပည့္ေမြးေန႔ ဓါတ္ပံု Facebook post တင္ထားတာေတြ႔ေတာ့ က်မသိတဲ့ ဝါဝါဝင္းေရႊအေၾကာင္းေလး။ ေရးခ်င္တဲ့စိတ္ေပါက္လာပါတယ္။

က်မတို႔ေခတ္က နံမည္ႀကီး ရုပ္ရွင္မင္းသမီးေတြထဲမွာ အကယ္ဒမီသံုးထပ္ကြမ္းဝါဝါဝင္းေရႊကို အႀကိဳက္ဆံုးေပါ့။ အေမက ရုပ္ရွင္ဆိုတာ စိတ္ခ်မ္းသာခ်င္လို႔၊ ေပ်ာ္ခ်င္လို႔ၾကည့္ၾကတာ၊ နင့္ ဝါဝါဝင္းေရႊက တခ်ိန္လံုး လြမ္းေဆြးၿပီး၊ ငိုေနတာဘဲတဲ့။ တခ်ိဳ႔ကဆို နင့္ဝါဝါဝင္းေရႊက ခင္သန္းႏုလို ကိုယ္လံုးလည္္းမလွဘူး၊ ပိန္ကပ္ကပ္နဲ႔ ဖင္တုတပ္တယ္တဲ့။ အေမက ဟာသကားေတြႀကိဳက္တယ္။ ဖိုးပါႀကီးအစ၊ ေဒၚစိန္ခင္၊ ေရႊလံုး၊ သန္းႏြဲ႔၊ ျမင့္ေဖ၊ ခ်စ္ေမာင္၊ သာေဂါင္နဲ႔ သာဆန္းအဆံုး အေမ့ အသဲစြဲေတြေပါ့။ အမႀကီးကေတာ့ ဘာရယ္မဟုတ္ ရုပ္ရွင္မင္းသား၊ မင္းသမီးေတြဆိုတာ Entertainer ေဖ်ာ္ေျဖေရးသမားေတြဘဲတဲ့။ ဟန္ေဆာင္ေကာင္းတဲ့သူေတြ၊ သူကေတာ့ ဘယ္သူ႔ကိုမွ Crazy မျဖစ္ဘူးတဲ့။ အမလတ္ကေတာ့ ခင္သန္းႏုႀကိဳက္တယ္ေလ။ ဝါဝါဝင္းေရႊပါတဲ့ ရုပ္ရွင္ေတြအမ်ားႀကီး ၾကည့္ခဲ့ဘူးတဲ့ထဲမွာ၊ ကံ၊ အကယ္ဒမီရတဲ့ ခ်စ္သမီး၊ ေခ်ာင္းကိုပစ္၍ျမစ္ကိုရွာ၊ မိန္းကေလးရွင္ရဲ႕ဆႏၵ၊ ေနာက္ကုလားကား Aradhana ကို မွွီျငမ္းရိုက္ထားတဲ့ သီတာေရစင္စတဲ့ ရုပ္ရွင္ေတြကို ေရးေတးေတးမွတ္မိေနပါေသးတယ္။ ေရွးေခတ္က ရတနာပံုဇာတ္ကားကိုျပန္ရိုက္တဲ့ကားလည္းရွိေသးတယ္။ (ႏွစ္ကိုယ္ၾကင္တဲ့အကိုလင္ရဲ႕ ပ်ိဴခင္ႏြဲ႔ႀကိဳတဲ့ေလးနာရီ၊ ထိုးၿပီ၊ ထိုးၿပီ ဆိုတဲ့သီခ်င္းပါတဲ့ရုပ္ရွင္) ၉ တန္းႏွစ္တံုးက ေမၿမိဳ႔မွာ ဝါဝါဝင္းေရႊ ရုပ္ရွင္လာရိုက္ေတာ့၊ ကိုယ္တိုင္သြားၾကည့္ခြင့္မရတာနဲ႔၊ သူငယ္ခ်င္းခင္ႏွင္းက ဝါဝါဝင္းေရႊ မႀကိဳက္ေပမဲ့၊ တိုးေဝွ႔သြားၾကည့္ေပးၿပီး ဓါတ္ပံုကို ေအာ္တိုဂရပ္ လက္မွတ္ထိုးခိုင္းၿပီးယူခဲ့ေပးတာ၊ ျမန္မာဆန္ဆန္ လက္ရွည္ရင္ဖံုး၊ ခ်ိတ္ထမီေလးနဲ႔၊ ဘီးဆံထံုးအေသးေလးမွာ ဆံၿမိတ္အရွည္ခ်၊ မတ္တတ္ပဲေပးေနတဲ့ပံုေလး။ ဝါဝါဝင္းေရႊက နဖူးလွေတာ့ ဆံပင္ေျပာင္သိမ္းတင္ရင္ၾကည့္ေကာင္းတယ္ေလ။ ဝါဝါဝင္းေရႊရဲ႕ ဘိုနံမယ္က Alice Tun Shwe. သူ႔ တူမ Dolly Win Shwe နဲ႔ Shirley Win Shwe က Methodist (ဒဂံု ၁) ေက်ာင္းမွာတံုးက မလံုးနဲ႔ ၆ တန္းမွာ အတန္းတူဘူးတယ္။ ရန္ကုန္ဘားလမ္းမွာရွိခဲ့ဘူးတဲ့ အရင္ေခတ္က သီရိေဂဟာပရိေဘာဂတိုက္ပိုင္ရွင္၊ ဦးဝင္းေရႊရဲ႕ သမီးေတြေပါ့။

မလံုးတို႔ ၁၉၇၂ ခုႏွစ္က ေမၿမိဳ႕ကေန ရန္ကုန္ေျပာင္းၾကေတာ့၊ အေဖ့အတြက္ေပးေနမယ့္ ဦးဝိစာရလမ္း အိမ္နံပါတ္ (၈၀) က အဆင္သင့္မျဖစ္ေသးလို႔ ေဂၚဒြင္လမ္း (အခုေတာ့ၿမိဳ႕မေက်ာင္းလမ္းေခၚတယ္ထင္ပါရဲ႕) ဘက္က ျပည္ေထာင္စုရိပ္သာမွာ ေနရပါတယ္။ တိုက္ ၁၂ အခန္း D။ ၃ တန္းႏွစ္တံုးကလည္း၊ ကေလာကေန ရန္ကုန္ေျပာင္းလာေတာ့၊ ျပည္ေထာင္စုရိပ္သာမွာဘဲေနခဲ့ဘူးတာ။ အဲဒီတံုးက 22-C မွာေနခဲ့ရတာ။ ေဘးကပ္ရက္အခန္းမွာ Marco Vauloc ဆိုတဲ့ ယူဂိုစလပ္ေဘာလံုးနည္းျပ Coach မိသားစုေနၾကတယ္။ (ေဘာလံုးခ်န္ပီယံ ဗဟာဒူးတို႔ေခတ္ကေပါ့) Mr. Vaoloc ရဲ႕ သမီး Nenone ေနးႏံု က တိုက္မွာရွိတဲ့ကေလးေတြအားလံုးနဲ႔ ကစားေဖၚကစားဖက္ေပါ့။ ေနးႏံုက ကေလးေတြနဲ႔ ကစားေနက်ဆိုေတာ့ ဗမာစကားကို ဘိုသံဝဲဝဲနဲ႔ေျပာတတ္တယ္။ ညေနဘက္၊ ၾကက္ေတာင္ရိုက္ရင္သူက မိလံုး..ႏို႔စို႔၊ ႏို႔စို႔..လို႔ေအာ္ေတာ့၊ ဟဲ့..ႏို႔စို႔တဲ့အရြယ္မဟုတ္ဘူးဟဲ့လို႔ျပန္ေအာ္ဘူးတယ္။ သူက မိလံုး..ေနာက္ဆုတ္..လို႔ေျပာတာပါ၊ မပီလို႔ေလ။ (အားေတာ့မွ၊ ေနးႏံုရဲ႕ အခ်စ္ဇတ္လမ္းေရးပါအံုးမယ္)

ျပည္ေထာင္စုရိပ္သာတိုက္ေတြရဲ႕ အခန္းဖြဲ႔စည္းပံုကက်ယ္လည္းက်ယ္၊ ေလဝင္ေလထြက္လည္းေကာင္း၊ ဝရန္တာေတြကလည္း လမ္းေလွ်ာက္ေလ့က်င့္ခန္းလုပ္လို႔ို႔ရေအာင္ကို က်ယ္ပါတယ္။ အိပ္ခန္းကေနထြက္တဲ့ ဝရန္တာကအလ်ားရွည္တယ္။ ဧည့္ခန္းကေနထြက္ရတဲ့ဝရန္တာကေတာ့ အလ်ားမရွည္ေပမဲ့ က်ယ္ပါတယ္။ ဝရန္တာသံပန္းမွာ အလယ္က ကေဒါင္းရုပ္၊ တခ်ိဳ႔အိမ္ေတြက ျခေသၤ့ရုပ္။ ေနာက္ေဖး မီးဖိုေခ်ာင္ကေန ဆင္းတဲ့ေလွကားကသပ္သပ္။ သိပ္စံနစ္က်တယ္။ တိုက္မွာရွိတဲ့အခန္း ၄ ခန္းအတြက္ ေျမညီထပ္မွာ ကားထားဖို႔ေနရာ၊ ပန္းအလွစိုက္ဖို႔ေနရာ၊ အိမ္အကူေနဖို႔တန္းလ်ား၊  ၿခံဝင္းႀကီးကလည္းက်ယ္၊ ေနခ်င္စရာေကာင္းေအာင္ ေဆာက္ထားတဲ့တိုက္ခန္းက်ယ္ႀကီးေတြပါဘဲ။ နဝရတ္ရိပ္သာထက္ေတာင္ပိုက်ယ္မယ္ထင္ပါတယ္။ အခုေတာ့ ျပည္ေထာင္စုရိပ္သာဝင္းႀကီးတခုလံုး ၿဖိဳထားတာေတြ႔ခဲ့ရလို႔ စိတ္မေကာင္းျဖစ္မိပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ ပိုေကာင္းတဲ့၊ ေခတ္မွီတဲ့၊ အသံုးဝင္မယ့္၊ တိုက္တာေတြ ေဆာက္မွာမို႔ထင္ပါရဲ႕လို႔ ေျဖေတြးေတြးလိုက္ပါတယ္။ ရန္ကုန္ၿမိဳ႕ႀကီးရဲ႕ ေနရာအကြက္အကြင္းအေကာင္းဆံုးေနရာေလ။ ေရႊတိဂံဘုရားေျခရင္းနဲ႔ တျပဘဲေဝးတာ။ စိတ္ကူးတံုးကေတာ့ ဝါဝါဝင္းေရႊအေၾကာင္းေရးမယ္ေပ့ါ။ ခုေတာ့ျပည္ေထာင္စုရိပ္သာအေၾကာင္း ဇာခ်ဲ႔ေနမိျပန္ပါၿပီ။ ျပည္ေထာင္စုရိပ္သာေလာက္ စံနစ္က်တဲ့၊ အဆင္ေျပတဲ့တိုက္ခန္း၊ ရန္ကုန္မွာမေတြ႔ခဲ့မိပါဘူး။ မသိလို႔လည္းျဖစ္ပါလိမ့္မယ္။ Condo ေတြေတာ့ရွိမွာပါ။

ဝါဝါဝင္းေရႊရဲ႕ ခင္ပြန္းျဖစ္လာမယ့္ ရုပ္ရွင္မင္းသားသန္းထြဋ္ရဲ႕ ငယ္နံမည္က ကိုသန္းေအာင္၊ ဟသၤာတသား။ သူ႔မိဘေတြျဖစ္တဲ့ အိမ္ကဆရာနဲ႔ ေဒၚတင္ျမင့္။ အန္တီေဒၚတင္ျမင့္က သူ႔ေယာက္က်ား၊ တိေမြးကုဆရာဝန္ကို အိမ္ကဆရာလို႔ဘဲေခၚေတာ့ ရင္းႏွီးတဲ့သူေတြကလည္း အိမ္ကဆရာလို႔ဘဲႏႈတ္က်ိဳးခဲ့ၾကတာ။ နံမည္ကေတာ့ ဦးဟန္ၾကည္တဲ့၊ (ေမ့ေနလို႔ေပသီးကိုလွမ္းေမးလိုက္တာ)။ မလံုး ၅တန္းႏွစ္မွာ ရွမ္းျပည္ေတာင္ပိုင္း လြိဳင္လင္ကေန ဟသၤာတကိုေျပာင္းၾကရတယ္။ အဲဒီေခတ္က ရန္ကုန္ကေန ဟသၤာတကို ရထားစီးရင္၊ သာရေဝါဘူတာအထိဘဲေရာက္တာပါ။ သာရေဝါဘူတာမွာ အေပါဆံုးကေတာ့ ငွက္ေပ်ာေျခာက္ေရာင္းတဲ့အသယ္ေတြေပါ့။ ဟသၤာတ၊ သာရေဝါစတဲ့ ဧရာဝတီျမစ္ဝကၽြန္းေပၚေဒသမွာ အေပါဆံုးက ငွက္ေပ်ာသီးဘဲထင္ပါရဲ႕။ ေရာင္းမကုန္၊ စားမကုန္ေတာ့အေျခာက္လွမ္းၿပီး ငွက္ေပ်ာေခ်ာက္ေရာင္းၾကတာျဖစ္မွာ။ ရန္ကုန္သြားမယ့္ခရီးသည္ေတြက လက္ေဆာင္ေပးဖို႔ ငွက္ေပ်ာေျခာက္ေတြဝယ္ၾကတယ္။ က်မတို႔လည္း ရခိုင္ငွက္ေပ်ာသီးဆို မွည့္ရင္ဒီအတိုင္းလည္းႀကိဳက္၊ အေျခာက္လွမ္းထားတာေတြလည္း ႀကိဳက္လို႔စားခဲ့ဘူးတာပါဘဲ။ ဒါေပမဲ့ ငွက္ေပ်ာသီးေတြကို ျမစ္ကမ္းနဖူးမွာ၊ ေသာင္ျပင္မွာလွမ္းထားတာ ယင္ေကာင္ေတြတေလာင္းေလာင္းနဲ႔ လွမ္းထားတာကို ျပန္လည္ျမင္ေယာင္မိျပန္ေတာ့…။ သာရေဝါဘူတာကေနမွ ဧရာဝတီျမစ္ကမ္းနားကေရတစပ္စပ္နဲ႔ ေသာင္ျပင္ဗြက္ေတာကိုျဖတ္၊ (ေႏြဆိုရင္ေတာ့ ဖုန္းတေထာင္းေထာင္းနဲ႔ေပါ့)။ ေမာ္ေတာ္ေပၚတက္၊ တနာရီေက်ာ္ၾကာ ဧရာဝတီျမစ္ကူးၿပီးမွ၊ ဟသၤာတကိုေရာက္တာေလ။ ကိုသန္းေအာင္အေမ အန္တီေဒၚတင္ျမင့္က လွလွေအးနဲ႔ လြင္လြင္ေအးဆိုတဲ့ ဧရာဝတီျဖစ္ကူး ေမာ္ေတာ္ဘုတ္ ၂ စီးေထာင္ထားတယ္။ ဟသၤာတမွာေနခဲ့တဲ့ကာလတေလွ်ာက္  ဧရာဝတီျမစ္ျဖတ္ကူးတိုင္း အန္တီေဒၚတင္ျမင့္ရဲ႕ ေမာ္ေတာ္ဘုတ္ေတြစီးခဲ့ဲ့ရတာ။ ေမာ္ေတာ္ေပၚေရာက္ရင္၊ ေလတျဖဴးျဖဴးနဲ႔ ဘယ္အခ်ိန္ျဖစ္ျဖစ္၊ ငါးပိခ်က္၊ တို႔စရာအစံုနဲ႔ ထမင္းစားၾကတယ္။ ငါးဖတ္ေတြ၊ ျငဳတ္သီးစိမ္းေတြ၊ ၾကက္သြန္ျဖဴေတြနဲ႔ ေဖ်ာ္ထားတဲ့ ငါးပိေရကို နံနံပင္ႏိုင္းခ်င္းအုပ္၊ အဲဒါကို ဟသၤာတအေခၚ ငါးပိခ်က္တဲ့။ ေမာ္ေတာ္ေပၚကအလုပ္သမားေတြခ်က္တဲ့ ထမင္းဟင္းက သိပ္အရသာရွိ၊ စားလို႔ၿမိန္၊ အင္း…အခုႀကီးလာေတာ့၊ သူတို႔သံုးတဲ့ေရက ျမစ္ထဲကေရဘဲ။ ခ်က္တာျပဳတ္တာလည္း အဲဒီေရနဲ႔ဘဲဆိုေတာ့ကာ…ဆက္မေတြးတာဘဲေကာင္းပါတယ္ေလ။ ဟသၤာတလမ္းမေတာ္လမ္းမွာ အန္တီေဒၚတင္ျမင့္ကအိမ္ဆိုင္သေဘာ၊ ေငြအုန္းပင္လို႔ေခၚတဲ့ အထည္ဆိုင္ဖြင့္ထားတယ္။ ကိုသန္းေအာင္မွာ အကိုတေယာက္ဘဲရွိတယ္။ ကိုတင္ေအာင္တဲ့။ အေမကေခ်ာေခ်ာ၊ အေဖကခန္႔ခန္႔၊ ကိုသန္းေအာင္ကအေမတူ၊ နဖူးနဲ႔ ဆံပင္က်တာေလးကအစ၊ အေမနဲ႔ ခၽြတ္စြပ္၊ ကိုတင္ေအာင္က ဘဘအိမ္ကဆရာနဲ႔တူတယ္။ သူတို႔မိသားတစုလံုး အရပ္ေတြကမိုးထိုး၊ ဒါ့ေၾကာင့္ အထည္ဆိုင္ကို ေငြအုန္းပင္လို႔ေပးတာလားဟင္လို႔ စပ္စုခဲ့ဘူးပါတယ္။

ကိုတင္ေအာင္နဲ႔ ကိုသန္းေအာင္တို႔ ရန္ကုန္တကၠသိုလ္တက္ေတာ့၊ ကမာရြတ္က ဦးထြန္းလင္းၿခံလမ္းမွာ အိမ္ငွားေနၾကတယ္။ က်မ ၆ တန္းတက္ေတာ့ ရန္ကုန္ေျပာင္းရျပန္ပါတယ္။ ကိုသန္းေအာင္တို႔ညီအကိုလည္း ရန္ကုန္တကၠသိုလ္တက္ေနၾကရတာဆိုေတာ့ မိသားစုမိတ္ေဆြေတြ အဆက္အသြယ္မျပတ္ၾကပါဘူး။ ေမာင္ႏွမအရင္းမရွိ၊ အမငတ္ေနတဲ့ တေကာင္ၾကြက္အေမကလည္း အန္တီေဒၚတင္ျမင့္ကို သူ႔ရဲ႕ စစ္အတြင္းကဆံုးသြားတဲ့အမနဲ႔ နံမည္တူမို႔ ခ်စ္ခ်စ္ခင္ခင္ရွိလွတယ္။ မသိတဲ့လူေတြက အမ်ိဳးအရင္းေတြလို႔ေတာင္ထင္ၾကတယ္ေလ။ ၇ တန္းႏွစ္ ရန္ကုန္ကေန လားရိႈးေျပာင္းရေတာ့လည္း၊  အန္တီေဒၚတင္ျမင့္ကလာရိႈးအထိေတာင္လာလည္ပါေသးတယ္။  လားရိႈးကေနေမၿမိဳ႕ေျပာင္းေတာ့လည္း လာလည္ၾကပါတယ္။ ရန္ကုန္တကၠသိုလ္တက္ရင္း ရုပ္ရွင္မင္းသားသန္းထြဋ္ျဖစ္လာတဲ့ ကိုသန္းေအာင္က အဲဒီတံုးက ရုပ္ရွင္မင္းသမီးတင္တင္ႏြဲ႔ကို ႀကိဳက္ၿပီး ႀကိတ္ပိုးပိုးေနတာေပါ့။ တင္တင္ႏြဲ႔နဲ႔ ရုပ္ရွင္ရိုက္ဖို႔ ေမၿမိဳ႕လာေတာ့ အိမ္ကိုေတာင္ေခၚလာၿပီး မိတ္ဆက္ေပးဘူးတယ္။ တင္တင္ႏြဲ႔က ေအးေဆးတယ္။ တည္ၿငိမ္တယ္၊ ႏူးညံ့သိမ္ေမြ႔တယ္။ အဲဒီတံုးက အိမ္ေထာင္မက်ေသးဘူး။ ေနာက္ေတာ့ တရားသူႀကီးတေယာက္နဲ႔ အိမ္ေထာင္က်သြားတယ္လို႔ ၾကားမိပါတယ္။ ကိုသန္းေအာင္ကေတာ့ ရုပ္ရွင္ေလာကမွာ ေအာင္ျမင္လွတယ္မဟုတ္ေပမဲ့ ရုပ္ရွင္မင္းသားသန္းထြဋ္ရယ္လို႔ေတာ့ လူသိမ်ားပါတယ္။ သူပါတဲ့ ရုပ္ရွင္ေတြမမွတ္မိေတာ့ေပမဲ့ ဇတ္ကားတကားမွာေတာ့ စစ္ဗိုလ္အျဖစ္သရုပ္ေဆာင္တာ မွတ္မိသလိုပါဘဲ။ သူတို႔ညီအကို ၂ ေယာက္စလံုး တေယာက္တမ်ိဳးစီ ေခ်ာၾကပါတယ္။ မ်က္ႏွာေတြကလည္းခ်ိဳ၊ အရပ္ရွည္ရွည္ေထာင္ေထာင္ေမာင္းေမာင္း။ မြန္ရည္ၾကတယ္။

ဝါဝါဝင္းေရႊနဲ႔ ကိုသန္းေအာင္ ဘယ္လိုဆံုခဲ့ၾကသလဲဆိုတာကို ေသခ်ာမသိေပမယ့္၊ ဝါဝါဝင္းေရႊရဲ႕ အေမလား၊ အေဖလား ဆံုးတံုးက ဝိုင္းကူေဖးမရင္း ႀကိဳက္သြားၾကတယ္လို႔ဘဲ၊ အၾကမ္းဖ်ဥ္းသိပါတယ္။ က်မတို႔ကေလးဘဝမွာ ေရပန္းစားခဲ့တဲ့ “ဝင္းဦးနဲ႔ ဝါဝါ လမ္းေလွ်ာက္လို႔လာ၊ ဝါဝါကစိတ္ဆိုး၊ ဝင္းဦးထိပ္ကိုထိုး၊ ဝင္းဦးႀကီးကမခံႏိုင္၊ ရဲမင္းႀကီးကိုတိုင္၊ ရဲမင္းႀကီးကဆလံေပး၊ ဝင္းဦးဖင္လွန္ေျပး။” ေနာက္..”မယ္သီလရွင္ေသးေပါက္ခ်င္၊ နန္းေတာ္ေအာက္ကိုဝင္၊ နန္းေတာ္ေအာက္က တေစၦေျခာက္၊ ဝင္းဦးႏႈတ္ခမ္းေမႊးေပါက္။” စတဲ့သံေပါက္ေတြကို အာၿဖဲေအာ္ခဲ့ၾကတာ၊ ေပ်ာ္စရာႀကီးပါ။ ဘယ္သူက စပ္လို႔၊ ဘယ္လို အလြတ္ရခဲ့တာလည္းေတာ့ မသိပါဘူး။ အဲဒီဟာသေတြနဲ႔ ႀကီးလာခဲ့ က်မက ဝါဝါဝင္းေရႊဆိုရင္ ဝင္းဦးနဲ႔ဘဲ သေဘာတူတာ။ ဝင္းဦးကို သူမ်ားေတြက မိန္းမ ၆ လ၊ ေယာက္က်ား ၆ လ လို႔လည္းေျပာၾကတယ္။ အေျခာက္ႀကီးလို႔လည္းေျပာၾကတယ္။ ဘာဘဲေျပာေျပာ၊ ဝါဝါဝင္းေရႊဆို ဝင္းဦးနဲ႔မွ ေရွ႕သြားေနာက္လိုက္ညီတာေလ။

က်မ တကၠသိုလ္ဒုတိယႏွစ္မွာ ေမၿမိဳ႕ကေန ရန္ကုန္ေျပာင္းရေတာ့၊ အစပိုင္းမွာေရးထားတဲ့အတိုင္း ျပည္ေထာင္စုရိပ္သာမွ ခဏေနၾကရပါတယ္။ က်မနဲ႔ အမလတ္မၾကည္ကအတူတူ၊ တခန္းတည္းေနၾကရတယ္။ ရာသီဥတုသာသာယာယာရွိလွတဲ့တေန႔ ေက်ာင္းကျပန္လာေတာ့၊ အေမက နင္တို႔အခန္းထဲမဝင္ၾကနဲ႔ေနာ္၊ ဧည့္သည္ေရာက္လို႔ နင္တို႔အခန္းထဲမွာ နားခိုင္းထားရတယ္တဲ့။ အေမကလည္း ဘယ္ကဧည့္သည္မို႔လို႔လဲဆိုေတာ့၊ ဘာမွမေျပာဘူး။ မလံုးဘဲ၊ ဘယ္ရမလဲ၊ အခန္းတံခါးေခါက္လိုက္တာေပါ့။ အေမလည္းတားခ်ိန္မရလိုက္။ တံခါးဖြင့္လိုက္ေတာ့..လားလား..ကိုသန္းေအာင္..မ်က္ႏွာမွာလည္း..ပါးနီေတြ၊ ႏႈတ္ခမ္းနီေတြ..ဟိုတကြက္ဒီတကြက္နဲ႔။ အမေလးေတာ္..သူမ်ားအခန္းကို ပိုင္စိုးပိုင္နင္း..ဘာလာလုပ္တာလဲလို႔ ရန္ေတြ႔မလို႔ျပင္ေနတံုး၊ ကုတင္ေပၚမွာ ထိုင္ေနတဲ့ ဝါဝါဝင္းေရႊကို ေတြ႔လိုက္ရတဲ့ခ်ိန္မွာ..အသက္ရွဴရပ္သြားမတတ္ပါဘဲ။ ဘုရား၊ ဘုရား..အိမ္မက္မက္ေနတာလားေပါ့။ ကိုသန္းေအာင္က ဝါဝါဝင္းေရႊကို ပုသိမ္ဦးပါအိမ္မွာ ရုပ္ရွင္ရိုက္ Shooting ကေန နားေနတံုး၊ သူ႔ရဲ႕ လိပ္ခံုးကားေလးေပၚတင္ၿပီး ခိုးေျပးလာတာတဲ့။ နံမည္ႀကီး ရုပ္ရွင္မင္းသမီးကို ဟိုတယ္တို႔၊ နယ္အေဝးတို႔ ခိုးေျပးဖို႔ ဘယ္လြယ္ပါ့မလဲ၊ အဲဒီတံုးက အေဖက စစ္ရံုးမွာ G-1 စစ္ဦးစီးအရာရွိ။ စစ္တပ္က အရာရွိအိမ္ဆိုေတာ့ အျပင္လူေတြမသိႏိုင္ဘူးေပါ့။ လွ်ိဳ႕ဝွက္ထားလို႔ရတယ္၊ လံုၿခံဳတယ္ေလ။ ရန္ကုန္တိုင္းတိုင္းမွဴးက ဗိုုလ္မွဴးႀကီးစိန္ျမ၊ ဝါဝါဝင္းေရႊရဲ႕ နံမည္ႀကီး သဲသဲလႈပ္ အေဒၚအန္တီယဥ္က တိုင္းမွဴးကို တူမေပ်ာက္တိုင္ႏိုင္တယ္ေလ။ ကိုသန္းေအာင္နဲ႔ မဝါက အန္တီယဥ္တို႔မသိေအာင္ ခိုးေျပးၾကေတာ့၊ ျပႆနာမတက္ေအာင္၊ လက္ဝတ္လက္စားေတြ အားလံုးခၽြတ္ထားခဲ့တာတဲ့။ အေဖက အရြယ္ေရာက္ၿပီး၊ အပ်ိဳ၊ လူပ်ိဳလူလြတ္ေတြဘဲ၊ ႏွစ္ဦးသေဘာတူ တရားဝင္လက္ထပ္ၾကရမယ္ဆိုၿပီး၊ လက္မွတ္ထိုးဖို႔ ရန္ကုန္တိုင္းတရားသူႀကီးနဲ႔ ခ်က္ခ်င္းစီစဥ္ေပးလိုက္တယ္။ အိမ္မွာဘဲ လက္မွတ္ထိုးၿပီး အၾကင္လင္မယားေျမာက္ၿပီဆိုေတာ့ အင္းယားလိပ္ဟိုတယ္ကို ေရႊ႔ေပးလိုက္ပါတယ္။ သူတို႔ ၂ ေယာက္အင္းယားလိပ္ေရာက္ေတာ့၊ ဇတ္လမ္းကရွည္ေသးတာ။ မဝါကို အသဲစြဲႀကိဳက္တဲ့ Lesbian က ေသနတ္စြဲၿပီး လိုက္ရန္လုပ္ဖို႔ႀကိဳးစားတယ္ဆိုလား၊ ကိုသန္းေအာင္ကို သတ္ဖို႔ လူငွားတယ္ဆိုလားဘဲ ခပ္သဲ့သဲ့ ၾကားမိပါတယ္။

ကိုသန္းေအာင္နဲ႔ ဝါဝါဝင္းေရႊ၊ အင္းယားလိပ္ဟိုတယ္မွာ မဂၤလာေဆာင္ေတာ့၊ အေမနဲ႔ က်မလိုက္သြားျဖစ္ပါတယ္။ ရုပ္ရွင္ေလာကသားေတြ၊ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား လာအားေပးၾကပါတယ္။ လာတဲ့ဧည့္သည္ေတြကို ပစၥည္းမ်ိဳးစံုမဲေဖါက္ၿပီး လက္ေဆာင္ျပန္ေပးတာ၊ အေမက စားပြဲတင္ပန္ကာတလံုးေပါက္တယ္။ မဝါ၊ သားႀကီး ဝင္းထြဋ္ဝင္း၊ အငယ္ေလး၊ ရွဥ့္ဝါေလးေမြးတဲ့အထိ အေမက မဝါကို မုန္႔ဟင္းခါးခ်က္ေကၽြးေနတံုးဘဲ။ အမလတ္ မၾကည္ သုဝဏအိမ္မွာ မဂၤလာေဆာင္ေတာ့ မဝါလည္းလာၿပီး ခ်ီးျမွင့္ပါတယ္။


လြန္ခဲ့တဲ့ ၂ ႏွစ္က ရန္ကုန္ျပန္ေရာက္တံုးက ကိုသန္းေအာင္နဲ႔ မဝါ Wheel Chair ကိုယ္စီနဲ႔ ေလဆိပ္မွာ၊ ဘန္ေကာက္ေဆးစစ္သြားၾကမလို႔တဲ့ ေတြ႔လိုက္ရပါေသးတယ္။ မွတ္မိလားလို႔ သြားႏႈတ္ဆက္ေတာ့ ..မလံုးရယ္ဆိုၿပီး..ဝမ္းသာ၊ ဝမ္းနည္းေပြ႔ဖက္ပါေတာ့တယ္…

Wednesday, February 22, 2017

ေရဆန္လမ္း...










မမဝင္း (ေဒၚခင္ခင္ဝင္း) ေရးတဲ့ “ေရဆန္လမ္းမွ၊ အိမ္အျပန္” စာအုပ္ကို ဖတ္ရေတာ့၊ မမဝင္းျဖတ္သန္းခဲ့ရတဲ့ ဘဝအေတြ႔အႀကံဳမွတ္တမ္း “Memoir” လို႔ဘဲ ကင္ပြန္းတပ္ပါရေစ။
“တက္မပါ၊ ရြက္မပါ၊ လက္ဗလာနဲ႔
ၾကမ္းတမ္းတဲ့ ေရဆန္ခရီးက
အိမ္အျပန္လမ္းလို႔၊ ဆိုေပမဲ့
နာသံုးနာနဲ႔ နဘမ္းဆက္လံုးရင္း
ၾကယ္စင္ေကာင္းကင္၊ ေန႔ရင္ခြင္၊ အခမဲ့ေက်ာင္းအတြက္၊
ေနာက္ခရီးၾကမ္းတခုကို ဆက္လွမ္းေနျပန္ပါၿပီ။”
ရယ္..လို႔ဘဲ..ေကာက္ခ်က္ခ်မိပါတယ္ မမဝင္းေရ။
ေဘးကေနၾကည့္ၿပီး ကိုယ္မလုပ္ႏိုင္တာကို မမဝင္းလုပ္ႏိုင္တဲ့အတြက္ အားေပးရမယ့္အစား၊ မမဝင္း ပင္ပန္းလွတယ္လို႔ ကရုဏာေဒါေသာနဲ႔ အကုသိုလ္ပြားမိတာပါ။ က်န္းမာေရးအတြက္ ေအးေအးေဆးေဆး၊ နားနားေနေန၊ ေနေစခ်င္တဲ့ေစတနာနဲ႔ပါ။ 

မမဝင္းေျပာသလိုပါဘဲ၊ ရာစုႏွစ္ဝက္ စစ္အာဏာရွင္အဆက္ဆက္ေအာက္ကေန၊ ရုန္းထြက္ရင္း၊ ေခတ္ေျပာင္းေအာင္၊ အုတ္တခ်ပ္၊ သဲတပြင့္အျဖစ္ပါဝင္ခဲ့ၾကသူေတြရဲ႕ အဖိႏွိပ္ခံဘဝ၊ ေရဆန္ခရီးကို ေရာင္ျပန္ဟပ္တဲ့အထဲမွာ၊ တေဒါင့္တေနရာကေန၊ လူမသိသူမသိ ပါဝင္ခဲ့ၾကသူေတြ ဒုနဲ႔ေဒးပါ။ ေတာင္အာဖရိကႏိုင္ငံမွာ ၁၉၉၄ ခုႏွစ္က လူထုေခါင္းေဆာင္ နယ္လ္ဆင္မန္ဒဲလားလြတ္ေျမာက္ခဲ့ၿပီးေနာက္၊ ႏိုဘဲလ္ၿငိမ္းခ်မ္းေရးဆုရွင္ ဘုန္းေတာ္ႀကီး Desmond Tutu ဦးေဆာင္တဲ့ Truth and Reconciliation Commission ဆိုၿပီး၊ အာဃာတေတြကို ျပည္ဖံုးကားခ်တဲ့ အမွန္တရားေဖၚထုတ္ေရးနဲ႔ ျပန္လည္သင့္ျမတ္ေရးေကာ္မရွင္ ဆိုတဲ့ ခ်စ္စရာေကာင္းတဲ့အစီအစဥ္ေလးရွိခဲ့ဘူးတယ္။ အဖိႏွိပ္ခံခဲ့ရသူေတြကေရာ၊ ဖိႏွိပ္ခဲ့တဲ့သူေတြဘက္ကပါ၊ မ်က္ျမင္သက္ေသ၊ အေထာက္အထားေတြနဲ႔ တကြ လူသိရွင္ၾကား၊ ရင္ဖြင့္ခဲ့ၾကၿပီး သင္ပံုးေခ်ခဲ့ၾကတာေပါ့။ အဂၤလိပ္လိုေတာ့ Closure လို႔ေျပာၾကပါတယ္။ ျမန္မာျပည္မွာ ဒီလိုေကာ္မရွင္ဖြဲ႔ခဲ့မယ္ဆိုရင္၊ ကိုယ္တိုင္လည္း ဝင္ၿပီးရင္ဖြင့္လိုက္ခ်င္ပါရဲ႕။
 
လူထုေခါင္းေဆာင္က ေရွ႔ဆက္မယ့္ခရီး မဖင့္ရေအာင္၊ ေနာက္ေၾကာင္းျပန္မလွည့္ဘူး၊ အာဃာတေတြမထားဘူးဆိုေပမဲ့၊ ဘဝပ်က္ေအာင္ခံစားခဲ့ၾကတဲ့၊ သာမန္ျပည္သူေတြရဲ႕ စိတ္ဒဏ္ရာေတြကို ဘယ္လိုကုစားေပးၾကမွာလဲ။ ေခါင္းေဆာင္ကေတာ့ ေလာကဓံ ၈ ပါးကိုခံႏိုင္တယ္ဆိုေပမဲ့၊ ပုထုဇဥ္သာမန္ျပည္သူေတြရဲ႕ ဒဏ္ရာေတြက မေသးပါဘူး။ ေတြးမိတိုင္း နာက်င္ေနၾကဆဲဆိုတာကေတာ့၊ ယံုးမွာသံသယျဖစ္စရာမရွိပါဘူး။ ေသကြဲ..ကြဲ၊ ရွင္ကြဲ..ကြဲ၊ စီးပြားပ်က္၊ အျပစ္မရွိအျပစ္ရွာ၊ ပုဒ္မအမ်ိဳးမ်ိဳးတပ္လို႔ ႏွစ္ရွည္ေထာင္က်၊ ႏွစ္ေစ့ေတာ့၊ ေထာင္ဒဏ္ထပ္တိုး၊ မ်က္ႏွာလိုမ်က္ႏွာရ၊ အထက္ဖားေအာက္ဖိ၊ အရာထမ္းေတြ၊ ေငြမ်ားေငြႏိုင္အမႈစီရင္တဲ့ တရားသူႀကီးေတြ၊ ေလာင္းကစားဒိုင္ဖြင့္ဖြင့္၊ ဖာခန္းေထာင္ခ်င္ေထာင္၊ ဘိန္းကုန္ကူးခ်င္ကူး၊ ႏိုင္ငံေရးေတာ့မလုပ္နဲ႔၊ ေမာ္စကိုေရာက္သြားမယ္ဆိုတဲ့ ေခတ္ကို ျဖတ္သန္းခဲ့ၾကတဲ့သူေတြရင္ထဲက ဒဏ္ရာေတြ ကုစားေပးဖို႔ တကယ္စစ္မွန္တဲ့ တရားဥပေဒစိုးမိုးေရး ကို ေမွ်ာ္လင့္ေစာင့္စားရင္း..ေသခ်ာတာ ကေတာ့..ထိန္ပင္လား၊ ေရေဝးလား...

မမဝင္းတို႔မိသားစု ခံစားခဲ့ရတဲ့အျဖစ္မ်ိဳး ထပ္တူမဟုတ္ေတာင္၊ တစံုတခုေသာ အတိုင္းအတာတခုအထိ၊ နာက်င္စြာခံစားခဲ့ၾကရတဲ့ NLD ပါတီဝင္ေတြ၊ ပါတီဝင္ေတြရဲ႕ ေဆြမ်ိဳးသားခ်င္းေတြ၊ ပါတီဆိုင္းဘုတ္ေထာင္လို႔ အက်ပ္ကိုင္ခံခဲ့ရတဲ့ အိမ္ရွင္ေတြ၊ ညစ္နည္းမ်ိဳးစံုကို ခါးသီးစြာ၊ ကိုယ္ေတြ႔ခံစားၾကရသူေတြအားလံုးရဲ႕ တကယ့္အိမ္ျပန္ခ်ိန္ ေရဆန္ခရီးက ဒီေန႔ထိမဆံုးေသးပါဘူး။ 

အဖိႏွိပ္ခံ NLD ပါတီဝင္ေတြထဲမွာ ကိုယ့္အေဖကိုယ္တိုင္လည္း အသက္ ၉၀ အရြယ္ မေသခင္အထိ ခံခဲ့ရတာပါဘဲ။ မမဝင္းေရးတဲ့ထဲက မ်ိဳးခ်စ္ရဲေဘာ္ေဟာင္း ေဘာင္းဘီခၽြတ္ေတြထဲက တေယာက္ေပါ့။ အေမကေတာ့ အေဖတို႔ကို မ်ိဳးေၾကာက္ေတြတဲ့။ သားသမီးေတြ၊ ေျမးျမစ္ေတြ အဖိုးခံခဲ့ရတဲ့အျဖစ္ေတြ၊ မသိလိုက္မွာစိုးလို႔ အေဖႀကံဳခဲ့ရတဲ့ ေထာက္လွမ္းေရးေတြရဲ႕ ႏွိပ္စက္မႈေတြကို မွတ္တမ္းအျဖစ္ ေရးျပခ်င္တာပါ။ ေဘာင္းဘီခၽြတ္ေတြကို စစ္အစိုးရက သပ္လွ်ိဳခိုင္းတယ္လို႔ အာမနာပေျပာဆိုတာ သိရေတာ့၊ မၿပံဳးဘဲနဲ႔ ဝါးလံုးကြဲေအာင္ရယ္လိုက္ခ်င္ပါေတာ့တယ္။ အေဖက စစ္တကၠသိုလ္ ေက်ာင္းအုပ္ႀကီး၊ (၁၉၆၈-၇၂)၊ တပ္မေတာ္ေလ့က်င့္ေရးညႊန္ၾကားေရးမွဴး (Director of Military Training)၊ (၁၉၇၂-၇၄)၊ ျပည္သူ႔တရားသူႀကီးအဖြဲ႔ဝင္ - ပထမအႀကိမ္ျပည္သူ႔လြတ္ေတာ္သက္တမ္း (၁၉၇၄-၇၇)။ ေဘာင္းဘီခၽြတ္ေတြထဲမွာေတာ့ ဆရာႀကီးေပါ့။ ဒီထက္ဆရာႀကီးက်တာက၊ အဲဒီတုန္းက ေထာက္လွမ္းေရးအႀကီးအကဲ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ႀကီးခင္ညြန္႔က ဗိုလ္သင္တန္းဆင္းဆင္းခ်င္း၊ လြိဳင္လင္ ခလရ (၁၈) အေဖမွာ အေဖတပ္ရင္မွဴးျဖစ္ေတာ့ PSO ေလ။ အဲဒီအခ်ိန္က ေတာင္ႀကီးမွာ အေရွ႔ပိုင္းတိုင္းစစ္ဌာနခ်ဳပ္ရံုးစိုက္တာ။ တိုင္းမွဴးက ဗိုလ္မွဴးႀကီးတင့္ေဆြ၊ တိုင္းမွဴးႀကီးက အေဖ့ကို စည္းကမ္းေကာင္းတဲ့ PSO ရွာခိုင္းေတာ့ အေဖက အသစ္ခ်ပ္ခၽြတ္၊ ေသသပ္လွတဲ့ သူ႔ PSO ဗိုလ္ခင္ညြန္႔ကို ပို႔ေပးလိုက္ရာက၊ သားသမီးမရွိတဲ့ တိုင္းမွဴးႀကီးက သားတေယာက္လို ေမြးစားတဲ့အထိ အားကိုးခဲ့ရတာပါ။ 
 
ဂ်ပန္ေခတ္စစ္တကၠသိုလ္၊ တတိယပတ္ဗိုလ္သင္တန္းမွာ တပ္ခြဲမွဴးဆရာျဖစ္ခဲ့တဲ့ ရိုးသားတဲ့ အေဖ့ကို လက္ရွိ NLD နာယကႀကီးဘဘဦးတင္ဦး ဗိုလ္ေလာင္းဘဝကတည္းက ေလးစားခဲ့တာ၊ ဒီေန႔အထိ မလံုးကိုေတြ႔တိုင္း တဖြဖြေျပာမဆံုးေပါင္ ေတာသံုးေတာင္ပါဘဲ။အေဖဆံုးေတာ့ သုဝဏၰအိမ္မွာ အေမ့ကိုသတင္းေမးရင္း ဘဘက ကန္ေတာ့ခဲ့ပါေသးတယ္။

ေဒါက္တာေမာင္ေမာင္ေရးတဲ့ သားေမာင္စစ္သည္သို႔ စာအုပ္မွာ ေဒါက္တာေမာင္ေမာင္က သူ႔ဆရာ မလံုးအေဖအေၾကာင္း ခ်ီးက်ဴးထားပါတယ္။ ကိုယ့္အေဖဆရာႀကီးျဖစ္တာကို ၾကြားလံုးထုတ္ေနတာ မဟုတ္ရပါဘူး။ အေဖ့လို လူရိုး၊ လူေအး၊ လူႀကီးတေယာက္ကိုေတာင္ မညွာမတာ ႏွိပ္စက္တဲ့ ေထာက္လွမ္းေရးေတြအေၾကာင္း ေျပာျပခ်င္လြန္းလို႔ပါ။ ၁၉၉၀ ေရြးေကာက္ပြဲမွာ NLD ကိုယ္စားလွယ္အျဖစ္ ဝင္အေရြးခံခဲ့လို႔ အေဖ့လို လူကိုေတာင္ဒီေလာက္ႏွိပ္စက္ခဲ့ရင္၊ သာမန္ NLD ပါတီဝင္ေတြဆို ေျပာဖြယ္ရာမရွိေပါ့။ 

၈ ေလးလံုးဒီမိုကေရစီအေရးေတာ္ပံုမွာ တပ္မွဴးေဟာင္းမ်ားအဖြဲ႔မွာ အေဖပါဝင္ခဲ့ၿပီး၊ ၁၉၉၀ ေရြးေကာက္ပြဲက်ေတာ့ NLD ကေန ကိုယ္စားလွယ္ေလာင္းအျဖစ္ ဝင္အေရြးခံဖို႔ တာဝန္ေပးခံရပါတယ္။ အေဖက သုဝဏၰမွာေနေတာ့့၊ သဃၤန္းကၽြန္းကေနဘဲ ဝင္အေရြးခံဖို႔ အမ်ားကေျပာၾကေပမဲ့ ရခိုင္ျဖစ္တဲ့အေဖက သူ႔ဇာတိပုဏၰားကၽြန္းၿမိဳ႔နယ္ကေနဘဲ ၿပိဳင္မယ္လို႔ အမ်ိဳးခ်စ္စြာဆံုးျဖတ္ခဲ့တာ။ အေဖ NLD ထဲစဝင္ကတည္းက၊ တပ္ထဲက သား ၂ ေယာက္ အလိုအေလ်ာက္ေညာင္းေပါ့။ စစ္ရံုးထဲဝင္ခြင့္ပိတ္၊ ေလတပ္က ေလယာဥ္ေမာင္းတဲ့သား တပ္ထဲကအထုတ္ခံရ၊ ၾကည္းတပ္က ဗိုလ္မွဴးကို နယ္ဘက္ေရႊ႔၊ သစ္လုပ္ငန္းကို အကိုေျပာင္းရေတာ့ အေဖက ေအာ္.သားေလးက ခိုးစရာသစ္ေတြကုန္မွ သစ္လုပ္ငန္းကိုေရာက္တာေပါ့ကြာ လို႔ ေနာက္ခဲ့တာမွတ္မိေနပါေသးတယ္။ 

မလံုးကေတာ့ ၈၈ အေရးေတာ္ပံုမွာ တက္ၾကြစြာလႈပ္ရွားမႈနဲ႔ အသက္ ၃၄ နွစ္နဲ႔ ၁၉၈၈ ေအာက္တိုဘာလကတည္းက အၿငိမ္းစားေပးခံခဲ့ရၿပီးသားပါ။  ၉၀ ေရြးေကာက္ပြဲအတြက္ အေဖ့ရဲ႕ မဲဆြယ္စည္းရံုးေရးခရီးစဥ္ကို ဘဘဦးတင္ဦးေရာ၊ ဘဘရဲ႕ ဇနီးေဒါက္တာတင္မိုးေဝပါ လိုက္ခဲ့ၾကပါတယ္။ လူရႊင္ေတာ္ပိန္ပိန္ လည္းပါတယ္တဲ့။

အဲဒီတံုးက အမအႀကီးဆံုး ဆရာဝန္မႀကီးက ဇီးကုန္းမွာတာဝန္က်ေနတာပါ။ ခဲအိုက ၿမိဳ႕နယ္ဆရာဝန္ႀကီးေပါ့။ တူမေတြ မွတ္မိသေလာက္ေျပာရတာကိုေဖါက္သည္ခ် ရရင္..အေဖတို႔မဲဆြယ္ စည္းရံုးခရီးက ရန္ကုန္ကေန ရခိုင္ရိုးမကိုအသြား ဇီးကုန္းမွာခရီးတေထာက္နားၾကေတာ့၊ ဇီးကုန္း NLD ပါတီဝင္ေတြကို ႏႈတ္ဆက္ၾကတယ္တဲ့။ အေဖက ဇီးကုန္းေရာက္တံုး သမီးနဲ႔ ေျမးေတြကို စတိသေဘာေလးေတာ့ ႏႈတ္ဆက္ခ်င္တာနဲ႔ NLD ရံုးကေန ေဆးရံုဝင္းဘက္ေလွ်ာက္ခဲ့တယ္တဲ့။ အဖိုးလာတာေတြ႔ေတာ့ ေျမးေတြကလည္းေပ်ာ္ၿပီး၊ တာဝန္က်ေနတဲ့ သူတို႔အေမကို ဖိုးဖိုးလာတယ္ဆိုၿပီး အေၾကာင္းၾကားလိုက္ၾကတာေပါ့။ အမႀကီးကလည္း အေဖလာေတာ့ ဝမ္းသာၿပီး ထမင္းေကၽြးခ်င္တယ္ေလ။ အေဖက မတ္တပ္ဘဲ မစားေတာ့ဘူး၊ ႏႈတ္ဆက္တယ္ဆိုရံုဘဲဆိုလို႔ အမက အေဖလမ္းမွာစားဖို႔ ငွက္ေပ်ာသီးတဖီးေပးလိုက္တယ္တဲ့။ ေျမးအႀကီးမက ငွက္ေပ်ာဖီးဆြဲၿပီး အဖိုးကို ဇီးကုန္း NLD ရံုးကိုျပန္ပို႔ေပးခဲ့တယ္တဲ့။

အေဖတို႔ ဇီးကုန္းကေန ရခိုင္ကို ခရီးဆက္ထြက္ေတာ့မွ ဇတ္လမ္းက စ ေတာ့တာပါဘဲ။ ဇီးကုန္းၿမိဳ႕က မဟာေထာက္လွမ္းေရး၊ စံုေထာက္ (စကားလိမ္နဲ႔ဖတ္ပါ) ေတြရဲ႕ ဂြင္ေပါ့။ အမတို႔ ေဒါက္တာဇနီးေမာင္ႏွံ၊ ေကာင္းေကာင္းအႏွံခံရေတာ့တာပါဘဲ။ ေခတ္ကိုက အစိုးရဝန္ထမ္းေတြႏိုင္ငံေရးနဲ႔ ပတ္သက္ရင္ အေရးယူခံရမယ့္ေခတ္ေလ။ မမဝင္းက ႏိုင္ငံေရးလုပ္ေနေတာ့ ခင္ပြန္းသည္ကို တရားရံုးမွာ တရားဝင္ကြာရွင္းခဲ့ရတာကို ရင္နာနာဖတ္ရေတာ့ မ်က္ရည္စို႔ရင္း၊ အေဖ့ရဲ႕ ဝန္ထမ္းသားသမီးေတြက အေဖ NLD အမတ္ေလာင္းကို အေမြျဖတ္စြန္႔လႊတ္ၾကရေတာ့မလို ျဖစ္ခဲ့ရေတာ့သလိုေပါ့။ အဲ့ ဇီးကုန္းက စံုေထာက္ေတြက အေဖနဲ႔ ေတြ႔ေတာင္ ခဏတျဖဳတ္မေတြ႔လိုက္ရတဲ့ ခဲအိုႀကီးကို စစ္ေဆးတယ္တဲ့။ ခင္ဗ်ားက ေယာကၡမႏိုင္ငံေရးလုပ္တာ မသိဘူးလားတဲ့။ ခဲအိုႀကီးကလည္း ေခသူမဟုတ္၊ ဟုတ္ကဲ့၊ က်ေနာ္ သူ႔သမီးကိုယူတံုုးက ေယာကၡမက DSA ေမၿမိဳ႔ စစ္တကၠသိုလ္ေက်ာင္းအုပ္ႀကီးဗ် လို႔ျပန္ေျဖခဲ့ပါသတဲ့။ အမနဲ႔ ခဲအို ကို ႏွိပ္စက္၊ စစ္ေဆးလို႔အားမရေတာ့၊ အမတို႔ေဆးရံုက က်န္းမားေရးမွဴးႀကီးကို ဖမ္းခ်ဳပ္ၿပီး နွိပ္စက္ပါေလေရာတဲ့။ ေထာက္လွမ္းေရးတို႔ထံုးစံအတိုင္း ၾကြက္မႏိုင္က်ီမီးနဲ႔ရိႈ႕ေပါ့။ သူ႔ခမ်ာ ဘာအျပစ္မွလည္းမရွိဘဲ၊ အေဖ့ခရီးစဥ္နဲ႔ ဘယ္လိုမွ မပတ္သက္ခဲ့ရပါဘဲနဲ႔ တညလံုးမအိပ္ခိုင္းဘဲ၊ ေမာ္ေတာ္ဆိုင္ကယ္စီးတဲ့ ပံုစံထိုင္ခိုင္း၊ ထပ္တလဲလဲ အရည္မရအဖတ္မရေတြေမးၿပီး ႏွိပ္စက္ခဲ့တာတဲ့။ တႏြယ္ငင္တစင္ပါဆိုရေအာင္လည္း၊ အဲ့ဒီ က်န္းမာေရးမွဴးက အမ်ိဳးလည္းမေတာ္ပါဘူး။ အမတို႔ရဲ႕ လုပ္ေဖၚကိုင္ဖက္တေယာက္ကို သက္သက္ဆြဲေစ့တဲ့ ဥပေဒမဲ့ မတရားတဲ့လုပ္ရပ္ပါ။  အမတေယာက္ဘယ္လိုခံစားခဲ့ရမလဲဆိုတာေတြးၾကည့္ရင္း စိတ္မသက္မသာျဖစ္ရပါတယ္။ သူျပန္လြတ္လာခဲ့ေပမဲ့လည္း စိတ္ဒဏ္ရာေတြက ေတာ္ေတာ္နဲ႔ ဘယ္ေပ်ာက္ပါ့မလဲ။ ဒီလိုဘဲ ဘုမသိ၊ ဘမသိ အႏွိပ္စက္ခံခဲ့ရတဲ့သူေတြ ျမန္ျပည္တဝန္း ဒုနဲ႔ေဒး လို႔ေျပာလို႔ရပါတယ္။ 

အမတို႔ ဇနီးေမာင္ႏွံကို ပါတီႏိုင္ငံေရး မကင္းမႈနဲ႔ ဇီးကုန္းကေန ေစတုတၱရာကို နယ္ႏွင္ဒဏ္ေပးလိုက္ပါတယ္။ (စကားခ်ပ္ - ဇီးကုန္းကဒီေန႔ထိလည္း ဖြတ္စိမ္းေတြႏိုင္တဲ့ၿမိဳ႔ပါဘဲ။) ကားလမ္းမေပါက္လို႔ ဆင္နဲ႔ ခရီးႏွင္ခဲ့ရတဲ့ ေစတုတၱရာၿမိဳ႔ကိုေပါ့။ မမဝင္းလည္း ေစတုတၱရာ ေရစက္ပါတယ္ေလ။
အမတို႔ကေတာ့ ေစလိုရာေစ ဝန္ထမ္းဘဝမွာ အနယ္နယ္အရပ္ရပ္ကို မညည္းမျငဴ သြားခဲ့တာပါဘဲ။ 

လိုရင္းေျပာရရင္၊ ေရြးေကာက္ပြဲမွာ NLD က အုတ္ေအာ္ေသာင္းနင္းႏိုင္ခဲ့ေပမဲ့ အေဖခ်စ္တဲ့ ရခိုင္အမ်ိဳးေတြက ALD နဲ႔ တစည ကို မဲပိုေပးခဲ့ၾကလို႔ အေဖအေရြးမခံခဲ့ရပါဘူး။ မဲရံႈးလို႔မ်ား ေထာက္လွမ္းေရးလက္က လြတ္မယ္မထင္ပါနဲ႔။ ပိုပိုဆိုးလာတာပါဘဲ။ အေဖ့ကို အိမ္ကေန ညအခ်ိန္မေတာ္လာေခၚၿပီး စစ္ေဆးေမးျမန္းခဲ့တဲ့အႀကိမ္ေတြ အေမက မေရႏိုင္ေတာ့ဘူးတဲ့။ အဆင္သင့္လိုက္ႏိုင္ေအာင္၊ ေဆးဝါး၊ အဝတ္အစား၊ အိပ္ယာလိပ္ျပင္ထားခဲ့ရတာပါဘဲလို႔ ေျပာျပဘူးပါတယ္။

အစပိုင္းမွာေတာ့ သူတို႔က အေဖ့ကိုကားနဲ႔လာေခၚတယ္၊ ေနာက္ပိုင္းက်ေတာ့ စာနဲ႔ဆင့္ေခၚတယ္။ ဖုန္းဆက္တယ္၊ ကိုယ္အစီအစဥ္နဲ႔ ကိုယ္ ေထာက္လွမ္းေရးရံုးေတြကိုသြားရတယ္။ မွတ္မိသေလာက္ ၁၉၉၃-၉၄ ဝန္းက်င္မွာ တေန႔ အေဖက သမီးလမ္းႀကံဳရင္ အေဖ့ကို အင္းယားလိပ္ေဟာ္တယ္ပို႔ေပးပါတဲ့။ အေဖရယ္ လမ္းမႀကံဳလည္း လိုက္ပို႔မွာေပါ့ဆိုၿပီး အေဖ့ကိုပို႔ေပးခဲ့ပါတယ္။ အေဖ အင္းယားလိပ္မွာ ဘာသြားလုပ္မွာလဲဆိုေတာ့ ေစ့စပ္ပြဲတခုရွိတယ္တဲ့။ အေဖ့အက်ီၤကလည္း အေဟာင္းႀကီးနဲ႔ ဆိုေတာ့ အက်ီၤကိုဖိတ္တာမဟုတ္ဘူး၊ အေဖ့ကိုဖိတ္တာတဲ့။ အေဖ့ကိုအင္းယားလိပ္ ဆင္ဝင္ေအာက္အထိပို႔ခဲ့ၿပီး၊ ျပန္ႀကိဳေပးမယ္လို႔ေျပာေတာ့၊ မႀကိဳနဲ႔ အေဖက မိတ္ေဆြေတြနဲ႔ စကားေျပာရင္ၾကာမယ္၊ ကားႀကံဳေတြေပါပါတယ္တဲ့။ လမ္းႀကံဳတာနဲ႔ ပါရမီကအမ်ိဳးအိမ္ခဏဝင္ၿပီး ကမၻာေအးဘုရားလမ္းအတိုင္းျပန္လာေတာ့ အေဖတေယာက္ လမ္းျဖတ္ကူးဖို႔ ေစာင့္ေနတာေတြ႔႔လိုက္ရတာနဲ႔ ကားရပ္ၿပီး အေဖ ေစ့စပ္ပြဲကၿပီးသြားၿပီလား၊ ကားေပၚတက္ဆိုေတာ့ မဟုတ္ဘူးသမီး သြားေတာ့ အေဖတျခားသြားမွာတဲ့။ နည္းနည္းမသကၤာတာနဲ႔ အေဖရယ္ သြားမယ့္ေနရာကိုေျပာ လိုက္ပို႔မွာေပါ့ ဇြတ္ေျပာေတာ့ လမ္းတဘက္က နံပါတ္ ၂၂ ကမၻာေအးဘုရာလမ္းက အိမ္ကိုေမးေငါ့ျပတယ္။ (စကားခ်ပ္ - အဲ့ဒီအိမ္အခုထိရွိပါေသးတယ္။) အဲဒါ MI - စစ္တပ္ေထာက္လွမ္းေရးရံုးတဲ့၊ အစစ္ေဆးခံဖို႔ အဲဒီကိုလာခဲ့ဖို ဆင့္ေခၚထားလို႔တဲ့။ မလံုးတေယာက္ေဒါသလည္းထြက္၊ ဝမ္းလည္းနည္း၊ အေဖ့ကိုလည္းသနား၊ စိတ္ကိုေလွ်ာ့ၿပီး အေဖ့ကို အဲဒီမွာထားခဲ့ရတယ္။ ေပါက္ကြဲၿပီး ေထာက္လွမ္းေရးေတြနဲ႔ ရန္ျဖစ္ရင္ ကိုယ့္ပါဆြဲေစခံရမယ့္အျဖစ္ဘဲ။ 

သူတို႔ကအေဖတေယာက္တည္းကိုဘဲ ကြက္ေခၚတာမဟုတ္ဘဲ၊ တျခား NLD ပါတီဝင္ ေဘာင္းဘီခၽြတ္ႀကီးေတြကိုလည္း ေခၚၿပီး စစ္ေဆးတာေတြလုပ္ခဲ့ၾကတာပါဘဲ။ အေဖက သူမ်ားေတြေထာင္ေတာင္က်ေသးတာဘဲ။ ငါတို႔ကို ေခၚၿပီး စစ္ေဆးတာေလာက္ပါဘဲဆိုၿပီးေျဖပါတယ္။ ဘာေတြစစ္ေဆးေမးျမန္းတယ္ဆိုတာ အေဖကထုတ္ မေျပာေပမဲ့ စိတ္ဆင္းရဲခဲ့မွာကေတာ့ ေသခ်ာပါတယ္။ သူတို႔က တေနကုန္ေခၚထားၿပီး အစားေသာက္ေကၽြးလားဆိုေတာ့ အေဖက အစပိုင္းတံုးကေတာ့ လဘက္ရည္တိုက္တယ္တဲ့။ ေနာက္ပိုင္းက်ေတာ့ ေရေတာင္မတိုက္ေတာ့ဘူးတဲ့။ NLD ကေန မထြက္ ထြက္ေအာင္ အမ်ိဳးမ်ိဳးဖိအားေတြေပး၊ သူတို႔လိုခ်င္တာေတြ ေရးခိုင္း၊ လက္မွတ္ေတြအတင္းထိုးခိုင္းတာေတြ အလုပ္ခံခဲ့ရတယ္လို႔ေတာ့ အၾကမ္းဖ်ဥ္းသိခဲ့ရပါတယ္။ သားသမီး ၇ ေယာက္မွာ ဝန္ထမ္းျပဳတ္ မလံုးနဲ႔ ႏိုင္ငံျခားသေဘၤာလိုက္တဲ့ သားအလတ္ကလြဲလို႔ က်န္သားသမီး ၅ ေယာက္က ဝန္ထမ္းေတြေလ။ ကာကြယ္ေရး၊ က်န္းမာေရး၊ ပညာေရးနဲ႔ လမ္းပန္းဆက္သြယ္ေရးဌာနေတြမွာ ဝန္ထမ္းေတြေပါ့။ ဒီသားသမီးေတြအတြက္၊ အေဖ ဘယ္ေလာက္ေတာင့္ခံႏိုင္ခဲ့ရသလဲ။ ဝန္ထမ္းဆိုတာ သိတဲ့အတိုင္း Posting ေပါ့။ ေဝးလံေခါင္သီတဲ့အရပ္ေတြပို႔၊ ရာထူးတိုးမေပးတာေလာက္ကေတာ့ ပါးပါးေလး၊ ေမာင္တရြာမယ္တၿမိဳ႔ထား၊ ဆုမေပးဒဏ္ေပးေပါ့။

ေထာက္လွမ္းေရးက စစ္ေဆးတဲ့နည္းေတြကို ၾကားဘူးထားေတာ့ အေဖ့အတြက္ စိတ္ပူခဲ့ၾကရပါတယ္။ ဘယ္လိုပံုစံနဲ႔ စစ္ေဆးခဲ့တာလဲဆိုတာကို အေဖကေျပာမျပခဲ့ေတာ့ ႀကံဳႀကိဳက္တဲ့ အခါ ေထာက္ျပဳတ္ေတြကိုေမးၾကည့္ခ်င္ပါတယ္။ ေန႔ခ်င္းျပန္စစ္ေဆးေရး၊ ညအိပ္ညေနထိန္းသိမ္းၿပီး တပတ္တန္သည္၂ ပတ္တန္သည္၊ ၾကာတဲ့အခါေတြလည္းရွိခဲ့ပါတယ္။ ဝဋ္ဆိုတာလည္း ေနာင္ဘဝမကူးပါဘူး၊ အေဖတို႔ကို နွိပ္စက္ခဲ့တဲ့ ေထာက္လွမ္းေရးေတြလည္း ဘဝမကူးေျပာင္းခင္မွာဘဲ၊ ေထာင္နန္းစံၾကရတာပါဘဲ။ မမဝင္းတို႔လို၊ အႀကီးအက်ယ္အဖိႏွိပ္ခံခဲ့ရသူေတြနဲ႔စာရင္၊ အိမ္အျပန္ေရဆန္လမ္းခရီးကိုေလွ်ာက္ခဲ့ၾကတဲ့ မိသားစုေတြထဲမွာ အေဖနဲ႔အတူ မိသားစုေတြလည္း ခပ္ပါးပါးေလး ပါဝင္ခဲ့ရတာကို ရင္ဖြင့္လိုက္တာပါ မမဝင္းေရ။