Wednesday, July 5, 2017

က်မသိတဲ့ ဝါဝါဝင္းေရႊ



ခင္မင္ေလးစားရတဲ့ကိုေနအုပ္ (ေနအုပ္-စိန္ေပါလ္) က ရုပ္ရွင္မင္းသမီးႀကီးဝါဝါဝင္းေရႊရဲ႕ ခင္ပြန္း ရုပ္ရွင္မင္းသားသန္းထြဋ္ရဲ႕ ၇၄ ႏွစ္ျပည့္ေမြးေန႔ ဓါတ္ပံု Facebook post တင္ထားတာေတြ႔ေတာ့ က်မသိတဲ့ ဝါဝါဝင္းေရႊအေၾကာင္းေလး။ ေရးခ်င္တဲ့စိတ္ေပါက္လာပါတယ္။

က်မတို႔ေခတ္က နံမည္ႀကီး ရုပ္ရွင္မင္းသမီးေတြထဲမွာ အကယ္ဒမီသံုးထပ္ကြမ္းဝါဝါဝင္းေရႊကို အႀကိဳက္ဆံုးေပါ့။ အေမက ရုပ္ရွင္ဆိုတာ စိတ္ခ်မ္းသာခ်င္လို႔၊ ေပ်ာ္ခ်င္လို႔ၾကည့္ၾကတာ၊ နင့္ ဝါဝါဝင္းေရႊက တခ်ိန္လံုး လြမ္းေဆြးၿပီး၊ ငိုေနတာဘဲတဲ့။ တခ်ိဳ႔ကဆို နင့္ဝါဝါဝင္းေရႊက ခင္သန္းႏုလို ကိုယ္လံုးလည္္းမလွဘူး၊ ပိန္ကပ္ကပ္နဲ႔ ဖင္တုတပ္တယ္တဲ့။ အေမက ဟာသကားေတြႀကိဳက္တယ္။ ဖိုးပါႀကီးအစ၊ ေဒၚစိန္ခင္၊ ေရႊလံုး၊ သန္းႏြဲ႔၊ ျမင့္ေဖ၊ ခ်စ္ေမာင္၊ သာေဂါင္နဲ႔ သာဆန္းအဆံုး အေမ့ အသဲစြဲေတြေပါ့။ အမႀကီးကေတာ့ ဘာရယ္မဟုတ္ ရုပ္ရွင္မင္းသား၊ မင္းသမီးေတြဆိုတာ Entertainer ေဖ်ာ္ေျဖေရးသမားေတြဘဲတဲ့။ ဟန္ေဆာင္ေကာင္းတဲ့သူေတြ၊ သူကေတာ့ ဘယ္သူ႔ကိုမွ Crazy မျဖစ္ဘူးတဲ့။ အမလတ္ကေတာ့ ခင္သန္းႏုႀကိဳက္တယ္ေလ။ ဝါဝါဝင္းေရႊပါတဲ့ ရုပ္ရွင္ေတြအမ်ားႀကီး ၾကည့္ခဲ့ဘူးတဲ့ထဲမွာ၊ ကံ၊ အကယ္ဒမီရတဲ့ ခ်စ္သမီး၊ ေခ်ာင္းကိုပစ္၍ျမစ္ကိုရွာ၊ မိန္းကေလးရွင္ရဲ႕ဆႏၵ၊ ေနာက္ကုလားကား Aradhana ကို မွွီျငမ္းရိုက္ထားတဲ့ သီတာေရစင္စတဲ့ ရုပ္ရွင္ေတြကို ေရးေတးေတးမွတ္မိေနပါေသးတယ္။ ေရွးေခတ္က ရတနာပံုဇာတ္ကားကိုျပန္ရိုက္တဲ့ကားလည္းရွိေသးတယ္။ (ႏွစ္ကိုယ္ၾကင္တဲ့အကိုလင္ရဲ႕ ပ်ိဴခင္ႏြဲ႔ႀကိဳတဲ့ေလးနာရီ၊ ထိုးၿပီ၊ ထိုးၿပီ ဆိုတဲ့သီခ်င္းပါတဲ့ရုပ္ရွင္) ၉ တန္းႏွစ္တံုးက ေမၿမိဳ႔မွာ ဝါဝါဝင္းေရႊ ရုပ္ရွင္လာရိုက္ေတာ့၊ ကိုယ္တိုင္သြားၾကည့္ခြင့္မရတာနဲ႔၊ သူငယ္ခ်င္းခင္ႏွင္းက ဝါဝါဝင္းေရႊ မႀကိဳက္ေပမဲ့၊ တိုးေဝွ႔သြားၾကည့္ေပးၿပီး ဓါတ္ပံုကို ေအာ္တိုဂရပ္ လက္မွတ္ထိုးခိုင္းၿပီးယူခဲ့ေပးတာ၊ ျမန္မာဆန္ဆန္ လက္ရွည္ရင္ဖံုး၊ ခ်ိတ္ထမီေလးနဲ႔၊ ဘီးဆံထံုးအေသးေလးမွာ ဆံၿမိတ္အရွည္ခ်၊ မတ္တတ္ပဲေပးေနတဲ့ပံုေလး။ ဝါဝါဝင္းေရႊက နဖူးလွေတာ့ ဆံပင္ေျပာင္သိမ္းတင္ရင္ၾကည့္ေကာင္းတယ္ေလ။ ဝါဝါဝင္းေရႊရဲ႕ ဘိုနံမယ္က Alice Tun Shwe. သူ႔ တူမ Dolly Win Shwe နဲ႔ Shirley Win Shwe က Methodist (ဒဂံု ၁) ေက်ာင္းမွာတံုးက မလံုးနဲ႔ ၆ တန္းမွာ အတန္းတူဘူးတယ္။ ရန္ကုန္ဘားလမ္းမွာရွိခဲ့ဘူးတဲ့ အရင္ေခတ္က သီရိေဂဟာပရိေဘာဂတိုက္ပိုင္ရွင္၊ ဦးဝင္းေရႊရဲ႕ သမီးေတြေပါ့။

မလံုးတို႔ ၁၉၇၂ ခုႏွစ္က ေမၿမိဳ႕ကေန ရန္ကုန္ေျပာင္းၾကေတာ့၊ အေဖ့အတြက္ေပးေနမယ့္ ဦးဝိစာရလမ္း အိမ္နံပါတ္ (၈၀) က အဆင္သင့္မျဖစ္ေသးလို႔ ေဂၚဒြင္လမ္း (အခုေတာ့ၿမိဳ႕မေက်ာင္းလမ္းေခၚတယ္ထင္ပါရဲ႕) ဘက္က ျပည္ေထာင္စုရိပ္သာမွာ ေနရပါတယ္။ တိုက္ ၁၂ အခန္း D။ ၃ တန္းႏွစ္တံုးကလည္း၊ ကေလာကေန ရန္ကုန္ေျပာင္းလာေတာ့၊ ျပည္ေထာင္စုရိပ္သာမွာဘဲေနခဲ့ဘူးတာ။ အဲဒီတံုးက 22-C မွာေနခဲ့ရတာ။ ေဘးကပ္ရက္အခန္းမွာ Marco Vauloc ဆိုတဲ့ ယူဂိုစလပ္ေဘာလံုးနည္းျပ Coach မိသားစုေနၾကတယ္။ (ေဘာလံုးခ်န္ပီယံ ဗဟာဒူးတို႔ေခတ္ကေပါ့) Mr. Vaoloc ရဲ႕ သမီး Nenone ေနးႏံု က တိုက္မွာရွိတဲ့ကေလးေတြအားလံုးနဲ႔ ကစားေဖၚကစားဖက္ေပါ့။ ေနးႏံုက ကေလးေတြနဲ႔ ကစားေနက်ဆိုေတာ့ ဗမာစကားကို ဘိုသံဝဲဝဲနဲ႔ေျပာတတ္တယ္။ ညေနဘက္၊ ၾကက္ေတာင္ရိုက္ရင္သူက မိလံုး..ႏို႔စို႔၊ ႏို႔စို႔..လို႔ေအာ္ေတာ့၊ ဟဲ့..ႏို႔စို႔တဲ့အရြယ္မဟုတ္ဘူးဟဲ့လို႔ျပန္ေအာ္ဘူးတယ္။ သူက မိလံုး..ေနာက္ဆုတ္..လို႔ေျပာတာပါ၊ မပီလို႔ေလ။ (အားေတာ့မွ၊ ေနးႏံုရဲ႕ အခ်စ္ဇတ္လမ္းေရးပါအံုးမယ္)

ျပည္ေထာင္စုရိပ္သာတိုက္ေတြရဲ႕ အခန္းဖြဲ႔စည္းပံုကက်ယ္လည္းက်ယ္၊ ေလဝင္ေလထြက္လည္းေကာင္း၊ ဝရန္တာေတြကလည္း လမ္းေလွ်ာက္ေလ့က်င့္ခန္းလုပ္လို႔ို႔ရေအာင္ကို က်ယ္ပါတယ္။ အိပ္ခန္းကေနထြက္တဲ့ ဝရန္တာကအလ်ားရွည္တယ္။ ဧည့္ခန္းကေနထြက္ရတဲ့ဝရန္တာကေတာ့ အလ်ားမရွည္ေပမဲ့ က်ယ္ပါတယ္။ ဝရန္တာသံပန္းမွာ အလယ္က ကေဒါင္းရုပ္၊ တခ်ိဳ႔အိမ္ေတြက ျခေသၤ့ရုပ္။ ေနာက္ေဖး မီးဖိုေခ်ာင္ကေန ဆင္းတဲ့ေလွကားကသပ္သပ္။ သိပ္စံနစ္က်တယ္။ တိုက္မွာရွိတဲ့အခန္း ၄ ခန္းအတြက္ ေျမညီထပ္မွာ ကားထားဖို႔ေနရာ၊ ပန္းအလွစိုက္ဖို႔ေနရာ၊ အိမ္အကူေနဖို႔တန္းလ်ား၊  ၿခံဝင္းႀကီးကလည္းက်ယ္၊ ေနခ်င္စရာေကာင္းေအာင္ ေဆာက္ထားတဲ့တိုက္ခန္းက်ယ္ႀကီးေတြပါဘဲ။ နဝရတ္ရိပ္သာထက္ေတာင္ပိုက်ယ္မယ္ထင္ပါတယ္။ အခုေတာ့ ျပည္ေထာင္စုရိပ္သာဝင္းႀကီးတခုလံုး ၿဖိဳထားတာေတြ႔ခဲ့ရလို႔ စိတ္မေကာင္းျဖစ္မိပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ ပိုေကာင္းတဲ့၊ ေခတ္မွီတဲ့၊ အသံုးဝင္မယ့္၊ တိုက္တာေတြ ေဆာက္မွာမို႔ထင္ပါရဲ႕လို႔ ေျဖေတြးေတြးလိုက္ပါတယ္။ ရန္ကုန္ၿမိဳ႕ႀကီးရဲ႕ ေနရာအကြက္အကြင္းအေကာင္းဆံုးေနရာေလ။ ေရႊတိဂံဘုရားေျခရင္းနဲ႔ တျပဘဲေဝးတာ။ စိတ္ကူးတံုးကေတာ့ ဝါဝါဝင္းေရႊအေၾကာင္းေရးမယ္ေပ့ါ။ ခုေတာ့ျပည္ေထာင္စုရိပ္သာအေၾကာင္း ဇာခ်ဲ႔ေနမိျပန္ပါၿပီ။ ျပည္ေထာင္စုရိပ္သာေလာက္ စံနစ္က်တဲ့၊ အဆင္ေျပတဲ့တိုက္ခန္း၊ ရန္ကုန္မွာမေတြ႔ခဲ့မိပါဘူး။ မသိလို႔လည္းျဖစ္ပါလိမ့္မယ္။ Condo ေတြေတာ့ရွိမွာပါ။

ဝါဝါဝင္းေရႊရဲ႕ ခင္ပြန္းျဖစ္လာမယ့္ ရုပ္ရွင္မင္းသားသန္းထြဋ္ရဲ႕ ငယ္နံမည္က ကိုသန္းေအာင္၊ ဟသၤာတသား။ သူ႔မိဘေတြျဖစ္တဲ့ အိမ္ကဆရာနဲ႔ ေဒၚတင္ျမင့္။ အန္တီေဒၚတင္ျမင့္က သူ႔ေယာက္က်ား၊ တိေမြးကုဆရာဝန္ကို အိမ္ကဆရာလို႔ဘဲေခၚေတာ့ ရင္းႏွီးတဲ့သူေတြကလည္း အိမ္ကဆရာလို႔ဘဲႏႈတ္က်ိဳးခဲ့ၾကတာ။ နံမည္ကေတာ့ ဦးဟန္ၾကည္တဲ့၊ (ေမ့ေနလို႔ေပသီးကိုလွမ္းေမးလိုက္တာ)။ မလံုး ၅တန္းႏွစ္မွာ ရွမ္းျပည္ေတာင္ပိုင္း လြိဳင္လင္ကေန ဟသၤာတကိုေျပာင္းၾကရတယ္။ အဲဒီေခတ္က ရန္ကုန္ကေန ဟသၤာတကို ရထားစီးရင္၊ သာရေဝါဘူတာအထိဘဲေရာက္တာပါ။ သာရေဝါဘူတာမွာ အေပါဆံုးကေတာ့ ငွက္ေပ်ာေျခာက္ေရာင္းတဲ့အသယ္ေတြေပါ့။ ဟသၤာတ၊ သာရေဝါစတဲ့ ဧရာဝတီျမစ္ဝကၽြန္းေပၚေဒသမွာ အေပါဆံုးက ငွက္ေပ်ာသီးဘဲထင္ပါရဲ႕။ ေရာင္းမကုန္၊ စားမကုန္ေတာ့အေျခာက္လွမ္းၿပီး ငွက္ေပ်ာေခ်ာက္ေရာင္းၾကတာျဖစ္မွာ။ ရန္ကုန္သြားမယ့္ခရီးသည္ေတြက လက္ေဆာင္ေပးဖို႔ ငွက္ေပ်ာေျခာက္ေတြဝယ္ၾကတယ္။ က်မတို႔လည္း ရခိုင္ငွက္ေပ်ာသီးဆို မွည့္ရင္ဒီအတိုင္းလည္းႀကိဳက္၊ အေျခာက္လွမ္းထားတာေတြလည္း ႀကိဳက္လို႔စားခဲ့ဘူးတာပါဘဲ။ ဒါေပမဲ့ ငွက္ေပ်ာသီးေတြကို ျမစ္ကမ္းနဖူးမွာ၊ ေသာင္ျပင္မွာလွမ္းထားတာ ယင္ေကာင္ေတြတေလာင္းေလာင္းနဲ႔ လွမ္းထားတာကို ျပန္လည္ျမင္ေယာင္မိျပန္ေတာ့…။ သာရေဝါဘူတာကေနမွ ဧရာဝတီျမစ္ကမ္းနားကေရတစပ္စပ္နဲ႔ ေသာင္ျပင္ဗြက္ေတာကိုျဖတ္၊ (ေႏြဆိုရင္ေတာ့ ဖုန္းတေထာင္းေထာင္းနဲ႔ေပါ့)။ ေမာ္ေတာ္ေပၚတက္၊ တနာရီေက်ာ္ၾကာ ဧရာဝတီျမစ္ကူးၿပီးမွ၊ ဟသၤာတကိုေရာက္တာေလ။ ကိုသန္းေအာင္အေမ အန္တီေဒၚတင္ျမင့္က လွလွေအးနဲ႔ လြင္လြင္ေအးဆိုတဲ့ ဧရာဝတီျဖစ္ကူး ေမာ္ေတာ္ဘုတ္ ၂ စီးေထာင္ထားတယ္။ ဟသၤာတမွာေနခဲ့တဲ့ကာလတေလွ်ာက္  ဧရာဝတီျမစ္ျဖတ္ကူးတိုင္း အန္တီေဒၚတင္ျမင့္ရဲ႕ ေမာ္ေတာ္ဘုတ္ေတြစီးခဲ့ဲ့ရတာ။ ေမာ္ေတာ္ေပၚေရာက္ရင္၊ ေလတျဖဴးျဖဴးနဲ႔ ဘယ္အခ်ိန္ျဖစ္ျဖစ္၊ ငါးပိခ်က္၊ တို႔စရာအစံုနဲ႔ ထမင္းစားၾကတယ္။ ငါးဖတ္ေတြ၊ ျငဳတ္သီးစိမ္းေတြ၊ ၾကက္သြန္ျဖဴေတြနဲ႔ ေဖ်ာ္ထားတဲ့ ငါးပိေရကို နံနံပင္ႏိုင္းခ်င္းအုပ္၊ အဲဒါကို ဟသၤာတအေခၚ ငါးပိခ်က္တဲ့။ ေမာ္ေတာ္ေပၚကအလုပ္သမားေတြခ်က္တဲ့ ထမင္းဟင္းက သိပ္အရသာရွိ၊ စားလို႔ၿမိန္၊ အင္း…အခုႀကီးလာေတာ့၊ သူတို႔သံုးတဲ့ေရက ျမစ္ထဲကေရဘဲ။ ခ်က္တာျပဳတ္တာလည္း အဲဒီေရနဲ႔ဘဲဆိုေတာ့ကာ…ဆက္မေတြးတာဘဲေကာင္းပါတယ္ေလ။ ဟသၤာတလမ္းမေတာ္လမ္းမွာ အန္တီေဒၚတင္ျမင့္ကအိမ္ဆိုင္သေဘာ၊ ေငြအုန္းပင္လို႔ေခၚတဲ့ အထည္ဆိုင္ဖြင့္ထားတယ္။ ကိုသန္းေအာင္မွာ အကိုတေယာက္ဘဲရွိတယ္။ ကိုတင္ေအာင္တဲ့။ အေမကေခ်ာေခ်ာ၊ အေဖကခန္႔ခန္႔၊ ကိုသန္းေအာင္ကအေမတူ၊ နဖူးနဲ႔ ဆံပင္က်တာေလးကအစ၊ အေမနဲ႔ ခၽြတ္စြပ္၊ ကိုတင္ေအာင္က ဘဘအိမ္ကဆရာနဲ႔တူတယ္။ သူတို႔မိသားတစုလံုး အရပ္ေတြကမိုးထိုး၊ ဒါ့ေၾကာင့္ အထည္ဆိုင္ကို ေငြအုန္းပင္လို႔ေပးတာလားဟင္လို႔ စပ္စုခဲ့ဘူးပါတယ္။

ကိုတင္ေအာင္နဲ႔ ကိုသန္းေအာင္တို႔ ရန္ကုန္တကၠသိုလ္တက္ေတာ့၊ ကမာရြတ္က ဦးထြန္းလင္းၿခံလမ္းမွာ အိမ္ငွားေနၾကတယ္။ က်မ ၆ တန္းတက္ေတာ့ ရန္ကုန္ေျပာင္းရျပန္ပါတယ္။ ကိုသန္းေအာင္တို႔ညီအကိုလည္း ရန္ကုန္တကၠသိုလ္တက္ေနၾကရတာဆိုေတာ့ မိသားစုမိတ္ေဆြေတြ အဆက္အသြယ္မျပတ္ၾကပါဘူး။ ေမာင္ႏွမအရင္းမရွိ၊ အမငတ္ေနတဲ့ တေကာင္ၾကြက္အေမကလည္း အန္တီေဒၚတင္ျမင့္ကို သူ႔ရဲ႕ စစ္အတြင္းကဆံုးသြားတဲ့အမနဲ႔ နံမည္တူမို႔ ခ်စ္ခ်စ္ခင္ခင္ရွိလွတယ္။ မသိတဲ့လူေတြက အမ်ိဳးအရင္းေတြလို႔ေတာင္ထင္ၾကတယ္ေလ။ ၇ တန္းႏွစ္ ရန္ကုန္ကေန လားရိႈးေျပာင္းရေတာ့လည္း၊  အန္တီေဒၚတင္ျမင့္ကလာရိႈးအထိေတာင္လာလည္ပါေသးတယ္။  လားရိႈးကေနေမၿမိဳ႕ေျပာင္းေတာ့လည္း လာလည္ၾကပါတယ္။ ရန္ကုန္တကၠသိုလ္တက္ရင္း ရုပ္ရွင္မင္းသားသန္းထြဋ္ျဖစ္လာတဲ့ ကိုသန္းေအာင္က အဲဒီတံုးက ရုပ္ရွင္မင္းသမီးတင္တင္ႏြဲ႔ကို ႀကိဳက္ၿပီး ႀကိတ္ပိုးပိုးေနတာေပါ့။ တင္တင္ႏြဲ႔နဲ႔ ရုပ္ရွင္ရိုက္ဖို႔ ေမၿမိဳ႕လာေတာ့ အိမ္ကိုေတာင္ေခၚလာၿပီး မိတ္ဆက္ေပးဘူးတယ္။ တင္တင္ႏြဲ႔က ေအးေဆးတယ္။ တည္ၿငိမ္တယ္၊ ႏူးညံ့သိမ္ေမြ႔တယ္။ အဲဒီတံုးက အိမ္ေထာင္မက်ေသးဘူး။ ေနာက္ေတာ့ တရားသူႀကီးတေယာက္နဲ႔ အိမ္ေထာင္က်သြားတယ္လို႔ ၾကားမိပါတယ္။ ကိုသန္းေအာင္ကေတာ့ ရုပ္ရွင္ေလာကမွာ ေအာင္ျမင္လွတယ္မဟုတ္ေပမဲ့ ရုပ္ရွင္မင္းသားသန္းထြဋ္ရယ္လို႔ေတာ့ လူသိမ်ားပါတယ္။ သူပါတဲ့ ရုပ္ရွင္ေတြမမွတ္မိေတာ့ေပမဲ့ ဇတ္ကားတကားမွာေတာ့ စစ္ဗိုလ္အျဖစ္သရုပ္ေဆာင္တာ မွတ္မိသလိုပါဘဲ။ သူတို႔ညီအကို ၂ ေယာက္စလံုး တေယာက္တမ်ိဳးစီ ေခ်ာၾကပါတယ္။ မ်က္ႏွာေတြကလည္းခ်ိဳ၊ အရပ္ရွည္ရွည္ေထာင္ေထာင္ေမာင္းေမာင္း။ မြန္ရည္ၾကတယ္။

ဝါဝါဝင္းေရႊနဲ႔ ကိုသန္းေအာင္ ဘယ္လိုဆံုခဲ့ၾကသလဲဆိုတာကို ေသခ်ာမသိေပမယ့္၊ ဝါဝါဝင္းေရႊရဲ႕ အေမလား၊ အေဖလား ဆံုးတံုးက ဝိုင္းကူေဖးမရင္း ႀကိဳက္သြားၾကတယ္လို႔ဘဲ၊ အၾကမ္းဖ်ဥ္းသိပါတယ္။ က်မတို႔ကေလးဘဝမွာ ေရပန္းစားခဲ့တဲ့ “ဝင္းဦးနဲ႔ ဝါဝါ လမ္းေလွ်ာက္လို႔လာ၊ ဝါဝါကစိတ္ဆိုး၊ ဝင္းဦးထိပ္ကိုထိုး၊ ဝင္းဦးႀကီးကမခံႏိုင္၊ ရဲမင္းႀကီးကိုတိုင္၊ ရဲမင္းႀကီးကဆလံေပး၊ ဝင္းဦးဖင္လွန္ေျပး။” ေနာက္..”မယ္သီလရွင္ေသးေပါက္ခ်င္၊ နန္းေတာ္ေအာက္ကိုဝင္၊ နန္းေတာ္ေအာက္က တေစၦေျခာက္၊ ဝင္းဦးႏႈတ္ခမ္းေမႊးေပါက္။” စတဲ့သံေပါက္ေတြကို အာၿဖဲေအာ္ခဲ့ၾကတာ၊ ေပ်ာ္စရာႀကီးပါ။ ဘယ္သူက စပ္လို႔၊ ဘယ္လို အလြတ္ရခဲ့တာလည္းေတာ့ မသိပါဘူး။ အဲဒီဟာသေတြနဲ႔ ႀကီးလာခဲ့ က်မက ဝါဝါဝင္းေရႊဆိုရင္ ဝင္းဦးနဲ႔ဘဲ သေဘာတူတာ။ ဝင္းဦးကို သူမ်ားေတြက မိန္းမ ၆ လ၊ ေယာက္က်ား ၆ လ လို႔လည္းေျပာၾကတယ္။ အေျခာက္ႀကီးလို႔လည္းေျပာၾကတယ္။ ဘာဘဲေျပာေျပာ၊ ဝါဝါဝင္းေရႊဆို ဝင္းဦးနဲ႔မွ ေရွ႕သြားေနာက္လိုက္ညီတာေလ။

က်မ တကၠသိုလ္ဒုတိယႏွစ္မွာ ေမၿမိဳ႕ကေန ရန္ကုန္ေျပာင္းရေတာ့၊ အစပိုင္းမွာေရးထားတဲ့အတိုင္း ျပည္ေထာင္စုရိပ္သာမွ ခဏေနၾကရပါတယ္။ က်မနဲ႔ အမလတ္မၾကည္ကအတူတူ၊ တခန္းတည္းေနၾကရတယ္။ ရာသီဥတုသာသာယာယာရွိလွတဲ့တေန႔ ေက်ာင္းကျပန္လာေတာ့၊ အေမက နင္တို႔အခန္းထဲမဝင္ၾကနဲ႔ေနာ္၊ ဧည့္သည္ေရာက္လို႔ နင္တို႔အခန္းထဲမွာ နားခိုင္းထားရတယ္တဲ့။ အေမကလည္း ဘယ္ကဧည့္သည္မို႔လို႔လဲဆိုေတာ့၊ ဘာမွမေျပာဘူး။ မလံုးဘဲ၊ ဘယ္ရမလဲ၊ အခန္းတံခါးေခါက္လိုက္တာေပါ့။ အေမလည္းတားခ်ိန္မရလိုက္။ တံခါးဖြင့္လိုက္ေတာ့..လားလား..ကိုသန္းေအာင္..မ်က္ႏွာမွာလည္း..ပါးနီေတြ၊ ႏႈတ္ခမ္းနီေတြ..ဟိုတကြက္ဒီတကြက္နဲ႔။ အမေလးေတာ္..သူမ်ားအခန္းကို ပိုင္စိုးပိုင္နင္း..ဘာလာလုပ္တာလဲလို႔ ရန္ေတြ႔မလို႔ျပင္ေနတံုး၊ ကုတင္ေပၚမွာ ထိုင္ေနတဲ့ ဝါဝါဝင္းေရႊကို ေတြ႔လိုက္ရတဲ့ခ်ိန္မွာ..အသက္ရွဴရပ္သြားမတတ္ပါဘဲ။ ဘုရား၊ ဘုရား..အိမ္မက္မက္ေနတာလားေပါ့။ ကိုသန္းေအာင္က ဝါဝါဝင္းေရႊကို ပုသိမ္ဦးပါအိမ္မွာ ရုပ္ရွင္ရိုက္ Shooting ကေန နားေနတံုး၊ သူ႔ရဲ႕ လိပ္ခံုးကားေလးေပၚတင္ၿပီး ခိုးေျပးလာတာတဲ့။ နံမည္ႀကီး ရုပ္ရွင္မင္းသမီးကို ဟိုတယ္တို႔၊ နယ္အေဝးတို႔ ခိုးေျပးဖို႔ ဘယ္လြယ္ပါ့မလဲ၊ အဲဒီတံုးက အေဖက စစ္ရံုးမွာ G-1 စစ္ဦးစီးအရာရွိ။ စစ္တပ္က အရာရွိအိမ္ဆိုေတာ့ အျပင္လူေတြမသိႏိုင္ဘူးေပါ့။ လွ်ိဳ႕ဝွက္ထားလို႔ရတယ္၊ လံုၿခံဳတယ္ေလ။ ရန္ကုန္တိုင္းတိုင္းမွဴးက ဗိုုလ္မွဴးႀကီးစိန္ျမ၊ ဝါဝါဝင္းေရႊရဲ႕ နံမည္ႀကီး သဲသဲလႈပ္ အေဒၚအန္တီယဥ္က တိုင္းမွဴးကို တူမေပ်ာက္တိုင္ႏိုင္တယ္ေလ။ ကိုသန္းေအာင္နဲ႔ မဝါက အန္တီယဥ္တို႔မသိေအာင္ ခိုးေျပးၾကေတာ့၊ ျပႆနာမတက္ေအာင္၊ လက္ဝတ္လက္စားေတြ အားလံုးခၽြတ္ထားခဲ့တာတဲ့။ အေဖက အရြယ္ေရာက္ၿပီး၊ အပ်ိဳ၊ လူပ်ိဳလူလြတ္ေတြဘဲ၊ ႏွစ္ဦးသေဘာတူ တရားဝင္လက္ထပ္ၾကရမယ္ဆိုၿပီး၊ လက္မွတ္ထိုးဖို႔ ရန္ကုန္တိုင္းတရားသူႀကီးနဲ႔ ခ်က္ခ်င္းစီစဥ္ေပးလိုက္တယ္။ အိမ္မွာဘဲ လက္မွတ္ထိုးၿပီး အၾကင္လင္မယားေျမာက္ၿပီဆိုေတာ့ အင္းယားလိပ္ဟိုတယ္ကို ေရႊ႔ေပးလိုက္ပါတယ္။ သူတို႔ ၂ ေယာက္အင္းယားလိပ္ေရာက္ေတာ့၊ ဇတ္လမ္းကရွည္ေသးတာ။ မဝါကို အသဲစြဲႀကိဳက္တဲ့ Lesbian က ေသနတ္စြဲၿပီး လိုက္ရန္လုပ္ဖို႔ႀကိဳးစားတယ္ဆိုလား၊ ကိုသန္းေအာင္ကို သတ္ဖို႔ လူငွားတယ္ဆိုလားဘဲ ခပ္သဲ့သဲ့ ၾကားမိပါတယ္။

ကိုသန္းေအာင္နဲ႔ ဝါဝါဝင္းေရႊ၊ အင္းယားလိပ္ဟိုတယ္မွာ မဂၤလာေဆာင္ေတာ့၊ အေမနဲ႔ က်မလိုက္သြားျဖစ္ပါတယ္။ ရုပ္ရွင္ေလာကသားေတြ၊ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား လာအားေပးၾကပါတယ္။ လာတဲ့ဧည့္သည္ေတြကို ပစၥည္းမ်ိဳးစံုမဲေဖါက္ၿပီး လက္ေဆာင္ျပန္ေပးတာ၊ အေမက စားပြဲတင္ပန္ကာတလံုးေပါက္တယ္။ မဝါ၊ သားႀကီး ဝင္းထြဋ္ဝင္း၊ အငယ္ေလး၊ ရွဥ့္ဝါေလးေမြးတဲ့အထိ အေမက မဝါကို မုန္႔ဟင္းခါးခ်က္ေကၽြးေနတံုးဘဲ။ အမလတ္ မၾကည္ သုဝဏအိမ္မွာ မဂၤလာေဆာင္ေတာ့ မဝါလည္းလာၿပီး ခ်ီးျမွင့္ပါတယ္။


လြန္ခဲ့တဲ့ ၂ ႏွစ္က ရန္ကုန္ျပန္ေရာက္တံုးက ကိုသန္းေအာင္နဲ႔ မဝါ Wheel Chair ကိုယ္စီနဲ႔ ေလဆိပ္မွာ၊ ဘန္ေကာက္ေဆးစစ္သြားၾကမလို႔တဲ့ ေတြ႔လိုက္ရပါေသးတယ္။ မွတ္မိလားလို႔ သြားႏႈတ္ဆက္ေတာ့ ..မလံုးရယ္ဆိုၿပီး..ဝမ္းသာ၊ ဝမ္းနည္းေပြ႔ဖက္ပါေတာ့တယ္…

Wednesday, February 22, 2017

ေရဆန္လမ္း...










မမဝင္း (ေဒၚခင္ခင္ဝင္း) ေရးတဲ့ “ေရဆန္လမ္းမွ၊ အိမ္အျပန္” စာအုပ္ကို ဖတ္ရေတာ့၊ မမဝင္းျဖတ္သန္းခဲ့ရတဲ့ ဘဝအေတြ႔အႀကံဳမွတ္တမ္း “Memoir” လို႔ဘဲ ကင္ပြန္းတပ္ပါရေစ။
“တက္မပါ၊ ရြက္မပါ၊ လက္ဗလာနဲ႔
ၾကမ္းတမ္းတဲ့ ေရဆန္ခရီးက
အိမ္အျပန္လမ္းလို႔၊ ဆိုေပမဲ့
နာသံုးနာနဲ႔ နဘမ္းဆက္လံုးရင္း
ၾကယ္စင္ေကာင္းကင္၊ ေန႔ရင္ခြင္၊ အခမဲ့ေက်ာင္းအတြက္၊
ေနာက္ခရီးၾကမ္းတခုကို ဆက္လွမ္းေနျပန္ပါၿပီ။”
ရယ္..လို႔ဘဲ..ေကာက္ခ်က္ခ်မိပါတယ္ မမဝင္းေရ။
ေဘးကေနၾကည့္ၿပီး ကိုယ္မလုပ္ႏိုင္တာကို မမဝင္းလုပ္ႏိုင္တဲ့အတြက္ အားေပးရမယ့္အစား၊ မမဝင္း ပင္ပန္းလွတယ္လို႔ ကရုဏာေဒါေသာနဲ႔ အကုသိုလ္ပြားမိတာပါ။ က်န္းမာေရးအတြက္ ေအးေအးေဆးေဆး၊ နားနားေနေန၊ ေနေစခ်င္တဲ့ေစတနာနဲ႔ပါ။ 

မမဝင္းေျပာသလိုပါဘဲ၊ ရာစုႏွစ္ဝက္ စစ္အာဏာရွင္အဆက္ဆက္ေအာက္ကေန၊ ရုန္းထြက္ရင္း၊ ေခတ္ေျပာင္းေအာင္၊ အုတ္တခ်ပ္၊ သဲတပြင့္အျဖစ္ပါဝင္ခဲ့ၾကသူေတြရဲ႕ အဖိႏွိပ္ခံဘဝ၊ ေရဆန္ခရီးကို ေရာင္ျပန္ဟပ္တဲ့အထဲမွာ၊ တေဒါင့္တေနရာကေန၊ လူမသိသူမသိ ပါဝင္ခဲ့ၾကသူေတြ ဒုနဲ႔ေဒးပါ။ ေတာင္အာဖရိကႏိုင္ငံမွာ ၁၉၉၄ ခုႏွစ္က လူထုေခါင္းေဆာင္ နယ္လ္ဆင္မန္ဒဲလားလြတ္ေျမာက္ခဲ့ၿပီးေနာက္၊ ႏိုဘဲလ္ၿငိမ္းခ်မ္းေရးဆုရွင္ ဘုန္းေတာ္ႀကီး Desmond Tutu ဦးေဆာင္တဲ့ Truth and Reconciliation Commission ဆိုၿပီး၊ အာဃာတေတြကို ျပည္ဖံုးကားခ်တဲ့ အမွန္တရားေဖၚထုတ္ေရးနဲ႔ ျပန္လည္သင့္ျမတ္ေရးေကာ္မရွင္ ဆိုတဲ့ ခ်စ္စရာေကာင္းတဲ့အစီအစဥ္ေလးရွိခဲ့ဘူးတယ္။ အဖိႏွိပ္ခံခဲ့ရသူေတြကေရာ၊ ဖိႏွိပ္ခဲ့တဲ့သူေတြဘက္ကပါ၊ မ်က္ျမင္သက္ေသ၊ အေထာက္အထားေတြနဲ႔ တကြ လူသိရွင္ၾကား၊ ရင္ဖြင့္ခဲ့ၾကၿပီး သင္ပံုးေခ်ခဲ့ၾကတာေပါ့။ အဂၤလိပ္လိုေတာ့ Closure လို႔ေျပာၾကပါတယ္။ ျမန္မာျပည္မွာ ဒီလိုေကာ္မရွင္ဖြဲ႔ခဲ့မယ္ဆိုရင္၊ ကိုယ္တိုင္လည္း ဝင္ၿပီးရင္ဖြင့္လိုက္ခ်င္ပါရဲ႕။
 
လူထုေခါင္းေဆာင္က ေရွ႔ဆက္မယ့္ခရီး မဖင့္ရေအာင္၊ ေနာက္ေၾကာင္းျပန္မလွည့္ဘူး၊ အာဃာတေတြမထားဘူးဆိုေပမဲ့၊ ဘဝပ်က္ေအာင္ခံစားခဲ့ၾကတဲ့၊ သာမန္ျပည္သူေတြရဲ႕ စိတ္ဒဏ္ရာေတြကို ဘယ္လိုကုစားေပးၾကမွာလဲ။ ေခါင္းေဆာင္ကေတာ့ ေလာကဓံ ၈ ပါးကိုခံႏိုင္တယ္ဆိုေပမဲ့၊ ပုထုဇဥ္သာမန္ျပည္သူေတြရဲ႕ ဒဏ္ရာေတြက မေသးပါဘူး။ ေတြးမိတိုင္း နာက်င္ေနၾကဆဲဆိုတာကေတာ့၊ ယံုးမွာသံသယျဖစ္စရာမရွိပါဘူး။ ေသကြဲ..ကြဲ၊ ရွင္ကြဲ..ကြဲ၊ စီးပြားပ်က္၊ အျပစ္မရွိအျပစ္ရွာ၊ ပုဒ္မအမ်ိဳးမ်ိဳးတပ္လို႔ ႏွစ္ရွည္ေထာင္က်၊ ႏွစ္ေစ့ေတာ့၊ ေထာင္ဒဏ္ထပ္တိုး၊ မ်က္ႏွာလိုမ်က္ႏွာရ၊ အထက္ဖားေအာက္ဖိ၊ အရာထမ္းေတြ၊ ေငြမ်ားေငြႏိုင္အမႈစီရင္တဲ့ တရားသူႀကီးေတြ၊ ေလာင္းကစားဒိုင္ဖြင့္ဖြင့္၊ ဖာခန္းေထာင္ခ်င္ေထာင္၊ ဘိန္းကုန္ကူးခ်င္ကူး၊ ႏိုင္ငံေရးေတာ့မလုပ္နဲ႔၊ ေမာ္စကိုေရာက္သြားမယ္ဆိုတဲ့ ေခတ္ကို ျဖတ္သန္းခဲ့ၾကတဲ့သူေတြရင္ထဲက ဒဏ္ရာေတြ ကုစားေပးဖို႔ တကယ္စစ္မွန္တဲ့ တရားဥပေဒစိုးမိုးေရး ကို ေမွ်ာ္လင့္ေစာင့္စားရင္း..ေသခ်ာတာ ကေတာ့..ထိန္ပင္လား၊ ေရေဝးလား...

မမဝင္းတို႔မိသားစု ခံစားခဲ့ရတဲ့အျဖစ္မ်ိဳး ထပ္တူမဟုတ္ေတာင္၊ တစံုတခုေသာ အတိုင္းအတာတခုအထိ၊ နာက်င္စြာခံစားခဲ့ၾကရတဲ့ NLD ပါတီဝင္ေတြ၊ ပါတီဝင္ေတြရဲ႕ ေဆြမ်ိဳးသားခ်င္းေတြ၊ ပါတီဆိုင္းဘုတ္ေထာင္လို႔ အက်ပ္ကိုင္ခံခဲ့ရတဲ့ အိမ္ရွင္ေတြ၊ ညစ္နည္းမ်ိဳးစံုကို ခါးသီးစြာ၊ ကိုယ္ေတြ႔ခံစားၾကရသူေတြအားလံုးရဲ႕ တကယ့္အိမ္ျပန္ခ်ိန္ ေရဆန္ခရီးက ဒီေန႔ထိမဆံုးေသးပါဘူး။ 

အဖိႏွိပ္ခံ NLD ပါတီဝင္ေတြထဲမွာ ကိုယ့္အေဖကိုယ္တိုင္လည္း အသက္ ၉၀ အရြယ္ မေသခင္အထိ ခံခဲ့ရတာပါဘဲ။ မမဝင္းေရးတဲ့ထဲက မ်ိဳးခ်စ္ရဲေဘာ္ေဟာင္း ေဘာင္းဘီခၽြတ္ေတြထဲက တေယာက္ေပါ့။ အေမကေတာ့ အေဖတို႔ကို မ်ိဳးေၾကာက္ေတြတဲ့။ သားသမီးေတြ၊ ေျမးျမစ္ေတြ အဖိုးခံခဲ့ရတဲ့အျဖစ္ေတြ၊ မသိလိုက္မွာစိုးလို႔ အေဖႀကံဳခဲ့ရတဲ့ ေထာက္လွမ္းေရးေတြရဲ႕ ႏွိပ္စက္မႈေတြကို မွတ္တမ္းအျဖစ္ ေရးျပခ်င္တာပါ။ ေဘာင္းဘီခၽြတ္ေတြကို စစ္အစိုးရက သပ္လွ်ိဳခိုင္းတယ္လို႔ အာမနာပေျပာဆိုတာ သိရေတာ့၊ မၿပံဳးဘဲနဲ႔ ဝါးလံုးကြဲေအာင္ရယ္လိုက္ခ်င္ပါေတာ့တယ္။ အေဖက စစ္တကၠသိုလ္ ေက်ာင္းအုပ္ႀကီး၊ (၁၉၆၈-၇၂)၊ တပ္မေတာ္ေလ့က်င့္ေရးညႊန္ၾကားေရးမွဴး (Director of Military Training)၊ (၁၉၇၂-၇၄)၊ ျပည္သူ႔တရားသူႀကီးအဖြဲ႔ဝင္ - ပထမအႀကိမ္ျပည္သူ႔လြတ္ေတာ္သက္တမ္း (၁၉၇၄-၇၇)။ ေဘာင္းဘီခၽြတ္ေတြထဲမွာေတာ့ ဆရာႀကီးေပါ့။ ဒီထက္ဆရာႀကီးက်တာက၊ အဲဒီတုန္းက ေထာက္လွမ္းေရးအႀကီးအကဲ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ႀကီးခင္ညြန္႔က ဗိုလ္သင္တန္းဆင္းဆင္းခ်င္း၊ လြိဳင္လင္ ခလရ (၁၈) အေဖမွာ အေဖတပ္ရင္မွဴးျဖစ္ေတာ့ PSO ေလ။ အဲဒီအခ်ိန္က ေတာင္ႀကီးမွာ အေရွ႔ပိုင္းတိုင္းစစ္ဌာနခ်ဳပ္ရံုးစိုက္တာ။ တိုင္းမွဴးက ဗိုလ္မွဴးႀကီးတင့္ေဆြ၊ တိုင္းမွဴးႀကီးက အေဖ့ကို စည္းကမ္းေကာင္းတဲ့ PSO ရွာခိုင္းေတာ့ အေဖက အသစ္ခ်ပ္ခၽြတ္၊ ေသသပ္လွတဲ့ သူ႔ PSO ဗိုလ္ခင္ညြန္႔ကို ပို႔ေပးလိုက္ရာက၊ သားသမီးမရွိတဲ့ တိုင္းမွဴးႀကီးက သားတေယာက္လို ေမြးစားတဲ့အထိ အားကိုးခဲ့ရတာပါ။ 
 
ဂ်ပန္ေခတ္စစ္တကၠသိုလ္၊ တတိယပတ္ဗိုလ္သင္တန္းမွာ တပ္ခြဲမွဴးဆရာျဖစ္ခဲ့တဲ့ ရိုးသားတဲ့ အေဖ့ကို လက္ရွိ NLD နာယကႀကီးဘဘဦးတင္ဦး ဗိုလ္ေလာင္းဘဝကတည္းက ေလးစားခဲ့တာ၊ ဒီေန႔အထိ မလံုးကိုေတြ႔တိုင္း တဖြဖြေျပာမဆံုးေပါင္ ေတာသံုးေတာင္ပါဘဲ။အေဖဆံုးေတာ့ သုဝဏၰအိမ္မွာ အေမ့ကိုသတင္းေမးရင္း ဘဘက ကန္ေတာ့ခဲ့ပါေသးတယ္။

ေဒါက္တာေမာင္ေမာင္ေရးတဲ့ သားေမာင္စစ္သည္သို႔ စာအုပ္မွာ ေဒါက္တာေမာင္ေမာင္က သူ႔ဆရာ မလံုးအေဖအေၾကာင္း ခ်ီးက်ဴးထားပါတယ္။ ကိုယ့္အေဖဆရာႀကီးျဖစ္တာကို ၾကြားလံုးထုတ္ေနတာ မဟုတ္ရပါဘူး။ အေဖ့လို လူရိုး၊ လူေအး၊ လူႀကီးတေယာက္ကိုေတာင္ မညွာမတာ ႏွိပ္စက္တဲ့ ေထာက္လွမ္းေရးေတြအေၾကာင္း ေျပာျပခ်င္လြန္းလို႔ပါ။ ၁၉၉၀ ေရြးေကာက္ပြဲမွာ NLD ကိုယ္စားလွယ္အျဖစ္ ဝင္အေရြးခံခဲ့လို႔ အေဖ့လို လူကိုေတာင္ဒီေလာက္ႏွိပ္စက္ခဲ့ရင္၊ သာမန္ NLD ပါတီဝင္ေတြဆို ေျပာဖြယ္ရာမရွိေပါ့။ 

၈ ေလးလံုးဒီမိုကေရစီအေရးေတာ္ပံုမွာ တပ္မွဴးေဟာင္းမ်ားအဖြဲ႔မွာ အေဖပါဝင္ခဲ့ၿပီး၊ ၁၉၉၀ ေရြးေကာက္ပြဲက်ေတာ့ NLD ကေန ကိုယ္စားလွယ္ေလာင္းအျဖစ္ ဝင္အေရြးခံဖို႔ တာဝန္ေပးခံရပါတယ္။ အေဖက သုဝဏၰမွာေနေတာ့့၊ သဃၤန္းကၽြန္းကေနဘဲ ဝင္အေရြးခံဖို႔ အမ်ားကေျပာၾကေပမဲ့ ရခိုင္ျဖစ္တဲ့အေဖက သူ႔ဇာတိပုဏၰားကၽြန္းၿမိဳ႔နယ္ကေနဘဲ ၿပိဳင္မယ္လို႔ အမ်ိဳးခ်စ္စြာဆံုးျဖတ္ခဲ့တာ။ အေဖ NLD ထဲစဝင္ကတည္းက၊ တပ္ထဲက သား ၂ ေယာက္ အလိုအေလ်ာက္ေညာင္းေပါ့။ စစ္ရံုးထဲဝင္ခြင့္ပိတ္၊ ေလတပ္က ေလယာဥ္ေမာင္းတဲ့သား တပ္ထဲကအထုတ္ခံရ၊ ၾကည္းတပ္က ဗိုလ္မွဴးကို နယ္ဘက္ေရႊ႔၊ သစ္လုပ္ငန္းကို အကိုေျပာင္းရေတာ့ အေဖက ေအာ္.သားေလးက ခိုးစရာသစ္ေတြကုန္မွ သစ္လုပ္ငန္းကိုေရာက္တာေပါ့ကြာ လို႔ ေနာက္ခဲ့တာမွတ္မိေနပါေသးတယ္။ 

မလံုးကေတာ့ ၈၈ အေရးေတာ္ပံုမွာ တက္ၾကြစြာလႈပ္ရွားမႈနဲ႔ အသက္ ၃၄ နွစ္နဲ႔ ၁၉၈၈ ေအာက္တိုဘာလကတည္းက အၿငိမ္းစားေပးခံခဲ့ရၿပီးသားပါ။  ၉၀ ေရြးေကာက္ပြဲအတြက္ အေဖ့ရဲ႕ မဲဆြယ္စည္းရံုးေရးခရီးစဥ္ကို ဘဘဦးတင္ဦးေရာ၊ ဘဘရဲ႕ ဇနီးေဒါက္တာတင္မိုးေဝပါ လိုက္ခဲ့ၾကပါတယ္။ လူရႊင္ေတာ္ပိန္ပိန္ လည္းပါတယ္တဲ့။

အဲဒီတံုးက အမအႀကီးဆံုး ဆရာဝန္မႀကီးက ဇီးကုန္းမွာတာဝန္က်ေနတာပါ။ ခဲအိုက ၿမိဳ႕နယ္ဆရာဝန္ႀကီးေပါ့။ တူမေတြ မွတ္မိသေလာက္ေျပာရတာကိုေဖါက္သည္ခ် ရရင္..အေဖတို႔မဲဆြယ္ စည္းရံုးခရီးက ရန္ကုန္ကေန ရခိုင္ရိုးမကိုအသြား ဇီးကုန္းမွာခရီးတေထာက္နားၾကေတာ့၊ ဇီးကုန္း NLD ပါတီဝင္ေတြကို ႏႈတ္ဆက္ၾကတယ္တဲ့။ အေဖက ဇီးကုန္းေရာက္တံုး သမီးနဲ႔ ေျမးေတြကို စတိသေဘာေလးေတာ့ ႏႈတ္ဆက္ခ်င္တာနဲ႔ NLD ရံုးကေန ေဆးရံုဝင္းဘက္ေလွ်ာက္ခဲ့တယ္တဲ့။ အဖိုးလာတာေတြ႔ေတာ့ ေျမးေတြကလည္းေပ်ာ္ၿပီး၊ တာဝန္က်ေနတဲ့ သူတို႔အေမကို ဖိုးဖိုးလာတယ္ဆိုၿပီး အေၾကာင္းၾကားလိုက္ၾကတာေပါ့။ အမႀကီးကလည္း အေဖလာေတာ့ ဝမ္းသာၿပီး ထမင္းေကၽြးခ်င္တယ္ေလ။ အေဖက မတ္တပ္ဘဲ မစားေတာ့ဘူး၊ ႏႈတ္ဆက္တယ္ဆိုရံုဘဲဆိုလို႔ အမက အေဖလမ္းမွာစားဖို႔ ငွက္ေပ်ာသီးတဖီးေပးလိုက္တယ္တဲ့။ ေျမးအႀကီးမက ငွက္ေပ်ာဖီးဆြဲၿပီး အဖိုးကို ဇီးကုန္း NLD ရံုးကိုျပန္ပို႔ေပးခဲ့တယ္တဲ့။

အေဖတို႔ ဇီးကုန္းကေန ရခိုင္ကို ခရီးဆက္ထြက္ေတာ့မွ ဇတ္လမ္းက စ ေတာ့တာပါဘဲ။ ဇီးကုန္းၿမိဳ႕က မဟာေထာက္လွမ္းေရး၊ စံုေထာက္ (စကားလိမ္နဲ႔ဖတ္ပါ) ေတြရဲ႕ ဂြင္ေပါ့။ အမတို႔ ေဒါက္တာဇနီးေမာင္ႏွံ၊ ေကာင္းေကာင္းအႏွံခံရေတာ့တာပါဘဲ။ ေခတ္ကိုက အစိုးရဝန္ထမ္းေတြႏိုင္ငံေရးနဲ႔ ပတ္သက္ရင္ အေရးယူခံရမယ့္ေခတ္ေလ။ မမဝင္းက ႏိုင္ငံေရးလုပ္ေနေတာ့ ခင္ပြန္းသည္ကို တရားရံုးမွာ တရားဝင္ကြာရွင္းခဲ့ရတာကို ရင္နာနာဖတ္ရေတာ့ မ်က္ရည္စို႔ရင္း၊ အေဖ့ရဲ႕ ဝန္ထမ္းသားသမီးေတြက အေဖ NLD အမတ္ေလာင္းကို အေမြျဖတ္စြန္႔လႊတ္ၾကရေတာ့မလို ျဖစ္ခဲ့ရေတာ့သလိုေပါ့။ အဲ့ ဇီးကုန္းက စံုေထာက္ေတြက အေဖနဲ႔ ေတြ႔ေတာင္ ခဏတျဖဳတ္မေတြ႔လိုက္ရတဲ့ ခဲအိုႀကီးကို စစ္ေဆးတယ္တဲ့။ ခင္ဗ်ားက ေယာကၡမႏိုင္ငံေရးလုပ္တာ မသိဘူးလားတဲ့။ ခဲအိုႀကီးကလည္း ေခသူမဟုတ္၊ ဟုတ္ကဲ့၊ က်ေနာ္ သူ႔သမီးကိုယူတံုုးက ေယာကၡမက DSA ေမၿမိဳ႔ စစ္တကၠသိုလ္ေက်ာင္းအုပ္ႀကီးဗ် လို႔ျပန္ေျဖခဲ့ပါသတဲ့။ အမနဲ႔ ခဲအို ကို ႏွိပ္စက္၊ စစ္ေဆးလို႔အားမရေတာ့၊ အမတို႔ေဆးရံုက က်န္းမားေရးမွဴးႀကီးကို ဖမ္းခ်ဳပ္ၿပီး နွိပ္စက္ပါေလေရာတဲ့။ ေထာက္လွမ္းေရးတို႔ထံုးစံအတိုင္း ၾကြက္မႏိုင္က်ီမီးနဲ႔ရိႈ႕ေပါ့။ သူ႔ခမ်ာ ဘာအျပစ္မွလည္းမရွိဘဲ၊ အေဖ့ခရီးစဥ္နဲ႔ ဘယ္လိုမွ မပတ္သက္ခဲ့ရပါဘဲနဲ႔ တညလံုးမအိပ္ခိုင္းဘဲ၊ ေမာ္ေတာ္ဆိုင္ကယ္စီးတဲ့ ပံုစံထိုင္ခိုင္း၊ ထပ္တလဲလဲ အရည္မရအဖတ္မရေတြေမးၿပီး ႏွိပ္စက္ခဲ့တာတဲ့။ တႏြယ္ငင္တစင္ပါဆိုရေအာင္လည္း၊ အဲ့ဒီ က်န္းမာေရးမွဴးက အမ်ိဳးလည္းမေတာ္ပါဘူး။ အမတို႔ရဲ႕ လုပ္ေဖၚကိုင္ဖက္တေယာက္ကို သက္သက္ဆြဲေစ့တဲ့ ဥပေဒမဲ့ မတရားတဲ့လုပ္ရပ္ပါ။  အမတေယာက္ဘယ္လိုခံစားခဲ့ရမလဲဆိုတာေတြးၾကည့္ရင္း စိတ္မသက္မသာျဖစ္ရပါတယ္။ သူျပန္လြတ္လာခဲ့ေပမဲ့လည္း စိတ္ဒဏ္ရာေတြက ေတာ္ေတာ္နဲ႔ ဘယ္ေပ်ာက္ပါ့မလဲ။ ဒီလိုဘဲ ဘုမသိ၊ ဘမသိ အႏွိပ္စက္ခံခဲ့ရတဲ့သူေတြ ျမန္ျပည္တဝန္း ဒုနဲ႔ေဒး လို႔ေျပာလို႔ရပါတယ္။ 

အမတို႔ ဇနီးေမာင္ႏွံကို ပါတီႏိုင္ငံေရး မကင္းမႈနဲ႔ ဇီးကုန္းကေန ေစတုတၱရာကို နယ္ႏွင္ဒဏ္ေပးလိုက္ပါတယ္။ (စကားခ်ပ္ - ဇီးကုန္းကဒီေန႔ထိလည္း ဖြတ္စိမ္းေတြႏိုင္တဲ့ၿမိဳ႔ပါဘဲ။) ကားလမ္းမေပါက္လို႔ ဆင္နဲ႔ ခရီးႏွင္ခဲ့ရတဲ့ ေစတုတၱရာၿမိဳ႔ကိုေပါ့။ မမဝင္းလည္း ေစတုတၱရာ ေရစက္ပါတယ္ေလ။
အမတို႔ကေတာ့ ေစလိုရာေစ ဝန္ထမ္းဘဝမွာ အနယ္နယ္အရပ္ရပ္ကို မညည္းမျငဴ သြားခဲ့တာပါဘဲ။ 

လိုရင္းေျပာရရင္၊ ေရြးေကာက္ပြဲမွာ NLD က အုတ္ေအာ္ေသာင္းနင္းႏိုင္ခဲ့ေပမဲ့ အေဖခ်စ္တဲ့ ရခိုင္အမ်ိဳးေတြက ALD နဲ႔ တစည ကို မဲပိုေပးခဲ့ၾကလို႔ အေဖအေရြးမခံခဲ့ရပါဘူး။ မဲရံႈးလို႔မ်ား ေထာက္လွမ္းေရးလက္က လြတ္မယ္မထင္ပါနဲ႔။ ပိုပိုဆိုးလာတာပါဘဲ။ အေဖ့ကို အိမ္ကေန ညအခ်ိန္မေတာ္လာေခၚၿပီး စစ္ေဆးေမးျမန္းခဲ့တဲ့အႀကိမ္ေတြ အေမက မေရႏိုင္ေတာ့ဘူးတဲ့။ အဆင္သင့္လိုက္ႏိုင္ေအာင္၊ ေဆးဝါး၊ အဝတ္အစား၊ အိပ္ယာလိပ္ျပင္ထားခဲ့ရတာပါဘဲလို႔ ေျပာျပဘူးပါတယ္။

အစပိုင္းမွာေတာ့ သူတို႔က အေဖ့ကိုကားနဲ႔လာေခၚတယ္၊ ေနာက္ပိုင္းက်ေတာ့ စာနဲ႔ဆင့္ေခၚတယ္။ ဖုန္းဆက္တယ္၊ ကိုယ္အစီအစဥ္နဲ႔ ကိုယ္ ေထာက္လွမ္းေရးရံုးေတြကိုသြားရတယ္။ မွတ္မိသေလာက္ ၁၉၉၃-၉၄ ဝန္းက်င္မွာ တေန႔ အေဖက သမီးလမ္းႀကံဳရင္ အေဖ့ကို အင္းယားလိပ္ေဟာ္တယ္ပို႔ေပးပါတဲ့။ အေဖရယ္ လမ္းမႀကံဳလည္း လိုက္ပို႔မွာေပါ့ဆိုၿပီး အေဖ့ကိုပို႔ေပးခဲ့ပါတယ္။ အေဖ အင္းယားလိပ္မွာ ဘာသြားလုပ္မွာလဲဆိုေတာ့ ေစ့စပ္ပြဲတခုရွိတယ္တဲ့။ အေဖ့အက်ီၤကလည္း အေဟာင္းႀကီးနဲ႔ ဆိုေတာ့ အက်ီၤကိုဖိတ္တာမဟုတ္ဘူး၊ အေဖ့ကိုဖိတ္တာတဲ့။ အေဖ့ကိုအင္းယားလိပ္ ဆင္ဝင္ေအာက္အထိပို႔ခဲ့ၿပီး၊ ျပန္ႀကိဳေပးမယ္လို႔ေျပာေတာ့၊ မႀကိဳနဲ႔ အေဖက မိတ္ေဆြေတြနဲ႔ စကားေျပာရင္ၾကာမယ္၊ ကားႀကံဳေတြေပါပါတယ္တဲ့။ လမ္းႀကံဳတာနဲ႔ ပါရမီကအမ်ိဳးအိမ္ခဏဝင္ၿပီး ကမၻာေအးဘုရားလမ္းအတိုင္းျပန္လာေတာ့ အေဖတေယာက္ လမ္းျဖတ္ကူးဖို႔ ေစာင့္ေနတာေတြ႔႔လိုက္ရတာနဲ႔ ကားရပ္ၿပီး အေဖ ေစ့စပ္ပြဲကၿပီးသြားၿပီလား၊ ကားေပၚတက္ဆိုေတာ့ မဟုတ္ဘူးသမီး သြားေတာ့ အေဖတျခားသြားမွာတဲ့။ နည္းနည္းမသကၤာတာနဲ႔ အေဖရယ္ သြားမယ့္ေနရာကိုေျပာ လိုက္ပို႔မွာေပါ့ ဇြတ္ေျပာေတာ့ လမ္းတဘက္က နံပါတ္ ၂၂ ကမၻာေအးဘုရာလမ္းက အိမ္ကိုေမးေငါ့ျပတယ္။ (စကားခ်ပ္ - အဲ့ဒီအိမ္အခုထိရွိပါေသးတယ္။) အဲဒါ MI - စစ္တပ္ေထာက္လွမ္းေရးရံုးတဲ့၊ အစစ္ေဆးခံဖို႔ အဲဒီကိုလာခဲ့ဖို ဆင့္ေခၚထားလို႔တဲ့။ မလံုးတေယာက္ေဒါသလည္းထြက္၊ ဝမ္းလည္းနည္း၊ အေဖ့ကိုလည္းသနား၊ စိတ္ကိုေလွ်ာ့ၿပီး အေဖ့ကို အဲဒီမွာထားခဲ့ရတယ္။ ေပါက္ကြဲၿပီး ေထာက္လွမ္းေရးေတြနဲ႔ ရန္ျဖစ္ရင္ ကိုယ့္ပါဆြဲေစခံရမယ့္အျဖစ္ဘဲ။ 

သူတို႔ကအေဖတေယာက္တည္းကိုဘဲ ကြက္ေခၚတာမဟုတ္ဘဲ၊ တျခား NLD ပါတီဝင္ ေဘာင္းဘီခၽြတ္ႀကီးေတြကိုလည္း ေခၚၿပီး စစ္ေဆးတာေတြလုပ္ခဲ့ၾကတာပါဘဲ။ အေဖက သူမ်ားေတြေထာင္ေတာင္က်ေသးတာဘဲ။ ငါတို႔ကို ေခၚၿပီး စစ္ေဆးတာေလာက္ပါဘဲဆိုၿပီးေျဖပါတယ္။ ဘာေတြစစ္ေဆးေမးျမန္းတယ္ဆိုတာ အေဖကထုတ္ မေျပာေပမဲ့ စိတ္ဆင္းရဲခဲ့မွာကေတာ့ ေသခ်ာပါတယ္။ သူတို႔က တေနကုန္ေခၚထားၿပီး အစားေသာက္ေကၽြးလားဆိုေတာ့ အေဖက အစပိုင္းတံုးကေတာ့ လဘက္ရည္တိုက္တယ္တဲ့။ ေနာက္ပိုင္းက်ေတာ့ ေရေတာင္မတိုက္ေတာ့ဘူးတဲ့။ NLD ကေန မထြက္ ထြက္ေအာင္ အမ်ိဳးမ်ိဳးဖိအားေတြေပး၊ သူတို႔လိုခ်င္တာေတြ ေရးခိုင္း၊ လက္မွတ္ေတြအတင္းထိုးခိုင္းတာေတြ အလုပ္ခံခဲ့ရတယ္လို႔ေတာ့ အၾကမ္းဖ်ဥ္းသိခဲ့ရပါတယ္။ သားသမီး ၇ ေယာက္မွာ ဝန္ထမ္းျပဳတ္ မလံုးနဲ႔ ႏိုင္ငံျခားသေဘၤာလိုက္တဲ့ သားအလတ္ကလြဲလို႔ က်န္သားသမီး ၅ ေယာက္က ဝန္ထမ္းေတြေလ။ ကာကြယ္ေရး၊ က်န္းမာေရး၊ ပညာေရးနဲ႔ လမ္းပန္းဆက္သြယ္ေရးဌာနေတြမွာ ဝန္ထမ္းေတြေပါ့။ ဒီသားသမီးေတြအတြက္၊ အေဖ ဘယ္ေလာက္ေတာင့္ခံႏိုင္ခဲ့ရသလဲ။ ဝန္ထမ္းဆိုတာ သိတဲ့အတိုင္း Posting ေပါ့။ ေဝးလံေခါင္သီတဲ့အရပ္ေတြပို႔၊ ရာထူးတိုးမေပးတာေလာက္ကေတာ့ ပါးပါးေလး၊ ေမာင္တရြာမယ္တၿမိဳ႔ထား၊ ဆုမေပးဒဏ္ေပးေပါ့။

ေထာက္လွမ္းေရးက စစ္ေဆးတဲ့နည္းေတြကို ၾကားဘူးထားေတာ့ အေဖ့အတြက္ စိတ္ပူခဲ့ၾကရပါတယ္။ ဘယ္လိုပံုစံနဲ႔ စစ္ေဆးခဲ့တာလဲဆိုတာကို အေဖကေျပာမျပခဲ့ေတာ့ ႀကံဳႀကိဳက္တဲ့ အခါ ေထာက္ျပဳတ္ေတြကိုေမးၾကည့္ခ်င္ပါတယ္။ ေန႔ခ်င္းျပန္စစ္ေဆးေရး၊ ညအိပ္ညေနထိန္းသိမ္းၿပီး တပတ္တန္သည္၂ ပတ္တန္သည္၊ ၾကာတဲ့အခါေတြလည္းရွိခဲ့ပါတယ္။ ဝဋ္ဆိုတာလည္း ေနာင္ဘဝမကူးပါဘူး၊ အေဖတို႔ကို နွိပ္စက္ခဲ့တဲ့ ေထာက္လွမ္းေရးေတြလည္း ဘဝမကူးေျပာင္းခင္မွာဘဲ၊ ေထာင္နန္းစံၾကရတာပါဘဲ။ မမဝင္းတို႔လို၊ အႀကီးအက်ယ္အဖိႏွိပ္ခံခဲ့ရသူေတြနဲ႔စာရင္၊ အိမ္အျပန္ေရဆန္လမ္းခရီးကိုေလွ်ာက္ခဲ့ၾကတဲ့ မိသားစုေတြထဲမွာ အေဖနဲ႔အတူ မိသားစုေတြလည္း ခပ္ပါးပါးေလး ပါဝင္ခဲ့ရတာကို ရင္ဖြင့္လိုက္တာပါ မမဝင္းေရ။

Friday, December 23, 2016



သူမ်ားအသက္တခါလႊတ္၊ ကိုယ့္အသက္ ဆယ္ခါလြတ္






တေန႔က ေကာင္းစံ အသက္ ၂၁ ႏွစ္ျပည့္ေမြးေန႔မွာ ေမြးေန႔ရွင္က ဒကာခံလို႔ တရံုးလံုး ေရႊဘထမင္းဆိုင္လို႔ အမ်ားေခၚၾကတဲ့ လွျမန္မာထမင္းဆိုင္မွာ ထမင္းသြားစားၾကပါတယ္။ ဟင္းပြဲေတြေစာင့္ရင္း၊ ဆိုင္ေရွ႔မွာ ဆံရွည္ကိုယ္ေတာ္တေယာက္၊ စာကေလးအရြယ္ ငွက္ကေလးေတြကိုေလွာင္အိမ္ထဲထည့္ၿပီး ဆိုင္ကထြက္တဲ့လာတဲ့သူေတြကို ငွက္လႊတ္ဖို႔ ေရာင္းေနတာသတိထားမိပါတယ္။ သူ႔လိုဘဲ အမ်ိဳးသမီးတေယာက္ကလည္း ဇရက္လိုငွက္ေတြကို ေလွာင္အိမ္ထဲထည့္ၿပီးေရာင္းေနပါတယ္။ ဒီလူေတြ ဘယ္လိုစိတ္ကူးနဲ႔မ်ား ေကာင္းကင္မွာ လြတ္လြတ္လပ္လပ္ပ်ံသန္းေနတဲ့ ငွက္ကေလးေတြ မတရားဖမ္း၊ ေလွာင္အိမ္ထဲထည့္ၿပီးaရာင္းေနၾကရတာလဲ။ ဝယ္ၿပီးလႊတ္တဲ့လူေတြကေကာ၊ ေဗဒင္ဆရာက ငွက္ ဘယ္ႏွစ္ေကာင္လႊတ္ရမယ္လို႔ ယၾတာေခ်ခိုင္းလို႔ ေနမွာဘဲလို႔ေတြးမိရင္း အကုသိုလ္ပြားေနမိပါတယ္။  
မနက္ကတည္းက ေကာင္းစံက သားေမြးေန႔ အျပင္မွာသြားစားၾကမယ္ဆိုလို႔၊ ေကာ္ဖီတခြက္ဘဲေသာက္ၿပီး အဆာခံ၊ ေရႊဘဆိုင္မွာ ငါးပိရည္၊ တို႔စရာနဲ႔ အဝတီးပစ္လိုက္မယ္လို႔ စိတ္ကူးယဥ္ခဲ့ေပမဲ့ ေလွာင္အိမ္ထဲကငွက္ေတြကိုၾကည့္ၿပီး ထမင္းေတာင္ေျဖာင့္ေျဖာင့္ မစားႏိုင္ေလာက္ေအာင္ စိတ္အေႏွာက္အယွက္ျဖစ္မိပါတယ္။ ဝယ္လႊတ္တဲ့သူေတြကလည္း မစဥ္းစားမိၾကတာဘဲလား၊ သူ႔ဟာသူေနတဲ့ ငွက္ေတြကို ဖမ္း၊ ေလွာင္အိမ္ထဲထည့္ေရာင္း၊ ေဗဒင္အရ ဝယ္လႊတ္တဲ့သူေတြကလည္း ကိုယ့္ေလာဘနဲ႔ကိုယ္ေဇာနဲ႔ လႊတ္၊ ဘယ္လိုလုပ္ကုသိုလ္ျဖစ္ပါ့မလဲ။ ဝမ္းေရးအတြက္ သမၼာအာဇီဝ လုပ္စားတာဘဲလို႔ဆိုရင္ေကာ၊ ေလွာင္ထားတဲ့သက္ရွိသတၱဝါေတြကို လႊတ္ေပးတာဘဲ၊ ကုသိုလ္ရတာေပါ့ လို႔ႀကံဖန္ေတြးရင္ေကာ။

တကယ္ေတာ့၊ ေရာင္းသူ၊ ဝယ္သူ၊ ၾကည္ျဖဴၾကတာဘဲ။ ငါနဲ႔ ဘာဆိုင္လို႔လဲ။ ကုသိုလ္ျဖစ္ျဖစ္၊ အကုသိုလ္ျဖစ္ျဖစ္ေပါ့၊ ျမင္ရၾကားရ၊ စိတ္ကသိကေအာက္ျဖစ္မိတာကိုက ကိုယ့္အတြက္ အကုသိုလ္ပါဘဲ။ ထမင္းစားၿပီး ဆိုင္ကထြက္ေတာ့ ဆံရွည္ကိုယ္ေတာ္က ငွက္ေတြလာေရာင္းေတာ့ ၾဆာလံုးကမေနႏိုင္ဘဲ၊ သူ႔ဘာသူေနတဲ့ငွက္ကေလးေတြကို ဘာလို႔ဖမ္းၿပီးေရာင္းေနရတာလဲလို႔ ရန္လုပ္မိပါေသးတယ္။ ကားေပၚတက္ၿပီး ကားထြက္ခါနီးမွာ ဆံရွည္ကိုယ္ေတာ္ကို ေလွာင္အိမ္ထဲမွာ ငွက္ဘယ္ႏွစ္ေကာင္ရွိလဲလို႔ ေမးမိပါတယ္။ သူက ၂၁ ေကာင္တဲ့၊ တေကာင္ ၅၀၀၊ တေသာင္းေပးၿပီး ကိုယ့္ေရွ႔မွာ ေလွာင္အိမ္အဖံုးဖြင့္ခိုင္းၿပီး အကုန္လႊတ္ေပးခိုင္းလိုက္ပါတယ္။ 


စိတ္ထဲနည္းနည္းေပါ့သြားသလိုျဖစ္မိတံုး၊ အဲဒီငွက္ေတြက ဒီအနီးအနားမွာဘဲေနၾကၿပီး၊ အစာျပေခၚရင္ ျပန္လာတာဘဲလို႔ တေယာက္ကေျပာတယ္။ ေနာက္တေယာက္ကေတာ့ ကမ္းနားမွာ မနက္ေစာေစာ၊ ငွက္လကၠားျဖန္႔တဲ့သူေတြရွိတယ္တဲ့။ ျမန္မာႏွစ္သစ္ကူးမွာ ငါးလႊတ္ၾကတဲ့အစဥ္အလာကလည္း၊ အတူတူပါဘဲ။ ေရထဲက ငါးေတြဖမ္း၊ ေရထဲကို သက္ေစ့ျပန္လႊတ္ၾကတာ၊ ကုသိုလ္ရတယ္တဲ့လား။ 

ေအာ္..ေလာကမွာ ဝမ္းေရးအတြက္ ကိုယ္တတ္ႏိုင္တာကို မခိုးမဝွက္ဘဲ၊ လုပ္ကိုင္ရွာေဖြစားေသာက္ေနရတာကို၊ အလကား ေဒါသပြားေနမိတာကိုက ကိုယ့္ဒုကၡ ကိုယ္ရွာေနမိတာပါလားလို႔ သံေဝဂ ရမိပါရဲ႕။ ေနာက္ဆံုးစဥ္းစားမိတာကေတာ့၊ ေကာင္းစံ ၂၁ ႏွစ္ေမြးေန႔မွာ၊ မရည္ရြယ္ဘဲ၊ ဆံရွည္ကိုယ္ေတာ္ဆီက ငွက္ကေလး ၂၁ ေကာင္ကို ေဒါသစိတ္နဲ႔ ဝယ္ၿပီးလႊတ္ေပးလိုက္မိတာကိုဘဲ..ႀကံဖန္..ေတြးလိုက္ေတာ့၊ ကုသိုလ္တပဲေတာ့ ရေကာင္းပါရဲ႕..ငရဲကေတာ့ ပိႆာခ်ိန္နဲ႔တြက္ အခ်ိန္တဆယ္ေလာက္ေပါ့…

Thursday, November 10, 2016

စာမေရးျဖစ္တာၾကာပါၿပီ။ (အမေလး စာေရးဆရာမလည္းမဟုတ္ဘဲနဲ႔လို႔ အတင္းတုတ္ၾကပါ)။ အလုပ္က မနက္အေစာႀကီးသြားေနရေတာ့ ေရးဖို႔ အားမရွိတာနဲ႔ မေရးျဖစ္တာပါ။ အခုေတာ့ ရင္ထဲမွာျပည့္ေနတဲ့ နာက်င္တဲ့ခံစားမႈေတြကို စာလံုးေတြအျဖစ္ ခ်ေရးလိုက္ရရင္၊ နည္းနည္းေတာ့ေပါ့သြားႏိုင္ေကာင္းရဲ႕လို႔ေတြးမိလို႔ပါ။ ကိုယ့္ဘဝမွာ ကိုယ္ကႀကိဳက္ရင္ ေထာက္ခံရင္ အားေပးရင္ အဲဒီဘက္ကအၿမဲလိုလိုရံႈးေလ့ရွိပါတယ္။ ထီေဝးလို႔ ကံစမ္းမဲေတာင္မေပါက္ဘူးပါဘူး။ အတိတ္ဘဝက ကုသိုလ္နည္းခဲ့လုို႔ျဖစ္မွာပါ။

ဆုေတာင္းမျပည့္တာလား၊ ကံေခတာလား၊ ကံဆိုတာကလည္း ကိုယ္လုပ္တဲ့အလုပ္၊ အတိတ္ကံဘဲျဖစ္မွာပါလို႔ေတြးၿပီးေျဖပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ ဒီတခ်ီေတာ့ ေျဖလည္းရယ္…မေျပႏိုင္ျဖစ္ရပါတယ္။ ကိုယ္တေယာက္တည္းအတြက္ပါဘူး။ ကမၻာနဲ႔ခ်ီတဲ့ ဦးေဆာင္မႈျဖစ္လို႔ပါ။ TV ဆိုရင္ သတင္းဘဲၾကည့္တာမို႔ ပတ္ဝန္းက်င္က သတင္းရူးအေဒၚႀကီးလို႔ေတာင္ေခၚေနၾကတာ။ အခု..TV လည္းမၾကည့္ႏိုင္၊ ကားေပၚေရာက္တာနဲ႔ ေရဒီယိုပါပိတ္ေနရတဲ့အျဖစ္။ ရုပ္ေကာ၊ အသံပါ မၾကည့္ႏိုင္၊ မၾကားႏိုင္ေလာက္ေအာင္ တရားမဲ့ေနတဲ့အျဖစ္ပါ။ ႏိုင္ငံတကာအလယ္မွာ ပြဲလယ္မတင့္ႏိုင္ေတာ့ဘဲ မ်က္ႏွာငယ္ရေတာ့မယ့္အျဖစ္ပါဘဲ။ လူႀကီးေတြေျပာေျပာေနတဲ့ ကမၻာႀကီး ဆုတ္ကပ္ကိုမ်ားဆိုက္ေနေလေရာ့သလား။ ခပ္ၾကမ္းၾကမ္း ရိုင္းရိုင္း စိုင္းစိုင္း လူေတြေခါင္းေဆာင္တက္လုပ္ၾကတဲ့ေခတ္လို႔ေျပာရမလားဘဲ။

ကိုယ္ႏိုင္ေစခ်င္သူကလည္း ေျခာက္ပစ္ကင္းသဲလဲစင္မဟုတ္ပါဘူး။ သူ႔အမွားကိုသူဝန္ခံထားၿပီးသားပါ။ သူ႔ကိုယ္ပိုင္ Server သံုးတဲ့ Email ကိစၥေတြကလည္း လႊတ္ေတာ္မွာေျဖရွင္း၊ FBI ကစံုစမ္းစစ္ေဆး၊ အထုအေထာင္းခံထားရတာလည္း ေၾကမြေနပါၿပီ။ ကိုယ့္ရဲ႕ အျမင္ေျပာရရင္။ ဟုတ္ပါတယ္။ သူကိုယ္ပိုင္ Server သံုးတာမွားတယ္။ သက္ဆိုင္ရာက ဥပေဒအရကိုင္တြယ္ၿပီးၿပီ။ Wikileaks က ထပ္ဖြတယ္။ FBI က ေနာက္ဆံုး ျပစ္မႈမေျမာက္ပါဘူးလို႔ ထပ္ေျပာတယ္။ သူ႔ Email ေတြေၾကာင့္ ႏိုင္ငံအေပၚ ဘာေတြအႏၱရာယ္က်ေရာက္ခဲ့သလဲ၊ လံုၿခံဳေရးျပသနာတက္ခဲ့သလား။ စဥ္းစားၾကည့္တဲ့အခါ ကန္႔သတ္ထားတဲ့စာေတြကို ေသေသခ်ာခ်ာ ဂရုတစိုက္မကိုင္တြယ္ခဲ့တာကလြဲလို႔ မသမာတာတခုမွမေတြ႔ခဲ့ရဘူးဆိုတာ အမ်ားအသိပါဘဲ။ ဒါေတြက အစိုးရတာဝန္ထမ္းေဆာင္ေနတံုးျဖစ္ခဲ့တာေတြ။ အထက္လႊတ္ေတာ္အမတ္နဲ႔ ႏိုင္ငံျခားေရးဝန္ႀကီးတာဝန္ယူခဲ့စဥ္မွာ သူတာဝန္ေက်ခဲ့တာေတြကို အက်ယ္ခ်ဲ႕စရာမလိုေတာ့ပါဘူး။ သူ႔အိမ္ေထာင္ေရးမွာေကာ။ ဘယ္မိန္းမကမွ ခြင့္လႊတ္မွာမဟုတ္တဲ့ ေယာက္က်ားေပြရႈတ္ခဲ့သမွ် ခြင့္လႊတ္သည္းခံႏိုင္တဲ့အရည္အခ်င္းအရွိဆံုး၊ ေယာက္က်ားကိုအခ်စ္တတ္ဆံုးမိန္းမတေယာက္အျဖစ္ မွတ္တမ္းတင္ရမွာပါ။ အမိ်ဳးသမီးနဲ႔ ကေလးငယ္ေတြအေရး၊ Universal Healthcare လို႔ေခၚတဲ့ လူတိုင္းအတြက္က်န္းမာေရးေစာင့္ေရွာက္မႈစံနစ္အတြက္ သူက်ိဳးပမ္းခဲ့ လႊတ္ေတာ္ကအတည္မျပဳခဲ့လို႔မေအာင္ျမင္ခဲ့ေပမဲ့ စံတင္ေလာက္ေအာင္ေဆာင္ရြက္ႏိုင္ခဲ့တာကို ခ်ီးက်ဴးမိပါတယ္။ ပညာတတ္၊ ထက္ျမက္က်က္သေရရွိတဲ့ အမ်ိဳးသမီးႀကီးတေယာက္မို႔ ေလးစားတာပါ။ သူေျပာတဲ့စကားတိုင္းဟာ ဖန္တရာေတေနတဲ့ ႏိုင္ငံေရးစကားေတြျဖစ္ေပမဲ့ စကားလံုးတိုင္းဟာ အဓိပၸြြါယ္ရွိတယ္လို႔ ယူဆပါတယ္။ သူ႔ကို အာဃာတ အမုန္းတရားေတြနဲ႔ မႀကိဳက္တဲ့လူေတြလည္း အမ်ားႀကီးရွိမွာပါ။

လုူတိုင္းအႀကိဳက္ခ်င္းတူဖို႔ကေတာ့မျဖစ္ႏိုင္ပါဘူး။ ဒီမိုကေရစီဆိုကတည္းကိုက လူတိုင္းလူတိုင္း သေဘာထားကြဲလြဲခြင့္ရွိပါတယ္။ We have to agree to disagree ေပါ့။ တခ်ိဳ႕ လုပ္ေဖၚကိုုင္ဖက္ေတြကေျပာၾကတယ္။ လူလိမ္နဲ႔ လူမိုက္ ၂ ေယာက္ထဲက လူမိုက္ကိုဘဲေရြးမယ္တဲ့။ သူတို႔ရည္ညႊန္းတဲ့ လူလိမ္က သူတပါးအက်ိိဳးစီးပြားပ်က္ေအာင္ဘာတခုမွမလုပ္ခဲ့ဘုူး။ လိမ္တယ္ဆိုတာလည္း မုသားမပါလကၤာမေခ်ာ၊ ဘိုလိုေတာ့ White lies ေတြေျပာတဲ့ေျပာၾကရတာ သဘာဝပါ။ ကိုယ္တိုင္ေကာ ငါးပါးသီလလံုၾကပါရဲ႕လား။ 

မိုက္ကန္းၿပီး ေစာ္ကား၊ ႏိုင္ငံသားတိုင္းေပးေဆာင္ရတဲ့ ဝင္ေငြခြန္ကို ၁၀ ႏွစ္မေဆာင္ဘဲေနတဲ့ ေလာဘေဇာတိုက္ေနတဲ့ လုပ္ငန္းရွင္၊ သူက ဥပေဒကိုလက္တလံုးျခားလုပ္ၿပီး ဝင္ေငြမေဆာင္တာကို Smart ျဖစ္သတဲ့။ အေမရိကန္သမိုင္းမွာ ဥပေဒအရမဟုတ္ေပမဲ့၊ အစဥ္အလာအရ သမၼတေလာင္းတိုင္းက ဝင္ေငြခြန္ေဆာင္တဲ့စာရြက္စာတမ္းေတြကို လူထုကိုခ်ျပၾကပါတယ္။ ဒါမွလည္း ငါတို႔ေရြးမယ့္ သမၼတက အဂတိတရားကင္းတယ္။ သမာသမတ္ျဖစ္တယ္၊ နဂိုကတည္းက ဘယ္ေလာက္ခ်မ္းသာတယ္၊ မခ်မ္းသာဘူးဆိုတာေတြကို အသိေပးရတာထံုးစံပါ။ သူကေတာ့ရွာမွရွား ခပ္တည္တည္ဘဲ အခုအေရြးခံရတဲ့အထိ မျပေသးပါဘူး။ ဒါဟာ သူ႔ရဲ႕ မရိုးသားမႈလို႔ဘဲယူဆမိပါတယ္။ သူဟာေျပာသေလာက္မခ်မ္းသာတာလည္းျဖစ္ႏိုင္တာေပါ့။ ေၾကြးထူ၊ ေဒဝါလီခံထားၿပီး သူ႕ကိုယ္သူသန္းၾကြယ္သူေဌးပါလို႔ ေျပာရဲတဲ့သူ။ အေၾကြးနဲ႔ေဆာက္ထားတဲ့ ဟိုတယ္ေတြကို သူ႔နံမည္တပ္ၿပၿပီး ဟန္လုပ္ေနတဲ့လူ။ ကမၻာမွာ Bill Gates တို႔၊ Warren Buffet တို႔လို သူ႔ထက္အဆေပါင္းမ်ားစြာခ်မ္းသာတဲ့သူေဌးႀကီးေတြရွိပါတယ္။ သူတို႔နံမည္တပ္ၿပီး လုပ္ငန္းေတြမလုပ္ၾကပါဘူး။ သူကေတာ့ တလံုးေဆာက္တလံုးနံမည္တပ္ၿပီး ၾကြားေတာ့တာ။ တကယ္ပိုင္မပိုင္မသိႏိုင္ဘူးေလ။ သူ႔ Golf Club ေတြ ပံုစံထုတ္ ေဆာက္ေပးတဲ့ ဗိသုကာကို ေဆာက္ၿပီးမွ မႀကိဳက္လို႔ အခေၾကးေငြမေပးတဲ့လူ။ သူနဲ႔ ဆက္စပ္တဲ့ ကန္ထရိုက္တာေတြ ပိုက္ဆံမရလို႔ တရားစြဲထားတာေတြလည္းမနည္းဘူး။ မိန္းမကိစၥကေတာ့မေျပာေတာ့ပါဘူး။ New York ၿမိဳ႕ေတာ္ဝန္ေဟာင္း သန္းၾကြယ္သူေဌးႀကီး Bloomberg နဲ႔ သမၼတအိုဘားမား ေျပာသလို သူဟာ Con Artist စစ္စစ္္တေယာက္ပါဘဲ။ ဟန္ကိုယ့္ဘို႔ အေယာင္ေဆာင္တဲ့ေနရာ၊ လိမ္တဲ့ေနရာမွာ ဆရာႀကီးပါဘဲ။ အေမရိကန္ျပည္ေထာင္စုဟာ ႀကိဳက္ခ်င္ႀကိဳက္မႀကိဳက္ခ်င္ေန။ ကမၻာ့ပုလိပ္လုပ္ေနရတာပါ။ ဒီလိုလူက သမၼတလုပ္မွာဆိုေတာ့ မေတြးဝ့့ံေတာ့ပါဘူး။ Globalization အရ၊ ကမၻာ့ဒုကၡ၊ သုခေတြကိုမွ်ေဝခံစားၾကရပါတယ္။ ဥပမာ၊ ဆီးရီးယားဒုကၡသည္အေရးဆိုပါေတာ့၊ တေန႔တျခားတိုးလာတဲ့ ဒီဒုကၡသည္ေတြကို လူ႔အခြင့္အေရးေလးစားတန္ဖိုးထားတဲ့၊ ခ်မ္းသာတဲ့ႏိုင္ငံႀကီးေတြက ဒုကၡသည္မ်ားဆိုင္ရာ ႏိုင္ငံတကာသေဘာတူစာခ်ဳပ္ေတြအရ၊ ခြဲေဝၿပီး လက္ခံေပးၾကရတာပါ။ အုတ္အေရာေရာနဲ႔ အၾကမ္းဖက္သမားေတြမပါလာေအာင္ေတာ့ အဆင့္ဆင့္ စိစစ္တာေတြလုပ္ၾကရပါတယ္။ ဒုကၡသည္အျဖစ္နဲ႔ အေမရိကန္အပါအဝင္ တတိယႏိုင္ငံေတြမွ အေျခခ်ေနထိုင္ခြင့္ရၾကသူေတြ ႏွစ္ေတြနဲ႔ခ်ီ ျဖတ္သန္းဘူးတဲ့ ခါးသီးဖြယ္ရာ လုပ္ငန္းစဥ္အဆင့္ဆင့္ပါ။ သူက ဒီကလူအမ်ားစုအႀကိဳက္ ဒီလိုမ်ိဳး ဒုကၡသည္ေတြကို တာဝန္ေတြမယူခ်င္ဘူး၊ ေနတိုးအဖြဲ႔ကိုလည္း အသံုးမက်ဘူး၊ ဥတုရာသီအေျပာင္းအလဲဆိုတာလည္း အလကားလုပ္ႀကံေျပာေနၾကတာ၊ မက္ဆီကိုကလူေတြမဝင္ႏိုင္ေအာင္ တံတိုင္းခတ္မယ္၊ ဒီလို ေပါက္ကရေျပာၿပီး မဲဆြယ္ခဲ့တဲ့လူပါ။ အမုန္းတရားမျပန္႔ပြားေအာင္ ေရွ႔ေဆာင္လမ္းျပလုပ္ရမယ့္သူက တမင္ရန္တိုက္ေပးေနတာဆိုေတာ့လည္း နာေတပ်စီ။


ေနာက္ဆံုးေတာ့ အေမရိကန္ႏိုင္ငံသားအမ်ားစုက ဝါရွင္တန္က အဖန္တရာေတေနတဲ့ လက္ေတြ႔မက်တဲ့ ႏိုင္ငံေရးေဝါဟာရေတြကို ဆက္ၿပီးသည္းမခံႏိုင္၊ အိမ္ျဖဴေတာ္မွာ ၈ ႏွစ္ေလာက္ေနခဲ့ၿပီးသား အမ်ိဳးသမီးတေယာက္ကိုလည္း အရည္အခ်င္းရွိတာေတြမရွိတာေတြေဘးဖယ္ထား၊ အိမ္ျဖဴေတာ္မွာ ထပ္မေနေစခ်င္၊ ဒုကၡသည္ေတြနဲ႔ေရာၿပီး အၾကမ္းဘက္သမားေတြပါလာမွာကိုလည္းစိုးရိမ္၊ ဒီမိုကရက္သမၼတေယာက္ကို ထပ္ေရြးမယ္ဆိုရင္ တတိယသက္တမ္းဆက္ေပးသလိုျဖစ္မွာစိုးရိမ္၊၊ အေျပာင္းအလဲတခုကိုလည္း ဆန္းဆန္းျပားျပားျဖစ္ေစခ်င္တဲ့  ဆနၵေတြနဲ႔ ကမၻာ့အလယ္ပြဲလယ္မတင့္လည္း ကိစၥမရွိ၊ အမ်ားႀကိဳက္အခြန္ေတြေလွ်ာ့ေကာက္မယ္လို႔ေျပာတဲ့ Con Artist တေယာက္ကို အိမ္ျဖဴေတာ္ကိုအေရာက္ပို႔ေပးလိုက္ၾကေတာ့တာပါဘဲ။  ဒို႔ေတြကေတာ့ ဒီမိုကေရစီစံတန္ဖိုးေတြကို တန္ဖိုးထား၊ ပိုက္ေထြးရမယ့္ ဝတၱရားရွိတာနဲ႔အညီ (ဝက္ျဖစ္မွေတာ့...) အမ်ားစုရဲ႕ ဆႏၵကို ေအာင့္သက္သက္နဲ႔ လက္ခံလိုက္ရပါေၾကာင္း..သူေတာ္ေကာင္အေပါင္းတို႔..ေျပးစရာလည္းေျမမရွိတာလည္းပါတာေပါ့။ အိမ္ဖိုးနဲ႔ ကားဖိုးအေၾကြးေတြကလည္းဆပ္ေနရတံုးဆိုေတာ့ေလ…အဲဒီေတာ့ သတင္းေျပာတဲ့အခါ အက်င့္ရေအာင္… အေမရိကန္သမၼတ ေဒၚႏြယ္ထြန္႔..ဟာ မၾကာခင္ ႏိုင္ငံေတာ္အေျချပမိန္႔ခြန္းကိုေျပာၾကားေတာ့မွာပါ…ခ်င္…(ဝါရင့္ Republican ေခါင္းေဆာင္ေတြ သူ႔ကိုအႀကံေကာင္း၊ ဉာဏ္ေကာင္းေတြေပးႏိုင္မွာပါလို႔ ေမွ်ာ္လင့္ရင္း...အေကာင္းဘက္ကေတြးၿပီးေျဖၾကည့္ေနမိပါတယ္။)